Εξυπνότερος από ένα χιμπατζή;

Εξυπνότερος από ένα χιμπατζή; Μμμμ...Λες ο Δαρβίνος κάτι περισσότερο(;) να ήξερε;

Η ζωή ήρθε από το Διάστημα;

Ένα από τα βασικά πρωτεϊνικά αμινοξέα, η γλυκίνη, εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε κομήτη, ενισχύοντας τη θεωρία ότι οι πρώτες ύλες της ζωής ήρθαν στη Γη από το Διάστημα.Μικροσκοπικά ίχνη γλυκίνης βρέθηκαν σε δείγμα από μόρια που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 2004 από την ουρά του κομήτη Wild 2 από το διαστημόπλοιο της NASA Stardust, που βρίσκεται περίπου 390 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Δύο χρόνια αργότερα τα μόρια αυτά έφτασαν στη Γη σε μεταλλικό δοχείο το οποίο αποκολλήθηκε από το διαστημόπλοιο και προσγειώθηκε με αλεξίπτωτο στην έρημο της Γιούτα. Οι κομήτες, όπως ο Wild 2, πιστεύεται ότι περιλαμβάνουν καλά διατηρημένο υλικό που χρονολογείται από την απαρχή του ηλιακού μας συστήματος, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, και ως εκ τούτου μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τον σχηματισμό του Ηλίου και των πλανητών. Ο εντοπισμός της γλυκίνης, που είναι το πιο συνηθισμένο από τα 20 πρωτεϊνικά αμινοξέα στη Γη, ανακοινώθηκε πέρυσι, αλλά χρειάστηκε χρόνος για να επιβεβαιώσουν οι επιστήμονες ότι αυτή προερχόταν από το εξωτερικό Διάστημα Αν και έχουν βρεθεί αμινοξέα σε μετεωρίτες (δες κι εδώ), είναι η πρώτη φορά που εντοπίστηκε αμινοξύ σε κομήτη. "Ο εντοπισμός γλυκίνης σε κομήτη ενισχύει την ιδέα ότι οι πρώτες ύλες της ζωής είναι διαδεδομένες στο Διάστημα και ισχυροποιεί το επιχείρημα ότι η ζωή στο Σύμπαν μπορεί να είναι κάτι συνηθισμένο κι όχι κάτι σπάνιο", δήλωσε ο Carl Pilcher, διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA (δες εδώ κι εδώ). Τα πρώτα ίχνη ζωής στον πλανήτη μας εμφανίζονται πριν από 3,5 δισ. έτη, λίγο καιρό μετά την εποχή του βομβαρδισμού της Γης από μετεωρίτες, που χρονολογείται πριν από 3,8- 4,5 δισ. έτη. Πολλοί επιστήμονες έχουν διατυπώσει την άποψη ότι τα δομικά υλικά της ζωής υπήρχαν στους μετεωρίτες, οι οποίοι με την πτώση τους τα έσπειραν στον πλανήτη μας, οι συνθήκες του οποίου επέτρεψαν στα υλικά αυτά να «δράσουν» και να δημιουργήσουν τις πρώτες μορφές ζωής, υποστηρίζοντας ότι από τη στιγμή που τα δομικά υλικά της ζωής βρίσκονται σε μετεωρίτες, δεν αποκλείεται ό,τι συνέβη στη Γη να έχει συμβεί και αλλού. Πρώτος μεταξύ αυτών ο Ελβετός φυσικός Αρένιους (Svante Arrhenius, 1859 -1927), βραβείο Νόμπελ Χημείας 1903, που φαντάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα ότι μικροοργανισμοί θα μπορούσαν να ταξιδεύουν από πλανήτη σε πλανήτη, ακόμα και μεταξύ διαφορετικών ηλιακών συστημάτων, σπέρνοντας τη ζωή σ´ ολόκληρο το Σύμπαν. Αργότερα ο Άγγλος αστρονόμος Φρεντ Χόιλ (Sir Fred Hoyle, 1915–2001), μαζί με τον (μαθητή του) αστρονόμο και μαθηματικό Τσάντρα Βαϊκραμασίνγκε (Chandra Wickramasinghe γεννήθηκε στη Sri Lanka το1939- ), πρωταγωνίστησε στην επαναφορά της θεωρίας «πανπερμίας» κατά τη δεκαετία του 1970. Ξεκινώντας από την παρατήρηση ότι η υπέρυθρη ακτινοβολία που εκπέμπεται από τη μεσοαστρική ύλη ήταν εκπληκτικά όμοια με την ακτινοβολία που εκπέμπουν τα αφυδατωμένα βακτήρια, διατύπωσαν την υπόθεση ότι μερικοί από τους κόκκους της μεσοαστρικής ύλης ήταν στην πραγματικότητα βακτήρια ή μικροοργανισμοί εξαιρετικά ανθεκτικοί στις ακτινοβολίες. Ο Αρένιους υποστήριζε επίσης ότι οι μικροοργανισμοί μπορούσαν να ταξιδέψουν στο Διάστημα είτε μέσα στη μεσοαστρική ύλη είτε πάνω σε κομήτες και μετεωρίτες. Ωστόσο, κατά το πέρασμα αυτών των σπόρων της ζωής από τον έναν πλανήτη στον άλλο, η θανατηφόρα ακτινοβολία θα τους κατέστρεφε. Γι´ αυτό το λόγο, σύμφωνα με τη θεωρία των Χόιλ και Βαϊκραμασίνγκε, οι «σπόροι της ζωής» δεν ταξιδεύουν εκτεθειμένοι, όπως υποστήριζε ο Αρένιους, αλλά καλά προστατευμένοι στο εσωτερικό των κομητών. Έτσι, μετεωρίτες και κομήτες μετατρέπονται σε Δούρειους Ίππους για τη μεταφορά της ζωής (δες κι εδώ). Τι απομένει λοιπόν, αν έτσι έχουν τα πράγματα; Ίσως το αφελές ερώτημα: «Λοιπόν, κατά πού πέφτει Παράδεισος των πρωτόπλαστων;» Αν τώρα έχει δίκηο ο Δαρβίνος και θεωρία του για τη φυσική επιλογή, είναι ένα ακόμα ερώτημα...

Οι αρχαιότερες (;) ανθρωπόμορφες πατημασιές

Πατημασιές ηλικίας 1,5 εκατομμυρίων ετών βρέθηκαν σε προσχωσιγενή πετρώματα (το πέτρωμα που έχει δημιουργηθεί με την έναπόθεση λάσπης) κοντά στην τοποθεσία Ιλερέτ της βόρειας Κένυας, Αφρική, και πιθανότατα πρόκειται για αποτύπωμα του homo erectus (πρωτοεμφανίστηκε πριν 1,9 εκατ. χρόνια) ή του homo ergaster, μιας πρώιμης μορφής του homo erectus. H ανακάλυψη έγινε από διεθνή ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον Μάθιου Μπένετ του βρετανικού πανεπιστημίου του Μπέρνμουθ, και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Science». Για πρώτη φορά υπάρχουν πλέον επαρκή στοιχεία για το πόσο ανθρώπινα βάδιζε ο homo erectus. Βρέθηκαν δύο σειρές αποτυπωμάτων -εκ των οποίων το ένα από παιδί- σε χρονική απόσταση 10 000 ετών η μια από την άλλη, που έγιναν σε μια λασπώδη τότε όχθη ποταμού. Κρίνοντας από το μήκος του δρασκελισμού, το ύψος των ατόμων που τις άφησε, εκτιμάται ότι ήταν 1,77 μέτρα περίπου και, σήμερα, θα αγόραζε παπούτσια νούμερο «43» . Οι πατημασιές δείχνουν ένα πόδι όπου το μεγάλο δάκτυλο είναι παράλληλο με τα υπόλοιπα (αντίθετα με τους μεγάλους πιθήκους), μια στρογγυλή φτέρνα, καθώς και μια χαρακτηριστικά ανθρώπινη καμπύλη πέλματος. Οι πρώτοι πρόγονοί μας βάδισαν όρθιοι τουλάχιστον πριν 6 εκατ. χρόνια, αλλά αποτελεί ακόμα ζήτημα επιστημονικής αντιπαράθεσης πότε τα πόδια τους και το βάδισμά τους απέκτησαν τα σημερινά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από το στιλ του χιμπαντζή. Το νέο εύρημα δείχνει ότι οι πρόγονοι του ήδη πριν από 1,5 εκατ. χρόνια περπατούσαν ανθρώπινα. Τα παλαιότερα αποτυπώματα βαδίσματος βρέθηκαν το 1978 στην Τανζανία, Αφρική, χρονολογούνται πριν 3,75 εκατ. χρόνια και ανήκαν σε ένα πιο πρωτόγονο πρόγονο του ανθρώπου, τον αυστραλοπίθηκο afarensis (πρωτοεμφανίστηκε πριν 4 εκατ. χρόνια και είχε εξαφανιστεί μετά από 2 εκατ. χρόνια), ο οποίος βάδιζε επίσης όρθιος. Είναι όμως μικρότερου μεγέθους, με μικρότερη καμπύλη πέλματος και έχουν πιο πιθηκοειδή δάκτυλα. Ο homo erectus, στον οποίο ανήκουν τα νέα αποτυπώματα, είχε μικρότερο εγκέφαλο από τους σημερινούς ανθρώπους, αλλά ήταν ο πρώτος πρόγονός μας που είχε γενικά συγγενικές σωματικές αναλογίες - αλλά με μακρύτερα πόδια και κοντύτερα χέρια -σε σχέση με τον homo sapiens.

Πηγή: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_27/02/2009_269232

Έγινε στην τύχη η δημιουργία του έμβιου κόσμου;

Στις τρέχουσες απόψεις που έχουν διατυπωθεί για την εμφάνιση-δημιουργία της ζωής στη Γη, είναι ότι η πρωτόγονη Γη καλύφθηκε με λίμνες από χημικές ουσίες και ότι είχε μια ατμόσφαιρα που συνέβαλε στο σχηματισμό της ζωής. Με την ενέργεια που δόθηκε από την ακτινοβολία της αστραπής, οι χημικές ουσίες μέσα σε αυτήν την "προβιοτική σούπα" συνδέθηκαν μαζί και έτσι διαμορφώθηκαν τα απαραίτητα αμινοξέα για τη ζωή. Από εκεί και πέρα, η διαδικασία της εξέλιξης έγινε κυρίαρχη και η ζωή σχηματίσθηκε με διάφορες μορφές των φυτών και των ζώων που ξέρουμε σήμερα (δες εδώ). Σε αυτή τη λογική στήθηκε, το 1953, το γνωστό πείραμα των Miller-Urey που απέβλεπε στο να εντοπισθεί ο μηχανισμός που οδήγησε στη δημιουργία της ζωής (δες εδώ). Αμερικανοί επιστήμονες μελέτησαν ξανά αυτό το πείραμα και υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν νέα ευρήματα,, που δείχνουν ότι τα δομικά υλικά της ζωής στον πλανήτη παρείχε ο συνδυασμός της ηφαιστειακής δραστηριότητας και του ηλεκτρισμού που παρήγαγαν οι κεραυνοί (δες εδώ).
Στην αντίπερα όχθη, από το 1980 και έπειτα (μετά το πείραμα του Miller), οι επιστήμονες της NASA έχουν δείξει ότι η πρωτόγονη Γη δεν είχε ποτέ μεθάνιο, αμμωνία ή υδρογόνο για να συνενωθούν σε κάτι άλλο. Αντί αυτών, η Γη συντέθηκε από νερό, διοξείδιο του άνθρακα και άζωτο. Ένας χημικός σίγουρα δεν θα πάρει τα ίδια πειραματικά αποτελέσματα, με αυτά του Miller, από αυτό το μίγμα. Τα πιο πρόσφατα πειράματα το έχουν επιβεβαιώσει. Επίσης, η ανακάλυψη των αμινοξέων σε μετεωρίτες δείχνουν ότι τα δομικά στοιχεία της ζωής ήρθαν από το Διάστημα (πανεσπερμία), εξαλείφοντας έτσι την ανάγκη για την εξεύρεση χημικών διεργασιών, που θα μπορούσαν να παραχθούν στη Γη (δες εδώ), μια και οι πιθανότητες δημιουργίας ενός και μόνου ζωντανού μορίου είναι 1 προς 1060 ή η πιθανότητα να συνδεθούν μαζί μόνο 100 αμινοξέα θα ήταν ίση με την πιθανότητα ενός τυφλού που προσπαθεί να βρει ένα συγκεκριμένο κόκκο άμμου στην έρημο της Σαχάρας, και μάλιστα που το πετυχαίνει όχι μόνο μια φορά αλλά τρεις φορές! Η υπόθεση της πανσπερμίας των Fred Hoyle και Chandra Wickramsinghe, όλο και αυξάνει τους οπαδούς της.

Ξαδέλφια με Ρουμάνους και Γιουγκοσλάβους οι Έλληνες;

Σύμφωνα με τους Δρ Μάνφρεντ Κάιζερ και Δρ Όσκαρ Λάο, του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Εrasmus στην Ολλανδία, οι οποίοι δημιούργησαν τον πρώτο γενετικό χάρτη της Ευρώπης, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί έχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους αλλά και σημαντικές διαφορές. Οι ερευνητές εξέτασαν 300 000 σημεία, στα οποία προκύπτουν γενετικές παραλλαγές, σε 2500 ανθρώπους. Στο γενετικό χάρτη (από την εφ. ΤΑ ΝΕΑ) φαίνεται η σχέση που έχουν μεταξύ τους οι 23 πληθυσμιακές ομάδες, από τις οποίες αντλήθηκαν δείγματα για την έρευνα, δηλαδή, αν συνδέονται γενετικά. Στο χάρτη φαίνονται οι περιοχές στην Ευρώπη όπου ζουν οι πληθυσμιακές ομάδες. Από αυτό το χάρτη προκύπτει γενετική σχέση μεταξύ των πληθυσμών της Ελλάδας, της Ρουμανίας και της πρώην Γιουγκο-σλαβίας και πολύ μικρότερη γενετική συγγένεια με τους, ‘’ούνα φάτσα ούνα ράτσα’’, Ιταλούς! Αν τα πράγματα έχουν έτσι (δες κι εδώ), μου φαίνεται ότι πίσω από τη χαραμάδα κρυφογελάει - άπαγε της βλασφημίας - ο Φαλμεράγιερ!

Ο Homo sapiens και τα (ξ)αδέλφια του

Περιγράφεται με λόγια αυτή η ομορφιά, που θα έλεγε κι ο Δαρβίνος!

info: http://www.archaeologyinfo.com/species.htm http://www.bradshawfoundation.com/journey/timeline.swf

Οι πίθηκοι μπορούν να κάνουν πρόσθεση;

Οι πίθηκοι τα καταφέρνουν εξίσου καλά με τους ανθρώπους όταν πρέπει να κάνουν πρόσθεση, υποστηρίζουν Αμερικανοί ερευνητές. Οι πίθηκοι τα καταφέρνουν σχεδόν εξίσου καλά με τους μαθητές όταν πρόκειται να κάνουν αριθμητικές προσθέσεις, υποστηρίζει μια μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις ΗΠΑ την Δευτέρα. Παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι άνθρωποι και ζώα έχουν τη δυνατότητα να ξεχωρίζουν τα μεγέθη και τις ποσότητες. Τα ζώα, για παράδειγμα, διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ τεσσάρων και οκτώ αντικειμένων. Δεν υπήρχε όμως απόδειξη ότι μπορούν να κάνουν υπολογι-σμούς. «Γνωρίζαμε ότι τα ζώα αναγνωρίζουν τα μεγέθη αλλά δεν ήταν σαφές εάν είναι σε θέση να κάνουν αριθμητικούς υπολογισμούς, όπως πρόσθεση. Η έρευνά μας δείχνει ότι μπορούν», υποστήριξε η Τζέσικα Κάντλον, εκ των συντακτών της μελέτης που δημοσιεύεται στην αμερικανική επιστημονική επιθεώρηση PLoS Biology. Η Κάντλον και η συνεργάτιδά της, Ελίζαμπεθ Μπράνον, μελέτησαν τις αντιδράσεις μακάκων πιθήκων στους οποίους έδειχναν αρχικά, στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, ένα συγκεκριμένο αριθμό από κουκκίδες. Κατόπιν η οθόνη έσβηνε και εμφανιζόταν μια άλλη με διαφορετικό σύνολο κουκκίδων η οποία, με τη σειρά της, έδινε τη θέση της σε μια τρίτη που όμως ήταν χωρισμένη στη μέση: στη μία πλευρά της εμφανιζόταν το άθροισμα των κουκκίδων των δύο πρώτων ενώ στην άλλη ένα άλλο άθροισμα. Οι μακάκοι επιβραβεύονταν εάν άγγιζαν την πλευρά της οθόνης με το σωστό άθροισμα. Το 76% των πιθήκων πέρασε με επιτυχία το τεστ. Το ίδιο τεστ δόθηκε και σε μαθητές που έπρεπε να υπολογίσουν το άθροισμα των κουκκίδων χωρίς χαρτί και μολύβι. Το 94% των μαθητών πέρασε το τεστ. Κατά μέσο όρο, μαθητές και πίθηκοι «απάντησαν» μέσα σε διάστημα ενός δευτερολέπτου.

Πηγή: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_16_18/12/2007_215850