Υπάρχουν και τέτοια δημόσια σχολεία!

Το 38ο Λύκειο Αθηνών έχει κάτι να ζηλέψει κάτι από ένα αντίστοιχο σχολείο, ας πόυμε ...της  Φινλανδίας; Νομίζω πως όχι.Μπράβο τους! Κι όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του σχολείου "Το νέο κτίριο μας έδωσε τη δυνατότητα, να αξιοποιήσουμε τις αίθουσες του σχολείου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να τις εξοπλίσουμε κατάλληλα για το σκοπό που χρησιμοποιείται η καθεμιά.Για το λόγο αυτό, εκτός από την αίθουσα Πληροφορικής και τα δύο εργαστήρια Φυσικής, έχουμε τρεις αίθουσες αποκλειστικά για Φιλολογικά μαθήματα, μια αίθουσα Ξένων Γλωσσών και τρεις που χρησιμοποιούν οι μαθηματικοί. Οι αίθουσες είναι εξοπλισμένες με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κασετόφωνα, μηχανές προβολής (projectors), τηλεοράσεις με DVD και βίντεο, αξιόλογη συλλογή εκπαιδευτικών βιντεοκασετών και CD/DVD, καθώς επίσης με βιβλιοθήκες και χάρτες. Στο δεύτερο όροφο από το Σχολικό Έτος 2012-2013 λειτουργεί Αναγνωστήριο με Βιβλιοθήκες και Χώρος Σκακιού για τον ελεύθερο χρόνο των μαθητών. Στο διάδρομο του δεύτερου ορόφου υπάρχουν επίσης προσωπικά ντουλαπάκια για τους μαθητές."... Και λίγα "ιστορικά"για τις αίθουσες μαθημάτων, σωστότερα οι προσπάθειες που έγιναν και δεν τελεσφόρησαν...- με άλλα λόγια μιλάμε για τη  μετατροπή των αιθουσών διδασκαλίας από "αίθουσες μαθητικών τμημάτων " σε " αίθουσες μαθημάτων " δηλαδή καταργείται η παραδοσιακή έννοια της σχολικής αίθουσας ως αίθουσας συγκεκριμένου τμήματος μαθητών και στη θέση τους δημιουργούνται ειδικά εξοπλισμένες αίθουσες γνωστικών αντικειμένων ή γνωστικών περιοχών ( λ.χ. αίθουσα φιλολογικών μαθημάτων, αίθουσα μαθηματικών, αίθουσα φυσικών επιστημών, εργαστήριο καλλιτεχνικών μαθημάτων, κ.ά.) στις οποίες θα γίνεται η διδασκαλία των γνωστικών αντικειμένων. Ήταν, λοιπόν, Ανοιξη του ΄93, που μαζί με τον τότε Σύμβουλο του [αλήστου μνήμης] Π.Ι. Στέφανο Π. επισκεφτήκαμε το ACS στην Αγ. Παρασκευή .Ο Στέφανος εξεπλάγη με τον τρόπο λειτουργίας του σχολείου, μεταξύ αυτών οι αίθουσες μαθημάτων, τα ατομ ικά ντουλαπάκια των μαθητών, κτλ.… Του πρότεινα να κάνει μια εισήγηση για την μετατροπή των αιθουσών διδασκαλίας σε αίθουσες μαθημάτων- μεταξύ των άλλων θα αυξάναμε τα εργαστήρια φ.ε.  μια και τρέχαμε τότε το πιλοτικό πρόγραμμα ΦυσικήPSSC...  Μου απάντησε, «Άστο, ποιος ακούει…». Την μεθεπόμενη χρονιά έκανα την ίδια πρόταση, μαζί με επίσκεψη στο ACS,  στον νεοαφιχθέντα τότε Πάρεδρο του Π.Ι. Χρήστο Ρ. Την υιοθέτησε αμέσως, έκανε μια πολυσέλιδη εισήγηση στην Ολομέλεια του Π.Ι., η οποία …ομοφώνως απερρίφθη(!) «Δεν γίνονται τέτοια πράματα …» τον λοιδόρησαν. Τέλος πάντων, μια δυο θέσαμε το θέμα, θάταν Φεβρουάριος του ΄95,  στον τότε δ/ντή Δ.Ε . Μανώλη Τ., ο οποίος αφού την έθεσε υπόψη της «ηγεσίας» μας απάντησε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τα ντουλαπάκια κτλ. Λίγο αργότερα παραβρέθηκα σε μια σύσκεψη για τα εποπτικά μέσα, τα εργαστήρια φ.ε., κτλ. στο ΥΠΕΠΘ υπό την προεδρεία του δ/ντή του γραφείου του τότε υφυπουργού Φ. Πετσάλνικου. Ξαναέθεσα το θέμα και την απορριφθείσα από το Π.Ι. πρόταση και, ω(!) του θαύματος, μετά μια βδομάδα μας κάλεσε ο δ/ντής σπουδών Δ.Ε. και ζήτησε πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, μια και όταν το θέμα ετέθη στον υπουργό, τον ΓΑΠ, είπε ότι πρέπει να γίνει «επειδή έτσι ήταν τα σχολεία στη Σουηδία όταν ήταν μαθητής, κτλ.»- αλλά και επέρχοντο εκλογές! Έτσι  βρέθηκαν χρήματα (λεφτά υπάρχουν) για να δοθούν στα πιλοτικά σχολεία , 2 εκ, δρχ. ανά σχολείο για τα  ντουλαπάκια, ο Γιάννης Γ. σχεδίασε τα ντουλαπάκια, και το πρόγραμμα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε σε 15 Γυμνάσια –αν και πριν τις εκλογές  του Σεπτεμβρίου ’96 είδα κι άκουσα τον ΓΑΠ στη TV  να μιλά για 50 σχολεία… δε βαριέσαι. Επί υπουργείας Γεράσιμου Αρσένη οι αίθουσες μαθημάτων εντάχτηκαν στη δράση ΣΕΠΠΕ (δες  http://www.pi-schools.gr/programs/seppe/programms.htm) και  μετείχαν 86 γυμνάσια και 69 λύκεια, αν και ο ίδιος είχε προαναγγείλει ότι θα υλοποιείτο σε όλα τα Λύκεια! Μετά ταύτα, των ετών παρελθόντων, όλα σχόλασαν και το σχολεία που συμμετείχαν επανήλθαν στην προτεραία κατάσταση, πλην εξαιρέσεων. Τι τα θες, εντώ  είναι Ελλάντα!...

