Επτά Μεταπολιτευτικοί Μύθοι

                     

Οι  "Επτά Μεταπολιτευτικοί Μύθοι", το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Μαρμάρα, μη και αποτελεί την καλύτερη απάντηση στη συνομωσιολογία που κατέλαβε τη χώρα μας από την έναρξη της κρίσης μέχρι και σήμερα;

Η λεγόμενη μεταπολίτευτική η περίοδος, που ξεκίνησε μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974,  ήταν μία από τις ομαλότερες και πλουσιότερες ολόκληρης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν κατά την περίοδο αυτή χαρακτηρίστηκαν από τη σημαντική διεύρυνση της ισχύος του κράτους και του μεγάλου παρεμβατισμού του στην οικονομία. Μετά την εμφάνιση της κρίσης, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στράφηκε κατά των πολιτικών προσώπων και των κομμάτων που κυριάρχησαν εκείνα τα χρόνια. Αλλά η λογική του κρατικισμού δεν αμφισβητήθηκε. Αντιθέτως, μύθοι που αφορούν την ωφελιμότητα ενός μεγάλου και παρεμβατικού κράτους υπάρχουν μέχρι σήμερα, μολονότι πολλοί αναγνωρίζουν την αποτυχία του.Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζουν τις  απόψεις τους οι: Τάσος Αβραντίνης, νομικός , Γιώργος Αγγελοπουλος, εκπρόσωπος G700 ηθοποιός,  Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος, Γιάννης Ληξουριώτης, καθ. Εργατικού Δικαίου Παντειο Πανεπιστήμιο, Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος, Παναγής Παναγιωτοπουλος, επ. καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνος Σχίζας, οικονομικός αναλυτής, Πλάτων Τήνιος, καθ. Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης Πανεπιστήμιο Πειραιά. Και οι 7 μύθοι της μεταπολίτευσης που "καταρρίπτονται" στην ταινία:

Μύθος 1: Μεγάλο κράτος και οικονομική ανάπτυξη
Μύθος 2: Το δωρεάν γεύμα
Μύθος 3: Το κράτος ως εργοδότης
Μύθος 4: Δίκαιη αμοιβή
Μύθος 5: Κεκτημένα δικαιώματα και Προστασία των Αδυνάτων
Μύθος 6: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου
Μύθος 7: Πολίτες χωρίς Ευθύνη

---

"Μνημόνια και Αγορές"

"Όλος ο κόσμος θέλει να τελειώσουν τα μνημόνια και να μην ασχολείται συνεχώς με την Ελλάδα. Αλλά η Ελλάδα πια αποδεικνύεται special case, είναι η μόνη χώρα που μπήκε σε πρόγραμμα και δεν μπορεί 5 χρόνια τώρα να κάνει αυτά που οφείλει για να ανακάμψει. Όλες οι χώρες έχουν βγει, η οικονομία τους έχει πάρει μπρος, οι εξαγωγές τους αυξήθηκαν, η ανεργία μειώνεται, η Ελλάδα είναι κολλημένη στο 2010, συζητάει ακόμα τα προβλήματα του 2010. Το μήνυμα είχε δοθεί ένα μήνα πριν όταν οι αγορές ανέβασαν τα ελληνικά spreads στο 9, όταν δήλωσαν δηλαδή ότι δεν δανείζει κανείς στον κόσμο την Ελλάδα. Εξακολουθούμε να ζούμε με το σωληνάκι της χρηματικής υποστήριξης από τα κράτη της Ευρώπης. Καταφέραμε να μειώσουμε τα ελλείμματα με την υπερφορολόγηση αλλά έχουμε την ίδια κρατική μηχανή, την ίδια οικονομία της χρεοκοπίας. Κανένας άχρηστος δημόσιος οργανισμός δεν κλείνει, κανείς δεν αξιολογείται, ενιαίο μισθολόγιο δεν εφαρμόζεται, ακόμα περισσότεροι και νεότεροι άνθρωποι βγαίνουν στη σύνταξη, οι συνταξιούχοι έχουν γίνει όσοι οι εργαζόμενοι και περιμένουν άλλοι 300.000 στη σειρά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για να τους δοθεί ακόμα σύνταξη." Η αρχή και το τέλος εδώ.

Περί IQ μας...

Τι διαβάζω, τι διαβάζω… Ο αυτοχαρακτηριζόμενος από κάποιους σαν «ο εξυπνότερος λαός του κόσμου» (δες εδώ) εν μέρει πιάνει δε πιάνει τη βάση στην παγκόσμια κατάταξη δείκτη νοημοσύνης, σύμφωνα με την ιστοσελίδα targetmap.com, που δημοσιεύει έναν παγκόσμιο χάρτη που δείχνει το δείκτη νοημοσύνης των πολιτών χωρών όλου του κόσμου. Πρώτοι στη σχετική λίστα εμφανίζονται οι πολίτες της Σιγκαπούρης με μέσο όρο 108, ενώ οι Έλληνες βρίσκονται συγκριτικά ψηλά στην 16η θέση, μαζί με Ιρλανδία και Μαλαισία, με μέσο όρο IQ, 92 (δες κι εδώ).

Πρόκειται για μια προ 4ετίας εργασία του Βρετανού ψυχολόγου Richard Lynn και Φιλανδού πολιτικού επιστήμονα Tatu Vanhanen (δες κι εδώ), που ανάλυσαν μελέτες για  βαθμό ευφυΐας/δείκτη νοημοσύνης (IQ) των πολιτών από 113 χώρες (με κλικ στο χάρτη δείτε τα ενδεικτικά αποτελέσματα). Περισσότερα για το δείκτη νοημοσύνης εδώ κι εδώ.

5-10-2014 Ποιοι είναι πραγματικά έξυπνοι

''L' origine du monde'' & Deborah De Robertis

Αλιεύω (δες εδώ, via Θρασύβουλος) ότι η καλλιτέχνης από το Λουξεμβούργο Deborah De Robertis  συνελήφθη από την γαλλική αστυνομία καθώς, έδειξε το αιδοίο της σε επισκέπτες  του Μουσείου Ορσέ (Musee d' Οrsay) στο Παρίσι. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική παρέμβαση, όπως είπε, καθώς η πράξη της έγινε κάτω από το διάσημο πίνακα «Η προέλευση του κόσμου» (L'origine du monde) του  Γκυστάβ Κουρμπέ .  Ντυμένη με ένα χρυσό φόρεμα, η Ντέμπορα Ντε Ρομπέρτις μπήκε στο μουσείο, κάθισε κάτω από τον πίνακα και άνοιξε τα πόδια της, ως μια «αντανάκλαση» του έργου του Κουρμπέ. Φύλακας του μουσείου την πλησίασε ζητώντας της να αποχωρήσει και κάλεσε την αστυνομία. Σύμφωνα με εφημερίδες του Λουξεμβούργου, τελικά ο εισαγγελέας δεν απήγγειλε κατηγορίες σε βάρος της και αφέθηκε ελεύθερη. Η Ντεμπορα Ντε Ρομπέρτις μιλώντας στην εφ. Luxemburger Wort δήλωσε πως δεν ήταν μια πράξη επιδειξιομανίας [εμένα μου λες...], αλλά αντανακλά το έργο του Γκυστάβ Κουρμπέ δημιουργώντας ένα νέο «ταμπλό» στο πρωτότυπο έργο τέχνης, υποστηρίζοντας ότι (δες εδώ) «Αν αγνοήσετε το πλαίσιο, η παράσταση αυτή θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως πράξη επιδειξιομανίας, ωστόσο αυτό που έκανα δεν ήταν μια παρορμητική πράξη» και ότι «Υπάρχει ένα κενό στην ιστορία της τέχνης, η απουσία της άποψης του αντικειμένου στο βλέμμα. Ο ζωγράφος παρουσιάζει τα ανοιχτά πόδια, αλλά ο κόλπος παραμένει κλειστός. Δεν αποκαλύπτει την τρύπα, δηλαδή, το μάτι. Εγώ δεν θέλω να δείξω τον κόλπο μου, αλλά να αποκαλύψω ό, τι δεν βλέπουμε στη ζωγραφική, το μάτι του κόλπου, τη μαύρη τρύπα, αυτό το κρυφό μάτι, αυτό το χάσμα, το οποίο πέρα από τη σάρκα, αναφέρεται στο άπειρο, στην προέλευση της προέλευσης.»
Δες και  "Νυχτερινή περίπολος" & Rijksmuseum

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Μμμμ, λέτε; Ένα άρθρο καταπέλτης (διάβασε αναλυτικά εδώ)  για το βίο και την πολιτεία πολιτικών και ψηφοφόρων τους την τελευταία 30ετία, τα δημοσιονομικά οικτρά αποτελέσματα των οποίων βιώνουμε σήμερα είτε τα «μαζί τα φάγαμε» κατά την Παγκάλειο ρήση είτε όχι – για την πλειοψηφία των πολιτών.

Κι εγώ θα έφευγα...

on Vimeo.

Το έλαβα στο μέιλ από τον φίλο Γιάννη Π., το επικροτώ, και το αναδημοσιεύω... " Το έγραψε(;) σε ένα blog τον Απρίλιο του 2011 η Άλκηστη Πρωτοψάλτη: << Nαι, θα έφευγα.Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς - και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο - συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας - να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ'το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο, γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα - αν τον βγάλει - και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα - λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα. Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ'ενα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της  καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα. Το τίμημα που πληρώνουμε γι'αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο. Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω.>> Εν κατακλείδι, κι εγώ θα έφευγα, μια κι όταν γυρίζω από ταξίδι σε κάποια από τις χώρες της Δ.Ευρώπης, σκέπτομαι από πού έφυγα και που ήλθα, χωρίς νοσταλγία.

Η καλή νοικοκυρά...ή τα κουζινικά του ΣΥΡΙΖΑ!

«Τώρα πλάκα μας κάνεις;» Τι άλλο θα μπορούσα να πω διαβάζοντας τις δηλώσεις του εκπροσώπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή, τα αντικείμενα που βρήκε η αστυνομία στην (πρώην) ΑΣΟΕΕ ήταν αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως και όσα βρέθηκαν στη "Βίλα Αμαλία" (δες εδώ, εδώ κι αλλού…). Αλλά φαίνεται ότι πλάκα γίνεται με τις εκάστοτε δηλώσεις βουλευτών και λοιπών ΣΥΡΙΖΑίων, από την «επιστροφή στη δραχμή» του Αλαβάνου (δες εδώ) και το «Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε» του Λαφαζάνη (δες εδώ) μέχρι «έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα» του Τατσόπουλου (δες εδώ) ή τις δηλώσεις Γαϊτάνη «ότι η διαφορά ανάμεσα σε Ελλάδα και Σκόπια για το όνομα οφείλεται στους Έλληνες καπιταλιστές» (δες εδώ).Χάριν ευθυμίας αντιγράφω και παρουσιάζω δεικτικόν και «εμπαθώς» σχολιαζόμενον περί των «κουζινικών και λοιπού οικιακού ...εξοπλισμού του ΣΥΡΙΖΑ» αλιευθέν άρθρον (δες εδώ), προς τέρψιν κάθε πικραμένου και μη ψηφοφόρου (του): «Ποια είναι τα προαπαιτούμενα για μια καλή νοικοκυρά που θέλει να διατηρήσει τα του οίκου της σε αρίστη κατάσταση; Ποια είναι τα αντικείμενα εκείνα που χρησιμοποιεί καθημερινώς για τις οικιακές της εργασίες; Επειδή, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι από εμάς διέπονται από μια συμβατική μικροαστική αντίληψή, ο νους μας πάει σε απορρυπαντικά, σφουγγαρίστρες, απλώστρες, παρκετέζες κλπ... Όχι! Πλανάσθε πλάνην οικτρά αγαπητοί, καθότι για τον εκπρόσωπο Tύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνο Σκουρλέτη αντικείμενα καθημερινής χρήσης στο σπίτι είναι σάκοι με είδη παρεμπορίου, κράνη, λοστοί, αντιασφυξιογόνες μάσκες, κοντάρια (και πολλά, μα πάρα πολλά...) άδεια μπουκάλια. Δεν θα μπορούσα βεβαίως να αντικρούσω τις δηλώσεις Σκουρλέτη, τουναντίον υπερθεματίζω. Άλλωστε, καθόσον γνωρίζω οι περισσότερες νοικοκυρές (και... νοικοκυροί) πριν καθαρίσουν το σπίτι φορούν πλήρη προστατευτική εξάρτυση με κράνος (μην μας πέσει κανάς σοβάς ενόσω καθαρίζουμε το ταβάνι), αντιασφυξιογόνες μάσκες (οι αναθυμιάσεις των απορρυπαντικών είναι πράγματι επικίνδυνες) και κάμποσους λοστούς (σε περίπτωση που ξεχάσουμε τα κλειδιά του σπιτιού). Επίσης κάθε νοικοκυριό που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να έχει μερικές εκατοντάδες μπουκάλια (για ανακύκλωση προφανώς - εδώ αναδεικνύεται η οικολογική διάσταση του μοντέρνου νοικοκυριού), έναν παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό (αλήθεια θα περιμένουμε από τους... "νόμιμους" για να μερακλώσουμε με κανένα καλό τραγούδι;) και βεβαίως μια αποθήκη γεμάτη με προϊόντα παρεμπορίου (ώστε η παρουσία τους να μάς θυμίζει διαρκώς ότι τα προϊόντα αυτά κάνουν κακό στην οικονομία). Είναι πάγκοινως γνωστό εξάλλου ότι η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, και ειδικά αν είναι και "προοδευτικιά", ε, δε θα έχει κι ένα λοστό στο κουζινοντούλαπο δίπλα στο βρεφικό γάλα και τα κορν φλέικς; Πράγματι, οι δηλώσεις Σκουρλέτη προσδίδουν νέο νόημα σε παλαιότερη δήλωση στελέχους του κόμματος ότι "ο Τσίπρας θα πρέπει να καθαρίσει τα του οίκου του". Προδίδουν όμως συνάμα και την αμηχανία της Κουμουνδούρου τόσο στην υπόθεση της ΑΣΟΕΕ όσο και της Βίλας Αμαλία (που επίσης ήταν "πολιτιστικός πνεύμονας" με παρεμφερή "ευρήματα" στους χώρους της – τύφλα να 'χει το Μέγαρο Μουσικής δηλαδή). Ένα κόμμα που μεγάλωσε απότομα και γι' αυτό μικρομεγαλίζει, ένα κόμμα που λαϊκίζει ασύστολα, ένα κόμμα που θέλει να είναι και με τους νοικοκυραίους αλλά και με τους "αναρχαίους", που θέλει να είναι με τον έμπορο που πλήττεται από το παρεμπόριο (μεγάλη η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στις συγκεκριμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις), αλλά και με τον παράνομο μικροπωλητή πίσω από τον οποίο κρύβονται τεράστια συμφέροντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιες αριστεριστικές οργανώσεις έκαναν κουρελού τον -κάποτε ουσιαστική σημασίας για την ελευθερογνωμία- θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στην de facto απαξίωσή του στην κοινή γνώμη και μοιραία στην de jure κατάργησή του. Επιτέλους, ας επιδιώξουν ορισμένοι να επιδείξουν την “αριστεροφροσύνη” τους σε πιο ουσιαστικά ζητήματα, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν μπορεί να είναι άσυλα έκνομης δραστηριότητας, και το "πανεπιστημιακό κίνημα" που επικαλούνται στομφωδώς στην Κουμουνδούρου για την προστασία τους είναι το πιο διαχρονικό ανέκδοτο της μεταπολίτευσης. Μόνο που τα θύματα της ασυδοσίας στους πανεπιστημιακούς χώρους (οι έμποροι και οι πολίτες που βλέπουν τις περιουσίες τους κατεστραμμένες και ενίοτε δέχονται απειλές και επιθέσεις μέσα από τα ΑΕΙ) δε γελάνε καθόλου.»  

4-1-2013 Τα κουζινικά του ΣΥΡΙΖΑ

4-1 -2013 Καραγιαννίδης: Έχω αντιασφυξιογόνες μάσκες και ρόπαλα με σημαίες ΣΥΡΙΖΑ

4-1-2013  Επεισόδιο εις βάρος του Γ. Καμίνη για τη «βίλα Αμαλία»

6-1-2013 Καραγιαννίδης άλλα των άλλων
6-1-2013 Διαβάζω στη σελίδα του fb του Γιάννη Λοβέρδου: "Κακή βία" η επίθεση κατά Στρατούλη. "Καλή βία" η επίθεση κατά Καμίνη. "Κακή βία" από τους χρυσαυγίτες στο θέατρο Χυτήριο. "Καλή βία" η κατάληψη της βίλας Αμαλία. "Κακή βία" η δράση της αστυνομίας για την πάταξη του παράνομου εμπορίου στην ΑΣΟΕΕ. "Καλή βία" η συσσώρευση παράνομου υλικού από τους μπαχαλάκηδες στην ΑΣΟΕΕ. Ιδού το δόγμα ΣΥΡΙΖΑ κατά Σκουρλέτη, Κουράκη, Καραγιαννίδη κι άλλους υποψήφιους σωτήρες του ελληνισμού.
8-1-2013 Πόσοι ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν; 
8-1-2013 H αλλοίωση της λογικής 
9-1-2013 H στοχοποίηση ενός μάρτυρα
10-1-2013 Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αυτοπροσδιορίζεται στον αναρχικό χώρο 

Αναμνήσεις ενός "επαναστάτη"...

...ή όταν η Χρυσή Αυγή γίνεται "Αυγή"... «Τον Δεκέμβριο του 2008 ένας μαλάκας μπάτσος δολοφόνησε ένα 16χρονο παιδί (δες εδώ, εδώ, εδώ). Τον Δεκέμβριο του 2008 ένας κακός ''υπάλληλός'' μας, που του είχαμε αναθέσει (και τον πληρώναμε με τους φόρους μας) για να προστατεύει όλους εμάς, σκότωσε έναν από εμάς. Την ίδια νύχτα συναντηθήκαμε στην κατάληψη, και λίγες ώρες μετά γεμίσαμε τους δρόμους διαδηλώνοντας κατά της δολοφονίας και κατά του κράτους(!). Εκεί, όταν 200 οι μέσα αποφασίζαμε και για τους 6 χιλιάδες ''χρήσιμους ηλίθιους'' που ήταν απέξω, η Ν. φώναξε μοναχή να μην ρίξουν πέτρες, αλλά όποιος θέλει να ρίξει γιαούρτια. Την βία κάποιων κρατικών υπαλλήλων δεν την κυνηγάς με βία. Αυτή η πρόταση δεν άρεσε στους υπόλοιπους. Μετά στην πορεία, κάποιοι από εμάς άρχισαν να σπάνε τράπεζες, να την πέφτουν στους αστυνομικούς να κρύβονται ανάμεσα μας στην πορεία και να ξαναβγαίνουν. Παρατηρούσα αξιοπερίεργα, πάρα πολλά παιδιά με παντελόνια και φούτερ των 170 ευρώ, να κάνουν την επανάσταση τους ρίχνοντας πέτρες και βρίζοντας μπινελίκια στους μπάτσους και στους αστυνομικούς (δες κι εδώ). Και μετά, το πλήθος, οι πολλοί, τα γυναικόπαιδα, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, συνειδητοποιώντας τον άχαρο ρόλο τους και νιώθοντας ότι η πορεία δεν ήταν τελικά αυτή για την οποία είχαν έρθει, έφυγαν. Και οι υπόλοιποι να κατεβάζουμε τα κομματικά πανό και να κάνουμε αλυσίδες για να βγουν τα παιδιά να κάνουν την δουλειά τους και να ξαναμπούν. (Κομματικά πανό σε διαδήλωση για την δολοφονία ενός παιδιού ; - ξανασκέφτομαι τώρα!). Μείναμε λίγοι, και τις επόμενες ημέρες ακόμα λιγότεροι. Τα ίδια έγιναν και στις υπόλοιπες πόλεις συν τους βανδαλισμούς και τα πλιάτσικα στην Αθήνα (δες εδώ κι εδώ). Δεν ξέρω αν από την δολοφονία του Αλέξη δικαιολογείται να βγει ένα βουβό πλήθος στους δρόμους και να ξεσηκωθεί κατά της βίας (από οποιονδήποτε), αλλά κάποιοι προτίμησαν να αναλάβουν αυτοί τον δικό μας ρόλο και να μας υποκαταστήσουν. Αντί να βγει ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους,βγήκαν στη θέση τους κάποιοι λίγοι, που ήθελαν να επιβάλλουν την δική τους βία.» H συνέχεια, μια "επαναστατική" διαδρομή από τότε μέχρι και σήμερα, εδώ.

5-12-2012 Μετωπική ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ
7-12-2012 Tέσσερις Δεκέμβριοι μετά 
7-12-2012 Ούτε η Κατοχή τελείωσε το '73; 
10-12-2012 Η ...μακροημέρευση της "μέρας του Αλέξη"

B. Ραφαηλίδης: Υπάρχουμε χάρη στους "άλλους"...

Αρέσει δεν αρέσει, υπάρχουμε χάρη στους άλλους κι αν κοπεί αυτή η πολιτικο-οικονομική εξάρτησή μας, η Ελλάδα δεν θα υπάρχει, αλλά δε θέλουμε να το δεχθούμε, λέει προφητικά, σχεδόν μια 15ετία (!) πριν, ο Βασίλης Ραφαηλίδης- όμως, ποιος τον άκουγε τότε ή πίστευε αυτά που υποστήριζε...Δες σχετικά  εδώ αλλά κι εδώ.

via Δημήτρης Λυμπερόπουλος

Λόγος επετειακός περί "Πολυτεχνείου"

Eορτασμός «επετείου του Πολυτεχνείου», «Γενιά του Πολυτεχνείου», «17Ν». Πρόκειται για μεταπολιτευτική μόδα σε μανδύα μύθου ή για μια ωραιοποιημένη  πραγματικότητα, ένα καθεστωτικό μύθο ή είναι, απλώς, ένα συμβάν που αποτέλεσε λιπαντικό (δες κι εδώ) στη σύγχρονη ιστορία μας; Γράφει ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, αυτόπτης ως μέλος της  Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, ενταγμένος, τότε, στην οργάνωση «Ρήγας Φεραίος» και μέλος του  ΚΚΕ εσ., βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ σήμερα: … «Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε… Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε. Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω – είναι αρκετά διαφορετική:

- Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»… Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού;

- Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση).

- Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια…

- Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς…

Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα…

- Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ! Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό αρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»…

- Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση.

Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση.

- Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοελληνική Ιστορία. Η 25^η Μαρτίου και η 28^η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17^η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε… Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας.- Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά…Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη». Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια την οικειοποιήθηκε πλήρως!» (…) «Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα.» (…) Και παρακάτω : Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν.» (…) «Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει. Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν. Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο – το φετίχ – που περιφέρεται ( σ.σ. τη «σημαία του Πολυτεχνείου», δες κι εδώ) κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους.»(…) Για να καταλήξει : «Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»:–Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…

–Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει. Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής. Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν.» (ολόκληρο το άρθρο εδώ). Δες και  Το "Πολυτεχνείο" που δεν έγινε ποτέ,  Το Πολυτεχνείο ψόφησε..., H σιωπηλή γενιά του Πολυτεχνείου, Για να τελειώνουμε με τις γενεές,
Και του χρόνου λοιπόν για μία «γιορτή», φευ,  από τα ίδια…
19-11-2012 Ένα, δύο, τρία πολλά Πολυτεχνεία... 
21-11-2012 Εγώ Πολυτεχνείο! Εγώ Πολυτεχνείο! 
21-11-2012 Για τη γιορτή του Πολυτεχνείου-πρέπει να πάψει να γιορτάζεται