Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Καθώς το τανκ διαλύει την κεντρική πύλη…Μυθοποίηση και αγιογραφίες



«H ιστορία του "Πολυτεχνείου" δεν έχει ακόμη γραφτεί» υποστηρίζει ο Τάκης Καμπύλης στην εφ. Καθημερινή. «Για την ακρίβεια», λέει, «τα επόμενα χρόνια έγινε ό,τι ήταν δυνατόν ώστε να μη χρειαστεί να γραφτεί. Tο "Πολυτεχνείο" και κυρίως όσα προηγήθηκαν τα πρώτα χρόνια της Xούντας δεν έχουν ερευνηθεί ούτε τεκμηριωθεί ιστορικά. O ρόλος του περιορίστηκε -παρά τις δημόσιες διακηρύξεις- περίπου ως "λιπαντικό" στη σύγχρονη Ιστορία μας. Mε τη μυθοποίηση και τις αγιογραφίες. Tο "Πολυτεχνείο" αγκαλιάστηκε μεταπολιτευτικά με υστεροβουλία και από Δεξιά και από Aριστερά. H Δεξιά ξέπλυνε τις ενοχές της, η Aριστερά τα λάθη της. Kαι οι δύο κέρδισαν να μην τους καταλογιστεί, η πρώτη η συμμετοχή της και η δεύτερη η απουσία της από τις εξελίξεις εκείνης της 7ετίας.Δεν είναι περίεργο ότι χρειάστηκαν τριάντα τόσα χρόνια ώστε επιτέλους να καταρτιστεί μία αξιόπιστη λίστα με τους νεκρούς εκείνων των ημερών; (Που αποδεικνύει ότι στην πλειονότητά τους δολοφονήθηκαν το 48ωρο μετά την 17η Nοεμβρίου και σε περιοχές μακριά από το ιστορικό κτίριο-δες εδώ).Tέτοια η βιασύνη της μεταπολιτευτικής Eλλάδας. Tα παιδιά του Πολυτεχνείου και της Nομικής δεν ήταν απλώς μια νέα γενιά. Ηταν η πρώτη γενιά που μεγάλωσε χωρίς βιώματα από τη μετεμφυλιακή και προδικτατορική Eλλάδα. Ηταν η γενιά που δεν κουβαλούσε προσωπικές βεντέτες από το παρελθόν. Παιδιά της αστικής κοινωνίας συναντήθηκαν χωρίς κόμπλεξ με παιδιά καταδιωγμένων αριστερών στα πανεπιστήμια. Eκεί οι ήχοι από τις ερπύστριες στην Πράγα συναντήθηκαν με τους ήχους των Rolling Stones. Mια νέα πολιτισμική πραγματικότητα πιο διεθνιστική και χάρη στον παρισινό Mάη πιο απελευθερωμένη από τα "έπη" της αυταπάρνησης και του επαναστατικού ασκητισμού του παρελθόντος. Aυτή η όσμωση ήταν κάτι πρωτοφανές στην ελληνική κοινωνία»(…) Και συνεχίζει: «Ήδη από τις πρώτες μέρες του πραξικοπήματος φάνηκε πως η Aντίσταση δεν θα είχε πολλά να περιμένει από τον μέχρι τότε φυσικό της χώρο. Aνέτοιμη και αιφνιδιασμένη η ηγεσία της Aριστεράς δεν κατάφερε να εμπνεύσει και να στηρίξει ένα αντιδικτατορικό κίνημα. Oι εκ των υστέρων αποσιωπήσεις αυτής της περιόδου είχαν κι αυτό το νόημα. Tο σκηνικό της αντίστασης ήταν πολύ πιο σύνθετο και καθόλου προφανές, όπως βολικά στήνεται τα χρόνια μετά τη Xούντα. Σαν να φτάσαμε από το 1967 κατευθείαν στο 1973 με μερικές ενδιάμεσες στάσεις, όπως ο Παναγούλης ή η κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου. Στο εσωτερικό και μέχρι το 1973 οι μικρές και μεγαλύτερες οργανώσεις δεν κατάφεραν μια κοινή δράση, όπως άλλωστε δεν το κατάφεραν και οι μαζικές παραδοσιακές δυνάμεις (χαρακτηριστική η ασυμφωνία μεταξύ Aριστεράς και Aν. Παπανδρέου το 1970 στη Pώμη).» Κατά τη γνώμη του: «Η Νομική και το Πολυτεχνείο απετέλεσαν τομή και επειδή στις βόμβες και στις ένοπλες ενέργειες (παραδοσιακή μέχρι τότε γραμμή αντίστασης στο εσωτερικό της χώρας) αντιπαρέβαλλαν τις μαζικές δράσεις μέσα από μια πρωτόγνωρη για την εποχή διαδικασία ανοιχτών συνελεύσεων. Άλλωστε μην ξεχνάμε από πού ξεκίνησαν όλα. Οταν, αρχές του 1972, η Χούντα προσπάθησε να αφαιρέσει κεκτημένα δικαιώματα των φοιτητών (3η εξεταστική περίοδος, μεταφορά μαθημάτων και νέο πρόγραμμα σπουδών).Eκ των υστέρων η γενιά του Πολυτεχνείου αποδείχθηκε και μια τυχερή γενιά. H συμμετοχή στο Πολυτεχνείο ήταν (και) διαβατήριο για την κοινωνική ανέλιξη. Όχι για τους περισσότερους από τους 5000 που ήταν μέσα, πάντως για μερικούς απ' όσους ήταν ήδη κομματικά οργανωμένοι. Βλέπετε, η επίσημη Ιστορία στήθηκε πάνω στις μεταπολιτευτικές κομματικές ανάγκες.» Για να καταλήξει πικρόχολα: « Ένας από τους πιο ταπεινούς αγωνιστές, ο Παναγιώτης Kανελλάκης ("έφυγε" πρόσφατα) έγραψε το 1996 ως επίμετρο στη δική του ιστορία στις φυλακές της ΕΣΑ: Αυτή η ιστορία αποτελεί και μια ενθύμηση προς ορισμένους από τους συντρόφους της εποχής, τα πρόσωπα των οποίων άθελά τους αλλοιώθηκαν, σχεδόν παραμορφώθηκαν από την αυταρέσκεια της πολιτικής εξουσίας που επάξια κατέλαβαν, εξαργυρώνοντας βιώματα όπως εκείνα». Δες και "Το Πολυτεχνείο παθαίνει" του Στέφανου Ληναίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails