Επτά Μεταπολιτευτικοί Μύθοι

                     

Οι  "Επτά Μεταπολιτευτικοί Μύθοι", το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Μαρμάρα, μη και αποτελεί την καλύτερη απάντηση στη συνομωσιολογία που κατέλαβε τη χώρα μας από την έναρξη της κρίσης μέχρι και σήμερα;

Η λεγόμενη μεταπολίτευτική η περίοδος, που ξεκίνησε μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974,  ήταν μία από τις ομαλότερες και πλουσιότερες ολόκληρης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν κατά την περίοδο αυτή χαρακτηρίστηκαν από τη σημαντική διεύρυνση της ισχύος του κράτους και του μεγάλου παρεμβατισμού του στην οικονομία. Μετά την εμφάνιση της κρίσης, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στράφηκε κατά των πολιτικών προσώπων και των κομμάτων που κυριάρχησαν εκείνα τα χρόνια. Αλλά η λογική του κρατικισμού δεν αμφισβητήθηκε. Αντιθέτως, μύθοι που αφορούν την ωφελιμότητα ενός μεγάλου και παρεμβατικού κράτους υπάρχουν μέχρι σήμερα, μολονότι πολλοί αναγνωρίζουν την αποτυχία του.Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζουν τις  απόψεις τους οι: Τάσος Αβραντίνης, νομικός , Γιώργος Αγγελοπουλος, εκπρόσωπος G700 ηθοποιός,  Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος, Γιάννης Ληξουριώτης, καθ. Εργατικού Δικαίου Παντειο Πανεπιστήμιο, Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος, Παναγής Παναγιωτοπουλος, επ. καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνος Σχίζας, οικονομικός αναλυτής, Πλάτων Τήνιος, καθ. Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης Πανεπιστήμιο Πειραιά. Και οι 7 μύθοι της μεταπολίτευσης που "καταρρίπτονται" στην ταινία:

Μύθος 1: Μεγάλο κράτος και οικονομική ανάπτυξη
Μύθος 2: Το δωρεάν γεύμα
Μύθος 3: Το κράτος ως εργοδότης
Μύθος 4: Δίκαιη αμοιβή
Μύθος 5: Κεκτημένα δικαιώματα και Προστασία των Αδυνάτων
Μύθος 6: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου
Μύθος 7: Πολίτες χωρίς Ευθύνη

---

O Στέλιος Ράμφος για τις επερχόμενες εκλογές

Ο συγγραφέας Στέλιος Ράμφος συζητά με τον δημοσιογράφο ΄Αρη Πορτοσάλτε στο ΣΚΑΙ το «ελληνικό παράδοξο» σε σχέση με τις επερχόμενες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου 2015, εστιάζοντας μεταξύ των άλλων (…) «Για πρώτη φορά στις εκλογές, οι ψηφοφόροι μεγάλο μέρος που μπορεί να διαμορφώσει και πλειοψηφία κάποια στιγμή, ψηφίζουν με δεδομένο ότι θα γίνει το αντίθετο απ ότι λένε τα κόμματα, και κυρίως το κόμμα το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα. Δηλαδή είναι δεδομένο για το εκλογικό σώμα, ότι θα κάνει τούμπα, και είναι δεδομένο σε μεγάλους αριθμούς δημοκοπικούς ότι θα υποχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό έχει μια πρωτοτυπία γιατί για πρώτη φορά οι ψηφοφόροι θα εξαρτήσουν την ψήφο τους από την πεποίθησή τους ότι λένε ψέματα οι δύο πρωταγωνιστές… Το ενδιαφέρον είναι ότι βασίζουν τη επιλογή τους στο ότι λένε ψέματα. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι λένε ψέματα, η τουλάχιστον ότι είναι τόσο σίγουρο, θα έβαζα ένα 50-50 ας πούμε.» (…) «με ενδιαφέρει να επισημάνω τους λόγους, την ψυχολογία με την οποία ένας λαός πάει να ψηφίσει εν επιγνώσει του ότι δεν του λεν αλήθεια και χαιρόμενος για αυτό. Πρώτα απ όλα δεν έχει ακούσει από πουθενά από που θα πάρουν τα χρήματα. Δεν υπήρξε ποτέ μια απάντηση. Αυτό το αποσιωπά στη συνείδησή του. Ποιά είναι η δύναμη η οποία μπορεί να αποσιωπήσει κάτι τέτοιο; Έχω την εντύπωση είναι η δύναμη μιας ελπίδος. Είναι άνθρωποι σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, θυμωμένοι πάρα πολύ και θέλουν να ελπίζουν. Γιατί θέλουμε να ελπίζουμε; Θέλουμε να ελπίζουμε για να μην σκεφτόμαστε, ενώ έπρεπε να σκεφτόμαστε για να ελπίζουμε, η περίπτωση εδώ πέρα γίνεται ένα είδος άλλης ψυχολογικής παγίδας η οποία μας νομιμοποιεί να μην σκεπτόμαστε.» (…) «Είναι η ελληνική κοινή ψυχολογία να φτάσω στο τέλος χωρίς να βαδίσω το δρόμο. Έχω συλλέξει τον τελευταίο καιρό ορισμένα ενσταντανέ ας πούμε. Έχω δει ανθρώπους στις συνεντεύξεις που παίρνουν στο δρόμο να τους ρωτούν, ποιό είναι το πρώτο θέμα που πρέπει να αντιμετωπισθεί, είναι η ανεργία, νομίζουν ότι είναι κάτι πολύ απλό δεν σκέφτονται ότι η ανεργία σημαίνει επενδύσεις, ότι οι επενδύσεις σημαίνουν σταθερότητα , λέγεται ανεργία σαν να είναι κάτι πολύ απλό να γίνει.» (…) Δείτε περισσότερα και το 46λεπτο βίντεο της συνέντευξης εδώ.

"Μνημόνια και Αγορές"

"Όλος ο κόσμος θέλει να τελειώσουν τα μνημόνια και να μην ασχολείται συνεχώς με την Ελλάδα. Αλλά η Ελλάδα πια αποδεικνύεται special case, είναι η μόνη χώρα που μπήκε σε πρόγραμμα και δεν μπορεί 5 χρόνια τώρα να κάνει αυτά που οφείλει για να ανακάμψει. Όλες οι χώρες έχουν βγει, η οικονομία τους έχει πάρει μπρος, οι εξαγωγές τους αυξήθηκαν, η ανεργία μειώνεται, η Ελλάδα είναι κολλημένη στο 2010, συζητάει ακόμα τα προβλήματα του 2010. Το μήνυμα είχε δοθεί ένα μήνα πριν όταν οι αγορές ανέβασαν τα ελληνικά spreads στο 9, όταν δήλωσαν δηλαδή ότι δεν δανείζει κανείς στον κόσμο την Ελλάδα. Εξακολουθούμε να ζούμε με το σωληνάκι της χρηματικής υποστήριξης από τα κράτη της Ευρώπης. Καταφέραμε να μειώσουμε τα ελλείμματα με την υπερφορολόγηση αλλά έχουμε την ίδια κρατική μηχανή, την ίδια οικονομία της χρεοκοπίας. Κανένας άχρηστος δημόσιος οργανισμός δεν κλείνει, κανείς δεν αξιολογείται, ενιαίο μισθολόγιο δεν εφαρμόζεται, ακόμα περισσότεροι και νεότεροι άνθρωποι βγαίνουν στη σύνταξη, οι συνταξιούχοι έχουν γίνει όσοι οι εργαζόμενοι και περιμένουν άλλοι 300.000 στη σειρά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για να τους δοθεί ακόμα σύνταξη." Η αρχή και το τέλος εδώ.

Anonymous για τα Σκόπια

Σούργελο έχουν καταντήσει οι Σοπιανοί "Μακεδόνες"... Oι μόνοι που δεν το έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα είναι οι ίδιοι (δες κι εδώ, εδώ), κάποιοι του εγχωρίου ΣΥριζα (δες εδώ, εδώ), αλλά και αυτοί που "επίσημα" μιλάνε για σύνθετη ονομασία (δες εδώ κι εδώ).

2+2 = 5

«Two & Two» μια μικρού μήκους ταινία του Ιρανού καλλιτέχνη Μπαμπά Ανβάρι (δες εδώ, εδώ), στην οποία σκιαγραφεί με συγκλονιστικό τρόπο την απόπειρα χειραγώγησης της σκέψης και την επιβολή της εξουσίας με κάθε κόστος. Βασιζόμενος στα γραπτά του Τζόρτζ Όργουελ, ο οποίος στο «1984» έγραφε ότι «ελευθερία είναι να μπορείς να πεις ότι 2 +2 = 4» ο Ανβάρι αντιστρέφει στην πρόσθεση και παρουσιάζει το πως πραγματοποιείται με τη βία η χειραγώγηση της σκέψης.Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα σχολείο όπου κάποια μέρα οι κανόνες αλλάζουν και 2+2 κάνει πια 5 και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητήσει.Τι θα γίνει όμως όταν ένα από τα παιδιά το αμφισβητήσει; Η ταινία προτάθηκε για Bafta καλύτερης μικρού μήκους ταινίας.Το κίνητρο μου ήταν η ταινία να αναζητήσει την επιθυμία που οδηγεί τους ανθρώπους να αμφισβητήσει μία δεσποτική κατάσταση», δήλωσε ο Ιρανός σκηνοθέτης.

Περί Χρυσής Αυγής

Μια άποψη για την άνοδο (και την πτώση;) της Χρυσής Αυγής από τον Στέλιο Ράμφο -με εστίαση στην ανασφάλεια πολιτών/ψηφοφόρων, τη μεταπολιτευτική παθολογία της κουλτούρας "της ευκολίας και της ευτέλειας", το ιδεολόγημα "των δύο άκρων", η αντι-συστηματικότητα και τα παρεπόμενα μιας συγκυρίας.Το δεύτερο μέρος εδώ.

Ποια Ίμια; "Καρντάκ" τα λένε...

Δε μάς έφταναν οι δηλώσεις Γαϊτάνη περί Μακεδονο-Σκοπιανών (δες εδώ), μάς προέκυψε και άλλο φιντάνι... Επανήλθε ο έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, άμα και μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων της Βουλής, Νάσος Θεοδωρίδης, γνωστός για τα ολίγον τι "ανθελληνικά" του αισθήματα και την ...αποδόμηση της Ιστορίας (δες κι εδώ, εδώ, εδώ, εδώ , εδώ), αλλά και τις φιλοσκοπιανές θέσεις του (δες εδώ ), ο οποίος αποφάνθηκε, "ποια Ίμια, τα Kardak είναι"! Και ανάρτησε την "άποψή" του (δες εδώ, εδώ) στο fb -η ορθογραφία διατηρείται-: "Με αφορμη την επέτειο των "Ιμίων" (κατ εμε "Καρντάκ", διότι η παραχωρηση Δωδεκανήσων απο Ιταλια προς Ελλαδα περιελάμβανε μονο τις παρακείνες προς αυτά βραχονησιδες, ενώ οι συγκεκριμενες ειναι σαφως πιο κοντα σην Τουρκία παρα στην Καλυμνο), αξίζει να τονιστεί ότι η πιο ευφυής επινόηση του ελληνικού καπιταλισμού για την απόσπαση της συναίνεσης των καταπιεζόμενων μαζών είναι η επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης «εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων», σύμφωνα με την οποία αθροίζονται ως τάχα ευρισκόμενοι στην ίδια όχθη οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, κατά σχηματική και αφελή αντιπαράθεση προς τους αντίστοιχους της Τουρκίας....Ομως κατι τετοιο καταντάει γελοίο...Για να μην ξανασυμβεί μια κρίση οπως τότε με τα Ίμια / Καρντακ, μια ριζοσπαστική αντιεθνικιστική κομμουνιστική Αριστερά θα απαιτούσε να σταματήσουν εδώ και τώρα οι αναχαιτίσεις αεροπλάνων που κοστίζουν ζωές και χρήμα, να απεμποληθεί η παράλογη αξίωση της επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια και να ξεκινήσουν απευθείας διαπραγματεύσεις για όλα τα ζητήματα ωστε να λυθουν οι διαφορές με συμβιβασμούς και αμοιβαίες υποχωρήσεις.Φρονώ ότι καλως δεν εγινε πολεμος τότε, και γενικώς ότι δεν είναι δυνατόν ενας λαός να είναι όμηρος των εκάστοτε γεωπολιτικών επιλογών της γειτονικής ή της «δικής του» ελίτ και να συμπαρασύρεται σε έναν αδιέξοδο ολισθηρό κατήφορο του μιλιταρισμού υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών." Ε, ρε βραγμέμνη σανίδα που χρειάζεται...τόσο που ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να τον διαψεύσει: "Οι προσωπικές απόψεις του Ν. Θεοδωρίδη απέχουν παρασάγγας από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν μας εκπροσωπούν κατ' ουδένα τρόπο" (δες εδώ κι εδώ). Ε, ρε κάτι βουλευτές που το κόμμα/συνονθύλευμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης  διαθέτει ... Αναμένω και νεώτερες δηλώσεις (του) ότι  και το Καστελόριζο είναι πιο κοντά στην Τουρκία παρά στη Ρόδο.
Επικαιροποίηση: Παύθηκε από την Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής ο Νάσος Θεοδωρίδης (δες εδώ).
8-2-2013 "Kardak turk" dedi, Atina Karisti
11-2-2013 ...η απάντηση σε Τσίπρα

Η καλή νοικοκυρά...ή τα κουζινικά του ΣΥΡΙΖΑ!

«Τώρα πλάκα μας κάνεις;» Τι άλλο θα μπορούσα να πω διαβάζοντας τις δηλώσεις του εκπροσώπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή, τα αντικείμενα που βρήκε η αστυνομία στην (πρώην) ΑΣΟΕΕ ήταν αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως και όσα βρέθηκαν στη "Βίλα Αμαλία" (δες εδώ, εδώ κι αλλού…). Αλλά φαίνεται ότι πλάκα γίνεται με τις εκάστοτε δηλώσεις βουλευτών και λοιπών ΣΥΡΙΖΑίων, από την «επιστροφή στη δραχμή» του Αλαβάνου (δες εδώ) και το «Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε» του Λαφαζάνη (δες εδώ) μέχρι «έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα» του Τατσόπουλου (δες εδώ) ή τις δηλώσεις Γαϊτάνη «ότι η διαφορά ανάμεσα σε Ελλάδα και Σκόπια για το όνομα οφείλεται στους Έλληνες καπιταλιστές» (δες εδώ).Χάριν ευθυμίας αντιγράφω και παρουσιάζω δεικτικόν και «εμπαθώς» σχολιαζόμενον περί των «κουζινικών και λοιπού οικιακού ...εξοπλισμού του ΣΥΡΙΖΑ» αλιευθέν άρθρον (δες εδώ), προς τέρψιν κάθε πικραμένου και μη ψηφοφόρου (του): «Ποια είναι τα προαπαιτούμενα για μια καλή νοικοκυρά που θέλει να διατηρήσει τα του οίκου της σε αρίστη κατάσταση; Ποια είναι τα αντικείμενα εκείνα που χρησιμοποιεί καθημερινώς για τις οικιακές της εργασίες; Επειδή, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι από εμάς διέπονται από μια συμβατική μικροαστική αντίληψή, ο νους μας πάει σε απορρυπαντικά, σφουγγαρίστρες, απλώστρες, παρκετέζες κλπ... Όχι! Πλανάσθε πλάνην οικτρά αγαπητοί, καθότι για τον εκπρόσωπο Tύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνο Σκουρλέτη αντικείμενα καθημερινής χρήσης στο σπίτι είναι σάκοι με είδη παρεμπορίου, κράνη, λοστοί, αντιασφυξιογόνες μάσκες, κοντάρια (και πολλά, μα πάρα πολλά...) άδεια μπουκάλια. Δεν θα μπορούσα βεβαίως να αντικρούσω τις δηλώσεις Σκουρλέτη, τουναντίον υπερθεματίζω. Άλλωστε, καθόσον γνωρίζω οι περισσότερες νοικοκυρές (και... νοικοκυροί) πριν καθαρίσουν το σπίτι φορούν πλήρη προστατευτική εξάρτυση με κράνος (μην μας πέσει κανάς σοβάς ενόσω καθαρίζουμε το ταβάνι), αντιασφυξιογόνες μάσκες (οι αναθυμιάσεις των απορρυπαντικών είναι πράγματι επικίνδυνες) και κάμποσους λοστούς (σε περίπτωση που ξεχάσουμε τα κλειδιά του σπιτιού). Επίσης κάθε νοικοκυριό που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να έχει μερικές εκατοντάδες μπουκάλια (για ανακύκλωση προφανώς - εδώ αναδεικνύεται η οικολογική διάσταση του μοντέρνου νοικοκυριού), έναν παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό (αλήθεια θα περιμένουμε από τους... "νόμιμους" για να μερακλώσουμε με κανένα καλό τραγούδι;) και βεβαίως μια αποθήκη γεμάτη με προϊόντα παρεμπορίου (ώστε η παρουσία τους να μάς θυμίζει διαρκώς ότι τα προϊόντα αυτά κάνουν κακό στην οικονομία). Είναι πάγκοινως γνωστό εξάλλου ότι η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, και ειδικά αν είναι και "προοδευτικιά", ε, δε θα έχει κι ένα λοστό στο κουζινοντούλαπο δίπλα στο βρεφικό γάλα και τα κορν φλέικς; Πράγματι, οι δηλώσεις Σκουρλέτη προσδίδουν νέο νόημα σε παλαιότερη δήλωση στελέχους του κόμματος ότι "ο Τσίπρας θα πρέπει να καθαρίσει τα του οίκου του". Προδίδουν όμως συνάμα και την αμηχανία της Κουμουνδούρου τόσο στην υπόθεση της ΑΣΟΕΕ όσο και της Βίλας Αμαλία (που επίσης ήταν "πολιτιστικός πνεύμονας" με παρεμφερή "ευρήματα" στους χώρους της – τύφλα να 'χει το Μέγαρο Μουσικής δηλαδή). Ένα κόμμα που μεγάλωσε απότομα και γι' αυτό μικρομεγαλίζει, ένα κόμμα που λαϊκίζει ασύστολα, ένα κόμμα που θέλει να είναι και με τους νοικοκυραίους αλλά και με τους "αναρχαίους", που θέλει να είναι με τον έμπορο που πλήττεται από το παρεμπόριο (μεγάλη η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στις συγκεκριμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις), αλλά και με τον παράνομο μικροπωλητή πίσω από τον οποίο κρύβονται τεράστια συμφέροντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιες αριστεριστικές οργανώσεις έκαναν κουρελού τον -κάποτε ουσιαστική σημασίας για την ελευθερογνωμία- θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στην de facto απαξίωσή του στην κοινή γνώμη και μοιραία στην de jure κατάργησή του. Επιτέλους, ας επιδιώξουν ορισμένοι να επιδείξουν την “αριστεροφροσύνη” τους σε πιο ουσιαστικά ζητήματα, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν μπορεί να είναι άσυλα έκνομης δραστηριότητας, και το "πανεπιστημιακό κίνημα" που επικαλούνται στομφωδώς στην Κουμουνδούρου για την προστασία τους είναι το πιο διαχρονικό ανέκδοτο της μεταπολίτευσης. Μόνο που τα θύματα της ασυδοσίας στους πανεπιστημιακούς χώρους (οι έμποροι και οι πολίτες που βλέπουν τις περιουσίες τους κατεστραμμένες και ενίοτε δέχονται απειλές και επιθέσεις μέσα από τα ΑΕΙ) δε γελάνε καθόλου.»  

4-1-2013 Τα κουζινικά του ΣΥΡΙΖΑ

4-1 -2013 Καραγιαννίδης: Έχω αντιασφυξιογόνες μάσκες και ρόπαλα με σημαίες ΣΥΡΙΖΑ

4-1-2013  Επεισόδιο εις βάρος του Γ. Καμίνη για τη «βίλα Αμαλία»

6-1-2013 Καραγιαννίδης άλλα των άλλων
6-1-2013 Διαβάζω στη σελίδα του fb του Γιάννη Λοβέρδου: "Κακή βία" η επίθεση κατά Στρατούλη. "Καλή βία" η επίθεση κατά Καμίνη. "Κακή βία" από τους χρυσαυγίτες στο θέατρο Χυτήριο. "Καλή βία" η κατάληψη της βίλας Αμαλία. "Κακή βία" η δράση της αστυνομίας για την πάταξη του παράνομου εμπορίου στην ΑΣΟΕΕ. "Καλή βία" η συσσώρευση παράνομου υλικού από τους μπαχαλάκηδες στην ΑΣΟΕΕ. Ιδού το δόγμα ΣΥΡΙΖΑ κατά Σκουρλέτη, Κουράκη, Καραγιαννίδη κι άλλους υποψήφιους σωτήρες του ελληνισμού.
8-1-2013 Πόσοι ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν; 
8-1-2013 H αλλοίωση της λογικής 
9-1-2013 H στοχοποίηση ενός μάρτυρα
10-1-2013 Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αυτοπροσδιορίζεται στον αναρχικό χώρο 

Όταν Ελληνίδα βουλευτής αποκαλεί τα Σκόπια «Μακεδονία» ...

Έσκασε κι αυτό!...Μετά τις συνεντεύξεις στην κρατική τηλεόραση των Σκοπίων περί "Μακεδονίας" κτλ. έτερου βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης (δες εδώ), και η Ιωάννα Γαϊτάνη, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας  στην εφημερίδα «Nova Makedonija» δήλωσε - άκουσον, άκουσον,...- ότι η διαφορά ανάμεσα σε Ελλάδα και Σκόπια για το όνομα οφείλεται στους Έλληνες καπιταλιστές! Είπε μεταξύ των άλλων (δες εδώ, εδώ, εδώ) ότι : «Επιτρέψτε μου να πω ότι άτομα από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν σε δηλώσεις στη χώρα σας το 2010 και υπήρξε προσκεκλημένος από το κόμμα στην κρατική τηλεόραση ο οποίος χρησιμοποίησε το όνομα που χρησιμοποιείται εσείς: Μακεδονία.Εγώ νομίζω ότι το πρόβλημα δεν έγκειται μόνον στο όνομα. Εάν τα πράγματα είχαν έτσι και εάν τα πράγματα ήταν τόσο απλά, τότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Πίσω από το ζήτημα της ονομασίας υπάρχει η επέκταση της οικονομίας της Ελλάδας.Η Ελλάδα επιχειρεί να καταστεί υπερδύναμη στα Βαλκάνια και επιχειρεί να επεκταθεί σε όλη την περιοχή της Βαλκανικής Χερσονήσου. Αιτία γι’ αυτό που συμβαίνει με το όνομα είναι τα συμφέροντα των Ελλήνων καπιταλιστών στη Μακεδονία. Το όνομα συνιστά απλά άλλοθι και χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα προκειμένου να καλυφθούν άλλα πράγματα που συμβαίνουν» (...) Είναι που είναι ανιστόριτοι οι σκοπιανοί ηγέτες (δες κι εδώ, εδώ, εδώ, αλλά κι εδώ...), μα και η κυρία Ελληνίς βουλευτής η οποία και εμένει (δες εδώ) στην άποψή της; Μεγάλη η "αριστερή (της) αγκύλωση", αν μη τι άλλο- κι απ΄ ότι φαίνεται σιγά-σιγά πέφτουν οι μάσκες από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης...
18-12-2012 Την απέλαση της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ ζητά η ΧΑ
19-12-2012 Ταξικό πρόβλημα το Σκοπιανό!
19-12-2012 Γαϊτανάκι προκλήσεων από τα Σκόπια...
20-12-2012 Γιάννα Γαϊτάνη: Η τροφός του ναζισμού των Σκοπίων
20-12-2012 Περί "Μακεδονικού" και άλλων τινών...

Αναμνήσεις ενός "επαναστάτη"...

...ή όταν η Χρυσή Αυγή γίνεται "Αυγή"... «Τον Δεκέμβριο του 2008 ένας μαλάκας μπάτσος δολοφόνησε ένα 16χρονο παιδί (δες εδώ, εδώ, εδώ). Τον Δεκέμβριο του 2008 ένας κακός ''υπάλληλός'' μας, που του είχαμε αναθέσει (και τον πληρώναμε με τους φόρους μας) για να προστατεύει όλους εμάς, σκότωσε έναν από εμάς. Την ίδια νύχτα συναντηθήκαμε στην κατάληψη, και λίγες ώρες μετά γεμίσαμε τους δρόμους διαδηλώνοντας κατά της δολοφονίας και κατά του κράτους(!). Εκεί, όταν 200 οι μέσα αποφασίζαμε και για τους 6 χιλιάδες ''χρήσιμους ηλίθιους'' που ήταν απέξω, η Ν. φώναξε μοναχή να μην ρίξουν πέτρες, αλλά όποιος θέλει να ρίξει γιαούρτια. Την βία κάποιων κρατικών υπαλλήλων δεν την κυνηγάς με βία. Αυτή η πρόταση δεν άρεσε στους υπόλοιπους. Μετά στην πορεία, κάποιοι από εμάς άρχισαν να σπάνε τράπεζες, να την πέφτουν στους αστυνομικούς να κρύβονται ανάμεσα μας στην πορεία και να ξαναβγαίνουν. Παρατηρούσα αξιοπερίεργα, πάρα πολλά παιδιά με παντελόνια και φούτερ των 170 ευρώ, να κάνουν την επανάσταση τους ρίχνοντας πέτρες και βρίζοντας μπινελίκια στους μπάτσους και στους αστυνομικούς (δες κι εδώ). Και μετά, το πλήθος, οι πολλοί, τα γυναικόπαιδα, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, συνειδητοποιώντας τον άχαρο ρόλο τους και νιώθοντας ότι η πορεία δεν ήταν τελικά αυτή για την οποία είχαν έρθει, έφυγαν. Και οι υπόλοιποι να κατεβάζουμε τα κομματικά πανό και να κάνουμε αλυσίδες για να βγουν τα παιδιά να κάνουν την δουλειά τους και να ξαναμπούν. (Κομματικά πανό σε διαδήλωση για την δολοφονία ενός παιδιού ; - ξανασκέφτομαι τώρα!). Μείναμε λίγοι, και τις επόμενες ημέρες ακόμα λιγότεροι. Τα ίδια έγιναν και στις υπόλοιπες πόλεις συν τους βανδαλισμούς και τα πλιάτσικα στην Αθήνα (δες εδώ κι εδώ). Δεν ξέρω αν από την δολοφονία του Αλέξη δικαιολογείται να βγει ένα βουβό πλήθος στους δρόμους και να ξεσηκωθεί κατά της βίας (από οποιονδήποτε), αλλά κάποιοι προτίμησαν να αναλάβουν αυτοί τον δικό μας ρόλο και να μας υποκαταστήσουν. Αντί να βγει ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους,βγήκαν στη θέση τους κάποιοι λίγοι, που ήθελαν να επιβάλλουν την δική τους βία.» H συνέχεια, μια "επαναστατική" διαδρομή από τότε μέχρι και σήμερα, εδώ.

5-12-2012 Μετωπική ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ
7-12-2012 Tέσσερις Δεκέμβριοι μετά 
7-12-2012 Ούτε η Κατοχή τελείωσε το '73; 
10-12-2012 Η ...μακροημέρευση της "μέρας του Αλέξη"

Λόγος επετειακός περί "Πολυτεχνείου"

Eορτασμός «επετείου του Πολυτεχνείου», «Γενιά του Πολυτεχνείου», «17Ν». Πρόκειται για μεταπολιτευτική μόδα σε μανδύα μύθου ή για μια ωραιοποιημένη  πραγματικότητα, ένα καθεστωτικό μύθο ή είναι, απλώς, ένα συμβάν που αποτέλεσε λιπαντικό (δες κι εδώ) στη σύγχρονη ιστορία μας; Γράφει ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, αυτόπτης ως μέλος της  Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, ενταγμένος, τότε, στην οργάνωση «Ρήγας Φεραίος» και μέλος του  ΚΚΕ εσ., βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ σήμερα: … «Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε… Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε. Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω – είναι αρκετά διαφορετική:

- Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»… Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού;

- Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση).

- Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια…

- Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς…

Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα…

- Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ! Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό αρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»…

- Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση.

Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση.

- Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοελληνική Ιστορία. Η 25^η Μαρτίου και η 28^η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17^η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε… Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας.- Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά…Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη». Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια την οικειοποιήθηκε πλήρως!» (…) «Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα.» (…) Και παρακάτω : Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν.» (…) «Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει. Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν. Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο – το φετίχ – που περιφέρεται ( σ.σ. τη «σημαία του Πολυτεχνείου», δες κι εδώ) κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους.»(…) Για να καταλήξει : «Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»:–Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…

–Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει. Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής. Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν.» (ολόκληρο το άρθρο εδώ). Δες και  Το "Πολυτεχνείο" που δεν έγινε ποτέ,  Το Πολυτεχνείο ψόφησε..., H σιωπηλή γενιά του Πολυτεχνείου, Για να τελειώνουμε με τις γενεές,
Και του χρόνου λοιπόν για μία «γιορτή», φευ,  από τα ίδια…
19-11-2012 Ένα, δύο, τρία πολλά Πολυτεχνεία... 
21-11-2012 Εγώ Πολυτεχνείο! Εγώ Πολυτεχνείο! 
21-11-2012 Για τη γιορτή του Πολυτεχνείου-πρέπει να πάψει να γιορτάζεται

Επετειακά του ΟΧΙ

Αντιγράφω από τη σελίδα στο fb του Δημήτρη  Αλικάκου: «Εδώ και κάμποσα χρόνια, κάθε επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, κάνω κάτι που στα νιάτα μου δεν θα μπορούσα να διανοηθώ. Ανηφορίζω σε εκείνο τον τόπο που έχει την πιο στενή σχέση με την Ημέρα, αλλά και την πιο αντιφατική – ίσως και σκοτεινή - με την ιστορία του τόπου. Πηγαίνω στο ιστορικό σπίτι της Κηφισιάς, εκεί που ειπώθηκε το ιστορικό "Alors, c' est la guerre" («Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος!») του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά στον Ιταλό πρέσβη Εμμανουέλε Γκράτσι (δες κι εδώ). Δεν πάω για να προσκυνήσω μορφές, ούτε για να εξωραΐσω μέσα μου καταστάσεις και στάσεις. Πιο πολύ με έλκει μια εσωτερική δύναμη να νιώσω, όσο γίνεται, το παλμό της ημέρας, να βιώσω νοερά εκείνο το μουντό χάραμα της 28ης, να φανταστώ τον Μεταξά να κατεβαίνει με τις πυτζάμες (3 τα ξημερώματα ήταν) να ανοίξει την πόρτα στον απρόσκλητο επισκέπτη, να κάτσω στον ίδιο καναπέ... Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου αυτό το σπίτι θα ήταν μουσείο, ανοιχτό κάθε μέρα στο κοινό - πέρα από κομματικές ή άλλες γραμμές. Στην Ελλάδα όμως, παγιδευμένοι ακόμα στη λογική του άσπρου-μαύρου ψάχνουμε για ήρωες ή για προδότες. Έλα, όμως, που η αλήθεια είναι σχεδόν πάντα κάπου στη μέση!»