Στόχος της εκπαίδευσης είναι η ποσότητα;

Σταχυολογώ από την επιφυλλίδα του Ρούσσου Βρανά στη εφ. Τα Νέα: Η γνώση είναι άραγε ζήτημα ποσότητας; Αυτό αναρωτήθηκε ο Τζόρτζιο Ίσραελ, καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, όταν μια μέρα μια «αυθεντία» τού υπέδειξε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Did you know 3.0».Το θέμα του ντοκιμαντέρ είναι η κοινωνία της γνώσης. Το ντοκιμαντέρ (δείτε το), μεταξύ άλλων, δείχνει ότι, μέσα σε μία εβδομάδα, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» προσφέρουν περισσότερες πληροφορίες από όσες μπορούσε να συσσωρεύσει ο άνθρωπος του δέκατου αιώνα σε ολόκληρη τη ζωή του. Μάλιστα, μόνο φέτος, παρήχθησαν 40x10^19 bytes πληροφοριών (40x10 στη δέκατη ένατη δύναμη), δηλαδή περισσότερες από όσες παρήχθησαν συνολικά τα τελευταία 5000 χρόνια. «Σημαίνει άραγε αυτό πως ο όγκος των πληροφοριών μάς κάνει πιο μορφωμένους;» συλλογίζεται ο καθηγητής Ίσραελ. Και λέει: «Το αγγλικό λεξιλόγιο διαθέτει σήμερα περίπου 540 000 λέξεις, δηλαδή πέντε φορές περισσότερες από όσες είχε την εποχή του Σαίξπηρ. Όταν πέθανε ο φιλόσοφος Σπινόζα κι έψαξαν στο σπίτι του, βρήκαν δεν βρήκαν τριακόσια βιβλία. Ωστόσο, ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι υποστηρικτές της μεταμοντέρνας τεχνολογικής κοινωνίας δεν παύουν να ανατρέχουν ακόμη σε αυτόν. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σίγουρα, η αύξηση της ποσότητας είναι πολύ χρήσιμη, αλλά η γνώση δεν μπορεί να περιοριστεί στις πληροφορίες. Η «αυθεντία» συμβουλεύει τους «laudatores tempore acti», τους υμνητές των παλιών καιρών, να δουν οπωσδήποτε αυτό το ντοκιμαντέρ. «Όσο για μένα», λέει ο καθηγητής Ίσραελ, «ζω μια χαρά με τους τεχνολογικούς νεωτερισμούς και πιστεύω πως ξέρω να τους χρησιμοποιώ καλύτερα από πολλούς υμνητές του παρόντος. Όπως ξέρω και να γράφω σωστά τη φράση «laudatores temporis acti», χωρίς να χρειάζεται να καταφύγω στη βοήθεια του Google».
Και να σχολιάσω εγώ, μια κι είναι των ημερών. Ρίχτε μια ματιά στα χθεσινά θέματα Βιολογίας Θετικής Κατεύθυνσης των Πανελλαδικών (δες εδώ), βγάζετε νόημα, αν δεν είστε σχετικός ή "εξεταζόμενος''; Υπάρχει κάτι που θα ενδιέφερε άμεσα τον αυριανό πολίτη-εργαζόμενο; Κι αν είναι κάποιος να σπουδάσει ιατρική ή βιολογία, ε! γι αυτό υπάρχουν τα πανεπιστήμια, μην ταλανίζουμε στο λύκειο με «επιστήμη» και λεπτομέρειες και μαθητές που θάθελαν να γίνουν μηχανικοί, μαθηματικοί, λογιστές ή έστω, νοικοκυρές. Στον αντίποδα βρίσκονται, για σύγκριση, τα αντίστοιχα φετινά θέματα Βιολογίας Γενικής Παιδείας (δες εδώ).Τώρα καταλαβαίνω και για ποιο λόγο η πρόταση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για την αναμόρφωση του λυκείου δεν έτυχε «θερμής υποδοχής» από το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς χαρακτηρίστηκε συντηρητική. «Για μας το ζητούμενο είναι γενναίες αλλαγές και όχι προσθαφαιρέσεις», σχολίασε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Γ. Μπαμπινιώτης, ο οποίος εμφανίστηκε αρνητικός στο ενδεχόμενο να ωθούνται οι μαθητές από νωρίς στην εξειδίκευση. Με την άποψη ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κατευθύνσεις στα σχολεία τάχθηκε και ο εκπρόσωπος της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) Χρ. Τρικαλινός, ο οποίος και τόνισε ότι η πρόταση που κατατέθηκε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ήταν «μια από τα ίδια» (δες εδώ ). Και ο Χρ. Γιανναράς σε άρθρο του για την αλλαγή στόχων του εκπαιδευτικού μας συστήματος υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι «Παραιτούμαστε σε σημαντικό ποσοστό από τον πληροφοριακό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, πετάμε τη μισή από τη διδακτέα σήμερα ύλη στα άχρηστα» (δες εδώ).

Κοινή Λογική…Τι είναι αυτό;

Αναδημοσιεύω, χωρίς σχόλια, από το blog της φίλης sine, που έκανε τη μετάφραση, του ανωνύμου συγγραφέα επικήδειο της Κοινής Λογικής, επί των ημερών μας θανούσης : «Σήμερα θρηνούμε την αγαπημένη μας φίλη Κοινή Λογική, που ήταν κοντά μας για πολλά χρόνια. Κανένας μας δεν ξέρει πόσων χρόνων ήταν, μιας και το πιστοποιητικό γέννησής της έχει χαθεί προ πολλού, σε γραφειοκρατικές επιτροπές ελέγχου. Θα την θυμόμαστε πάντα, γιατί καλλιέργησε πολύτιμα μαθήματα, όπως:
- Να καταλαβαίνουμε πότε σταμάτησε η βροχή.
- Γιατί το γρήγορο πουλί κλέβει το σπόρο.
- Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και
- Ίσως και να ήταν δικό μου το λάθος.
Η Κοινή Λογική έζησε απλά, δίδαξε οικονομικές πολιτικές (μην ξοδεύετε περισσότερα από αυτά που κερδίζετε) και αξιόπιστες στρατηγικές ζωής (οι μεγάλοι και όχι τα παιδιά κάνουν κουμάντο). Η υγεία της άρχισε να κλονίζεται πολύ γρήγορα, όταν τέθηκαν σε ισχύ οι καλών προθέσεων μεν, αλλά υπερβολικοί κανονισμοί. Αναφορές όπως, ότι ένας 6χρονος κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση, όταν φίλησε μια …συμμαθήτριά του, ότι teenagers αποβλήθηκαν από τα σχολεία τους επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα, ότι ένας δάσκαλος απολύθηκε επειδή έκανε παρατήρηση σε άτακτο μαθητή. Όλα αυτά χειροτέρεψαν την υγεία της… Η Κοινή Λογική έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της, όταν γονείς επιτέθηκαν σε καθηγητές, επειδή - οι δεύτεροι- έκαναν αυτό που θα έπρεπε να έχουν κάνει οι πρώτοι για να πειθαρχήσουν τα άτακτα παιδιά τους. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε όταν τα σχολεία χρειάζονταν την άδεια των γονέων για να χορηγήσουν στα παιδιά ένα απλό παυσίπονο ή … αντηλιακή λοσιόν, αλλά …είχαν το δικαίωμα να μην ενημερώσουν τους γονείς, αν κάποια μαθήτρια ήταν έγκυος και σχεδίαζε να προβεί σε διακοπή της εγκυμοσύνης της! Η κατάστασή της έγινε πια μη αναστρέψιμη, όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους! Όταν δεν μπορούσες να προστατευθείς από τον κλέφτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και ο κλέφτης σε μηνύει και για …επίθεση. Η διάθεσή της να ζήσει χάθηκε, όταν μια γυναίκα δεν μπορούσε να διακρίνει ότι ο καφές της ήταν καυτός και μόλις το δοκίμασε έκαψε τη γλώσσα της! Έτσι μήνυσε το κατάστημα, αποσπώντας μια τεράστια αποζημίωση! Η Κοινή Λογική παρέσυρε μαζί της τους γονείς της, την Αλήθεια και την Εμπιστοσύνη, το σύντροφό της, τη Διακριτικότητα και τα παιδιά της, την Υπευθυνότητα και την Αιτία. Επέζησαν βέβαια τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
1. Γνωρίζω τα δικαιώματά μου.
2. Το θέλω ΤΩΡΑ.
3. Φταίει πάντα κάποιος άλλος.
4. Είμαι θύμα.
Ελάχιστοι παρευρέθησαν στην εξόδειο ακολουθία, γιατί ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι …δεν υπάρχει πια. Αν ακόμα την θυμάστε, τιμήστε την. Αν όχι, κάντε ότι κάνουν και οι πολλοί: Τίποτε!»

Υπουργός Παιδείας blog.gr, μην και ξεμπλοκάρει!

Γράφω και σχολιάζω κι αλλού για το νέο ξεκίνημα του νυν υπουργού Παιδείας και ως/σαν blogger! Κι επανέρχομαι, μια και η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως! Διαβάζω λοιπόν στην πρώτη σελίδα (home) του «υπουργικού blog»: «Το blog http://www.meafora.gr/ το οποίο δημιουργήθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, έχει ως στόχο να διατυπωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες προτάσεις πάνω στα θέματα του διαλόγου για την Παιδεία που έχει ξεκινήσει στο πλαίσιο του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ). Προτάσεις οι οποίες θα τίθενται υπόψιν των μελών του ΣΠΔΕ ως αρμόδιο όργανο, προκειμένου να συζητηθούν και να αξιολο-γηθούν.»Αν θέλω το πιστεύω, μια και η εμπειρία μου, σε επίπεδο προτάσεων εντεταλμένων/αρμοδίων οργάνων, λέει ότι οι όποιες προτάσεις κατατίθενται σε Επιτροπές απλά «κοσκινίζονται»(= αξιολογούνται), ταξινομούνται, και το πολύ πολύ να βγει ένα τομίδιο (ιδιαίτερα αν υποβάλλονται στην Υπηρεσία και υπάρχουν χρήματα από το …ΚΠΣ), αλλά μέχρι εκεί. Οι προς αυτούς που (τάχα) απευθύνονται, συνήθως σε άλλα ( = άρρητα προειλημμένες αποφάσεις) καταλήγουν! Βέβαια ο υπουργός σε χαιρετιστήριο μήνυμά του στο blog αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι: «Από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισα ότι δεν πρόκειται να επιβάλω μονοσήμαντες απόψεις. Πιστεύω στον διάλογο. Πιστεύω ότι οι αποφάσεις που μπορούν να αποδώσουν είναι εκείνες που προκύπτουν μέσα από την υπεύθυνη συζήτηση και την ακριβή γνώση όλων των παραμέτρων χωρίς μεγαλοστομίες και ηχηρές δηλώσεις (…) Σήμερα, οι προκαταλήψεις έχουν μπει στο περιθώριο». Κρατώ το «Σήμερα, οι προκαταλήψεις έχουν μπει στο περιθώριο» και αναμένω.
Ξαναβλέποντας το «υπουργικό blog» σ΄ ένα δεύτερο επίπεδο, επίπεδο διαχείρισης, διερωτώμαι πώς θα υλοποιηθεί από τους διαχειριστές ( = υπουργικούς συμβούλους και λοιπούς παρακοιμώμενους, μη κι αν υπηρεσιακούς παράγοντες) η εξαγγελία ότι οι προτάσεις «θα τίθενται υπόψιν των μελών του ΣΠΔΕ (…)».Αυτό γιατί περιδιαβαίνοντας τις 20 μέχρι προχθές σελίδες του blog, χάθηκα. Κατά πόσο και οι διαχειριστές, όταν διαβάζω ότι «το blog δέχεται πάνω από 5000 σχόλια καθημερινά», κι όταν στις περισσότερες αναρτήσεις και τα σχόλια βλέπω περισσότερο «συνδικαλιστικά αιτήματα» και επώνυμες αυτο-προβολές που ούτε κατά διάνοια υπονοούν διάλογο, μάλλον για προτάσεις, απόψεις, επιθυμίες μού μοιάζουν για συμπλήρωση των κενών της … tabula rasa κατά την υπουργική παρότρυνση «όλοι μας καταθέτουμε [στο blog] αυτά που πιστεύουμε, αυτά που μας αφορούν.» Αν και, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βρήκα και προτάσεις/θέματα που θα σας συνιστούσα (δες λ.χ. εδώ, εδώ, εδώ) και πιστεύω ότι αν κάποιες υλοποιούνταν, θα έλεγα ότι ο με «μεγαλοστομίες και ηχηρές δηλώσεις» διάλογος έχει ουσία. Και ακόμα, μέχρι τώρα δεν είδα να προτείνει/σχολιάζει και ο ίδιος ο υπουργός, ώστε να γίνεται και στην πράξη διάλογος μεταξύ πολίτη και πολιτείας -ελπίζω ότι θα γίνει σύντομα (αν θα προλάβει, μια και διαβάζω ότι ο υπουργός μπορεί να οδεύσει στην Ευρωβουλή).Εν αναμονή λοιπόν.

Σχολεία χαβαλέ;

Το στριγκάκι της συμμαθήτριας, τα παιδιά στην …κρεμάστρα, ο μ@λ@κ@ς καθηγητής: τρία τυχαία βιντεοκλίπ. Έστω και σημειακά δίνουν μια εικόνα απαξίωσης του δημόσιου σχολείου μας – τι κι αν συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα και αλλού. Τις πταίει; «Τα παιδιά αναπαράγουν την ενδοοικογενειακή βία, τα κοινωνικά αδιέξοδα και τις ανεπάρκειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος μέσα στο ίδιο το σχολικό περιβάλλον (…) η βία των μαθητών και των νέων έχει πολλές αιτίες πέραν της μονοδιάστατης σχολικής φίμωσης/ ντρεσαρίσματος που υφίστανται.» διαβάζω. Παρακάτω στο ίδιο άρθρο (δες εδώ) βρίσκω τον ισχυρισμό: «Η σχολική βία ως βία ''που εκφράζει αίτημα'' χρειάζεται πάνω απ’ όλα μία απάντηση ανοχής, διαλόγου, στήριξης και διαθεσιμότητας και όχι εύκολες ακυρωτικές λύσεις τύπου αποδιοπομπαίου τράγου». Μα, νομίζω, η λογική της ανοχής και του political correct (= συμπεριφορά που μπορεί να προκαλέσει συνθήκες διακρίσεων, δυσφορίας, προσβολής κλπ.) οδηγούν στο σχολείο του χαβαλέ με συμμέτοχους την πολιτεία, τους διδάσκοντες, τους γονείς αλλά ...«πολιτικά ορθούς» τους μαθητές (τα ''παιδιά'' των ΜΜΕ…) Και μια και αλλού το πράμα έχει από πολύ καιρό ξεφύγει, η βρετανική κυβέρνηση για την καταπολέμηση της βίαιης συμπεριφοράς των μαθητών στα σχολεία ενισχύει τις πειθαρχικές εξουσίες των καθηγητών και θέτει τους γονείς προ των ευθυνών τους, ακόμη και με επιβολή οικονομικών κυρώσεων. Έτσι, τα σχολεία καλούνται να κάνουν χρήση των εξουσιών που τους δίνει ο νόμος και να εφαρμόσουν παραδοσιακές μεθόδους, όπως κράτηση μετά το μάθημα, αποβολές, αίθουσες χωριστής διδασκαλίας των απείθαρχων μαθητών και στέρηση εξόδου στο διάλειμμα ή στέρηση του μεσημεριανού γεύματος. Να επιβάλουν αυστηρές τιμωρίες σε περιπτώσεις επιθετικής συμπεριφοράς, εκφοβισμού μαθητών από συμμαθητές τους και καβγάδων μέσα ή έξω από το σχολικό κτίριο, συμπεριλαμβανομένων των μέσων μαζικής μεταφοράς, ώστε να αποφευχθεί η μεταφορά της βίας στους δρόμους. Οι διευθυντές έχουν δικαίωμα να κάνουν ελέγχους για όπλα, ζητώντας και τη συνδρομή της αστυνομίας, αν κρίνεται απαραίτητο, και να κατάσχουν κινητά τηλέφωνα. Και το κυριότερο, μπορούν να καταστήσουν τους γονείς υπεύθυνους για την κακή συμπεριφορά των παιδιών τους. Κι αν οι γονείς δεν συνεργάζονται στην αντιμετώπιση του προβλήματος, το σχολείο μπορεί να τους επιβάλει πρόστιμο 50 λιρών, που αυξάνεται σε 100 αν δεν πληρωθεί εντός 28 ημερών! Μετά τη λήξη της προθεσμίας υπάρχει μάλιστα η δυνατότητα ποινικής δίωξης (περισσότερα εδώ).
…Δε λέω κι εγώ ζωηρός μαθητής ήμουν και παραήμουν. Όμως, τότε, η πλάκα πλάκα αλλά τα σκαμπίλια μου τα έτρωγα αδιαμαρτύρητα (στο σχολείο και το σπίτι) μαζί και τις αποβολές - που τις έβγαζα πού αλλού, στη μπάλα και στο «Ροζικλέρ»- κι ουδείς ψόγος. Ταυτόχρονα γούσταρα και σεβόμουν και το σχολείο και τα γράμματα και δε θεωρούσα την κατάληψη μέρος της διδακτέας ύλης!

Το πόσιμο νερό σε κίνδυνο

Η ροή του νερού και η στάθμη σε όλα σχεδόν τα μεγαλύτερα ποτάμια του κόσμου έχει μειωθεί τον τελευταίο μισό αιώνα. Η αλλαγή, που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή, είναι ιδιαίτερα αισθητή περίπου στο ένα τρίτο των μεγάλων ποταμών, όπως προκύπτει από την ανάλυση της κατάστασης 925 μεγάλων ποταμών μετά το 1948, που έκανε ομάδα επιστημόνων του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικών Ερευνών των ΗΠΑ. Ένα σημαντικό μέρος της μείωσης του νερού αποδίδεται στις ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η κατασκευή φραγμάτων και η εκτροπή των ποταμών για άρδευση των γεωργικών καλλιεργειών. Παράλληλα, όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, συμβάλλει ιδιαίτερα αρνητικά η κλιματική αλλαγή, καθώς οι αυξανόμενες θερμοκρασίες μεταβάλλουν τα πρότυπα της βροχής ανά τον κόσμο και αυξάνουν το ρυθμό εξάτμισης του γλυκού νερού. Οι επιστήμονες εκφράζουν την ανησυχία τους ότι η μείωση των πηγών φρέσκου (πόσιμου) νερού θα συνεχιστεί και στο μέλλον, με σοβαρές επιπτώσεις για τον ολοένα διογκούμενο πληθυσμό του πλανήτη. Θα πούμε το νερό νεράκι λοιπόν στο άμεσο μέλλον;

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artid=264729&dt=22/04/2009

Περί «αγραμματοσύνης» αναφορές ή τροχοπέδη το "τροχοπέδι"

Αλιεύω από την εφ. Καθημερινή ότι «όλο και συχνότερα απασχολεί τους πανεπιστημιακούς το φαινόμενο των ακραίων ορθογραφικών λαθών από φοιτητές. Και είναι τόσο οικτρή η κατάσταση, που διδάσκοντες αναγκάζονται να απορρίπτουν γραπτά εξαιτίας των ορθογραφικών τους λαθών». Ενδεικτικό τo παράδειγμα που αναφέρεται: φοιτητής στη Φιλοσοφική Αθηνών γράφει στις εξετάσεις για το... «τροχοπαίδι», θέλοντας να μιλήσει για την «τροχοπέδη», αλλά οι γραμματικές του ελλείψεις τον... φρέναραν οδηγώντας τον στο «παιδί του τροχού», δηλαδή το «τροχοπαίδι»! «Τα ορθογραφικά λάθη είναι πολύ συχνά. Υπάρχουν γραπτά ανορθόγραφα σε βαθμό κακουργήματος. Οι φοιτητές, επίσης, δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν τα σημεία στίξεως, δεν βάζουν τελείες, η άνω τελεία έχει καταργηθεί», επισημαίνει ο καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν. Αθηνών Νάσος Βαγενάς. Και συνεχίζει, εστιάζοντας το πρόβλημα στην υποχρεωτική εκπαίδευση: «Οι 18χρονοι αποφοιτούν από το λύκειο με ελλιπέστατες εγκύκλιες γνώσεις και πολλοί από αυτούς εισάγονται σε σχολές που τους είναι αδιάφορες. Δυστυχώς, η αύξηση των θέσεων στα ΑΕΙ δεν είναι ουσιαστική όταν η εισαγωγή των υποψηφίων γίνεται με τρόπο ανορθολογικό, τη στιγμή μάλιστα που τα ιδρύματα δεν έχουν το προσωπικό και τις υποδομές να δεχθούν τόσο πολλούς φοιτητές». Σχολιάζοντας, λέω, προς τι η διαπίστωση; Ας είναι καλά ο βαθμός προαγωγής …9,5 ή όλοι προακτέοι σε γυμνάσιο και λύκειο (από τα «κακά» της λεγόμενης μεταρρύθμισης Αρσένη).Αλλά, αν αυτό δε συνέβαινε (και υπήρχε αντικειμενική βαθμολόγηση στις εξετάσεις …έρμη περίοδος του Σεπτεμβρίου- κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον κάθε αδιάβαστο και αδιάφορο μαθητή), τότε, θα έπρεπε κάθε επόμενο χρόνο το σχολείο να αποκτούσε μια και δυο επιπλέον αίθουσες διδασκαλίας …Kι αντίστροφα, αν αυτό δεν ίσχυε, κάτι θα βρίσκαμε στα πλαίσια της σύγχρονης -τρομάρα μας- παιδαγωγικής. Κι εντέλει τα ΑΕΙ δίνουν πτυχία σε δασκάλους και καθηγητές (με το δημοκρατικό 5, υποχρεωτικό), όχι η εκάστοτε κυβέρνηση- αυτή μόνο διορίζει στα σχολεία μετά από τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Και εις επίρρωση, στο ίδιο δημοσίευμα, η αν. καθηγήτρια της Νομικής Αθηνών Ευγενία Μπουρνόβα αναφέρει: «Είχα κάποτε μία συνεργάτιδα, η οποία μάλιστα είχε εισαχθεί από τους πρώτους σε υψηλόβαθμη σχολή πληροφορικής και σε mail της με ρωτούσε : ''Τί ώρα να έλθο;''». Άντε γεια μας!

Περί «ασύλου» λόγος δεικτικός

Ο Α. Καρκαγιάννης γράφει στην εφ. Καθημερινή, μεταξύ των άλλων, για τις καταλήψεις και το πανεπιστημιακό άσυλο: ''(…)Το «άσυλο» και οι καταλήψεις είναι σύμβολα αντιδημοκρατικής και αντιεκπαιδευτικής συμπεριφοράς με βαθύτερα αίτια (…)Σήμερα κανείς δεν τολμάει να πει την αλήθεια που όλοι γνωρίζουν, για το «άσυλο» και τις καταλήψεις. Ούτε οι πρυτανείες ούτε οι εκπαιδευτικοί ούτε τα κόμματα και οι υπουργοί. Εκτός από ελαχίστους, και τι παράδοξο, όλοι προέρχονται από την Αριστερά και από τους φοιτητικούς αγώνες του παρελθόντος. Όπως ο Θ. Πάγκαλος, εναντίον του οποίου προσπαθούν να προκαλέσουν πειθαρχικά μέτρα του κόμματος στο οποίο ανήκει. Το «άσυλο» και οι καταλήψεις, ως πρακτική που πριμοδοτείται από πολιτικά κόμματα, με το σύνδρομο της βίας, των καταστροφών, των κουκουλοφόρων, με την αναιδή περιφρόνηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με τους εκβιασμούς και τις συναλλαγές, έχουν απαξιώσει και σχεδόν εκμηδενίσει τη δημόσια εκπαίδευση. Και επειδή καμιά κοινωνία δεν ανέχεται κενά στη λειτουργία της πραγματοποιείται ήδη μπροστά στα μάτια μας η μεγάλη στροφή προς την ιδιωτική εκπαίδευση με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά. Βαρύτατες είναι οι ευθύνες των πολιτικών κομμάτων που πριμοδοτούν το «άσυλο» και τις καταλήψεις, νομίζοντας ότι έτσι θα αποκομίσουν κομματικά οφέλη ή απλώς για να επιβεβαιώσουν τον ψευτοεπαναστατικό τους χαρακτήρα (τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα λάθη και τις ήττες του παρελθόντος). Ακόμη πιο βαριές είναι οι ευθύνες και των άλλων κομμάτων που είτε αντιλαμβάνονται ότι έχουν ένα πρόβλημα καταστολής είτε σιωπούν νομίζοντας ότι έτσι θα εισπράξουν τη δυσαρέσκεια από τη γενική αναστάτωση. Οι κύριες όμως ευθύνες βαρύνουν τη λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα (δεν είμαι βέβαιος ότι υφίσταται και λειτουργεί) με την παραλυτική της αβουλία και απραξία. Τη σιωπηρά πλειοψηφία των σπουδαστών και το βαθύτατα αλλοτριωμένο σώμα των διδασκόντων που συνήθως λουφάζει μέσα στον φόβο του. Η άρνηση και η καταδίκη του «ασύλου» και των καταλήψεων είναι αγώνας για τη Δημοκρατία. Αυτής της Δημοκρατίας που ορίζει το πεδίο της μάχης, που καθημερινά δίνουν οι πολίτες για την επιβίωσή τους και την προκοπή τους, εκεί όπου τα άτομα σχηματίζουν σύνολο. Πέρα από αυτό το δημοκρατικό πεδίο μάχης υπάρχει μόνο ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός.'' Δεν μπορώ, παρά να συμφωνήσω. Εσείς;

EUSO 2009: Ελληνικές διακρίσεις

Ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο ήταν το αποτέλεσμα από τη συμμετοχή των δύο ομάδων Ελλήνων μαθητών που συμμετείχαν στην Ευρωπαϊκή Ολυμπιάδα Επιστημών EUSO 2009 στην Μούρθια της Ισπανίας από 29 Μαρτίου έως 5 Απριλίου 2009. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε η ομάδα των μαθητών του Κολλεγίου Ψυχικού: Στεφανία Κούμπα, Τατιάνα Βασιλικιώτη και Διαμαντής Ξυλάς και το χάλκινο μετάλλιο η ομάδα του 2ου Γενικού Λυκείου Σαλαμίνας: Ευαγγελία Κουκάκη, Ευαγγελία Ρεντούμη και Πάικος Χαλκιάς. Η EUSO (European Union Science Olympiads) δημιουργήθηκε το 2002 μετά από πρωτοβουλία του Υπουργού Παιδείας της Ιρλανδίας και την έγκριση του Συμβουλίου Υπουργών Παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την προώθηση της πειραματικής διδασκαλίας των φυσικών επιστημών. Για το σκοπό αυτό η EUSO διεξάγει κάθε χρόνο διαγωνισμό μεταξύ τριμελών ομάδων μαθητών (ηλικίας έως 16 ετών) από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα από τα κράτη-μέλη.Τα θέματα του διαγωνισμού είναι μόνο εργαστηριακού περιεχομένου και απαιτούν τη χρήση πειραματικών διατάξεων και τη διεξαγωγή μετρήσεων. Κάθε χρόνο η Πανελλήνια Ένωση Υπευθύνων Εργαστηριακών Κέντρων Φυσικών Επιστημών (ΠΑΝΕΚΦΕ) καθορίζει και διεξάγει τη διαδικασία επιλογής των δύο τριμελών ομάδων μαθητών, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα στο Διαγωνισμό.

Ο «καλός» καθηγητής της Γ΄ Λυκείου…

Αντιγράφω από την εφ. Το Βήμα τη διαμαρτυρία καλής συναδέλφου: «Αναρωτιέμαι πόσοι γνωρίζουν πώς γίνεται το μάθημα στη Γ΄ Λυκείου και ποιος είναι, κατά την κρίση των πολλών- και όχι των ολίγων και επαϊόντων- ο καλός καθηγητής, αυτός που κάνει σωστά τη δουλειά του; Είναι αυτός που θα δεχθεί να αξιολογηθεί, αυτός που θα επιμορφωθεί, αυτός που θα γνωρίζει καλά το αντικείμενό του, θα έχει προγραμματίσει σωστά την ύλη του και θα την ολοκληρώσει μέσα στις προκαθορισμένες ημερομηνίες; Δυστυχώς, όχι! Γιατί, για τις ελληνικές ποσοτικές νόρμες, καλός καθηγητής για τη Γ΄ Λυκείου είναι, πρώτα πρώτα, αυτός που θα βαθμολογήσει όλους τους μαθητές του, αδιακρίτως, με είκοσι (20), χωρίς να τον ενδιαφέρει η ιεράρχηση της βαθμολογίας στην τάξη του, αλλά μόνο η εξισορρόπηση των επιδόσεων των μαθητών του· αυτός που θα φροντίσει να κλείσει το άνοιγμα της βαθμολογικής ψαλίδας όχι στα συγκεκριμένα όρια του τμήματος στο οποίο διδάσκει, αλλά στο πλαίσιο των βαθμολογιών που οι μαθητές εικάζουν ότι θα επιτύχουν στις πανελλήνιες (...) Συνεχίζοντας, καλός καθηγητής για τη Γ΄ Λυκείου είναι αυτός που διδάσκει το αντικείμενό του γνωρίζοντας ότι ο μαθητής ενδιαφέρεται μόνο και αυστηρά για ό,τι του είναι χρήσιμο στις πανελλήνιες και πως ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης αυτού του αντικειμένου, κατά την κρίση του μαθητή του πάντα, δεν είναι αυτός που θα προτείνει ο ίδιος, αλλά ο εκάστοτε φροντιστής. Καλός καθηγητής για τη Γ΄ Λυκείου είναι επίσης αυτός που δεν ζητάει από τα παιδιά τίποτα, αλλά κι αυτός που δεν τα κουράζει, ειδικά αν έχει την ατυχία να διδάσκει τα «άχρηστα» μαθήματα Γενικής Παιδείας ή καλύτερα «γενικής αδιαφορίας». Επομένως, είναι σαφές ότι όταν τα παιδιά της Γ΄ Λυκείου λένε «οι καθηγητές μας δεν μας κατανοούν» συνήθως δεν εννοούν ότι αυτοί δεν τους συμπαραστέκονται, αλλά κυρίως ότι οι καθηγητές τους δεν περνούν αθόρυβα από τη ζωή τους, ότι αυτοί δεν αποδέχονται να παίξουν αυτό τον ρόλο του καλού καθηγητή που περιγράψαμε παραπάνω κι έτσι, με την «ατίθαση» στάση τους, διαταράσσουν τον κανόνα «εξασφαλισμένης» επιτυχίας(;) που έχει υψωθεί μπρος στα παιδικά τους μάτια» (. ..) Και τώρα, λέω εγώ, εμπρός για μια νέα, και πάλι, από-μετα-ρύθμιση της ελληνική μας α-παιδείας (ανακάτεμα της σούπας) με ή και με χωρίς τους «καλούς καθηγητές» της ΟΛΜΕ. Σκέψου και να υλοποιηθούν οι εξαγγελίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το «Εθνικό μας απολυτήριο»… γλέντι που έχει να γίνει!

Διακρίσεις Ελλήνων εκπαιδευτικών σε διαγωνισμό της Microsoft

Σημαντικές διακρίσεις πέτυχαν τρεις Έλληνες εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο 6ο Πανευρωπαϊκό Φόρουμ Πρωτοπόρων Δασκάλων της Microsoft, που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, 24 έως 27 Μαρτίου 2009. Έτσι, οι Κώστας Δημητρίου και Γιώργος Διπλάρης, διδάσκουν στο Κολέγιο Ψυχικού, κέρδισαν την τρίτη θέση στην κατηγορία «Καινοτομία στο Περιεχόμενο» του διαγωνισμού, συμμετέχοντας με την εργασία «Από τον Newton στο CERN». Με αυτήν την προτεινόμενη εκπαιδευτική δραστηριότητα, οι μαθητές καλούνται να παρακολουθήσουν μέσα από ένα «εικονικό τηλεσκόπιο» την κίνηση των πλανητών χρησιμοποιώντας το δωρεάν λογισμικό της Microsoft World Wide Telescope, να μελετήσουν το θεωρητικό υπόβαθρο της τροχιάς των πλανητών και των φορτισμένων σωματιδίων και να κατασκευάσουν μοντέλα προσομοίωσης στον υπολογιστή. Στη συνέχεια επικοινώνησαν μέσω τηλεδιάσκεψης με επιστήμονες του CERN οι οποίοι απάντησαν στις ερωτήσεις των μαθητών. Επιπλέον, ο Θοδωρής Ανδριόπουλος, διδάσκει στο Κολέγιο Ανατόλια, με την εργασία «Ποιος σκότωσε τον κύριο Χ?» με θέμα την εξιχνίαση ενός φανταστικού φόνου από τους μαθητές χρησιμοποιώντας γεωμετρικούς και μαθηματικούς γρίφους, έλαβε την τρίτη θέση στην ειδική κατηγορία όπου όλοι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί ψηφίζουν την καλύτερη εργασία. Περισσότερα για το Διαγωνισμό Πρωτοπόρων Δασκάλων/ Καθηγητών και οι βραβευθείσες εργασίες τους εδώ. Να θυμηθούμε ότι στο περσινό 5ο Πανευρωπαϊκό Φόρουμ Πρωτοπόρων Δασκάλων της Microsoft, που πραγματοποιήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, ο εκπαιδευτικός Γιώργος Κοντέλλης, από το 3ο Λύκειο Μυτιλήνης, κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία Ευρω-Πρωτοπορία (EuroInnovation) με την εργασία του «Η Δίκη του Γαλιλαίου»: η διδασκαλία των νόμων της κίνησης μέσα από ένα βιντεοπαιχνίδι με έναν ιδιαίτερα πρωτότυπο και διασκεδαστικό τρόπο (δες εδώ).

Άσυλο κι άλλες Ιερές Αγελάδες της α-παιδείας μας…

Γράφει ο Π. Μανδραβέλης για την ήττα της κοινής λογικής στις συζητήσεις για το πανεπιστη-μιακό άσυλο κι τα άλλα παρεμ-φερή θέματα ''ταμπού'' της τρέχουσας νεοελληνικής επικαιρότητας: « (…)Υπάρχει μια συνολική παράκρουση στην ελληνική κοινωνία για τα θέματα παιδείας, παράκρουση που πιθανώς καλλιεργούν οι ίδιοι οι πανεπιστημιακοί διυλίζοντας κάθε κώνωπα του χώρου τους. Τα πάντα γύρω από την εκπαίδευση έχουν αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις. Σε μια χώρα, για παράδειγμα, που υπάρχουν ιδιωτικά νοσοκομεία γίνονται απέραντες συζητήσεις (μέχρι και οδομαχίες) για το αν θα επιτραπούν τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Χρόνια τώρα συζητάμε αν στα πεζοδρόμια έξω από τα πανεπιστήμια μπορεί να πατήσει αστυνομικός. Τώρα φτάσαμε να γίνουν πολιτικό θέμα τα βουρτσάκια της σήμανσης. Ήρθε η ώρα να δούμε πιο ψύχραιμα ολόκληρο το ζήτημα πανεπιστημίων. Να καταλάβουμε ότι η ανώτατη εκπαίδευση είναι κάτι σημαντικό, αλλά δεν αποτελεί το άπαν, ούτε είναι η ιερή αγελάδα της κοινωνίας. Τα πανεπιστήμια έχουν ευεργετικό ρόλο, αλλά εξίσου ή ευεργετικότερο έχουν τα νοσοκομεία. Ουδείς διανοήθηκε να απαγορεύσει στην αστυνομία να μπει στο Λαϊκό Νοσοκομείο, μετά τη ληστεία σε υποκατάστημα τραπέζης και η ΕΛΑΣ δεν εξέδωσε ανακοίνωση ότι κατάφερε να πάρει αποτυπώματα μέσα στον «ιερό χώρο, όπου κρίνονται οι ζωές των ασθενών». Δεν υπήρξαν διαδηλώσεις όταν ιδρύθηκε το «Υγεία» ή το «Λητώ» ούτε γράφτηκαν πύρινα άρθρα ένθεν κακείθεν για το καλό ή το κακό της ύπαρξης ιδιωτικών νοσοκομείων. Αν δεν απογυμνώσουμε τα πανεπιστήμια από όλα τα ιδεολογικά μπιχλιμπίδια της μεταπολίτευσης, τους μύθους και τους θρύλους που τα συνοδεύουν, αν δεν τα δούμε ως χώρους και μηχανισμούς που παράγουν ένα από τα πολλά σημαντικά αγαθά της κοινωνίας, δεν πρόκειται ποτέ να λυθεί τίποτε. Θα συνεχίσουμε να φιλονικούμε για το φύλο των αγγέλων και τα βουρτσάκια της σήμανσης.» Τι να πεις, οι εθνικές αγκυλώσεις των μύθων μας για την α-παιδεία και την α-πολιτική, μάς κατατρέχουν (... φαινόμενο γνωστό και ως στρουθοκαμηλισμός, φευ).

Δε σβήνω τα φώτα απόψε στις οχτώμιση…

…επειδή δε με έπεισε ποτέ η οικολογική συνείδηση της όποιας WWF, Green Peace κλπ. «σωτήρων του πλανήτη» με …επιδοτούμενο MKO-προϋπολογισμό, που θα έτρεφε τους λιμοκτονούντες της υποσαχάριας Αφρικής, και πάει λέγοντας. Επίσης, καθόλου δε γουστάρω τον εορτασμό της «ημέρας» της μητέρας, του πατέρα, του Αγίου Βαλεντίνου, των ονομαστικών εορτών (εκτός κι αν είναι …αργίες), τα σλόγκαν (των χορτάτων) για τη «μεσογειακή διατροφή», για τη σωτηρία της αρκούδας κι όχι των παιδιών του Νταρφούρ, τη χαζο-ανακοίνωση πρόσκληση της διαχειρίστριας της πολυκατοικίας «να μαζευτούμε στο διαμέρισμά της την ώρα της Γης για εξοικονόμηση ενέργειας», όταν η καμπίνα του ασανσέρ έχει τέσσερα σποτ αναμμένα μέρα νύχτα κι οι γιρλάντες με τα made in China χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στο μπαλκόνι (της) μας φώτιζαν σχεδόν μέχρι …προχθές! Αρνούμαι να αποδεχθώ «εντολές» μορφής «ένα δισεκατομμύριο άτομα θα κάνουν ό,τι τους προτείναμε» - με χορηγό τη ...CocaCola, δες τη φωτό από τον ιστότοπο της WWF. Στο τέλος τέλος, δε μιλάμε για την καταστροφή του πλανήτη (φράγκο δε δίνουμε), για την επιβίωση ημών των καλοπερασάκηδων και κονομημένων μιλάμε...Στις παραγκουπόλεις της Γης κανείς δε το έχει πάρει χαμπάρι, κι ούτε πρόκειται...Εξάλλου, και που εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι, τι έγινε, σβήστηκε από το Γαλαξία ο πλανήτης Γη; Μάλλον άρχισε η κυριαρχία των θηλαστικών...

Περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ή από το Δημοτικό στο Διαδίκτυο, στη Βρετανία

Πρώτη ώρα: Twitter. Δεύτερη ώρα: Wikipedia… Κάπως έτσι ενδέχεται να είναι μία τυπική σχολική ημέρα για τους μαθητές των δημοτικών σχολείων της Βρετανίας, με βάση τις νέες προτάσεις για την αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών. Σκοπός των αλλαγών αυτών είναι οι μαθητές να αποκτήσουν από μικρή ηλικία την ικανότητα να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές αλλά και τις εφαρμογές του Διαδικτύου, με σκοπό να προετοιμαστούν για τις απαιτήσεις μιας διαρκώς εξελισσόμενης κοινωνίας της πληροφορίας. Σύμφωνα με πληροφορίες της βρετανικής εφημερίδας The Guardian η μεταρρύθμιση, εάν εγκριθεί από την κυβέρνηση το προσχέδιο που καταρτίστηκε με ευθύνη του Sir Jim Rose πρώην επικεφαλής του Ofsted Office for Standards in Education, θα είναι η μεγαλύτερη για τα δημοτικά σχολεία της Βρετανίας εδώ και μια δεκαετία, και αποσκοπεί στο να δώσει μεγαλύτερη ελευθερία στους δασκάλους να επιλέξουν σε ποιο κομμάτι θα εστιάσουν τη διδασκαλία τους. Η διδακτέα ύλη διατηρεί κάποιους από τους παραδοσιακούς τομείς διδασκαλίας, δίνει όμως έμφαση στα σύγχρονα Μέσα, στο Διαδίκτυο και στην περιβαλλοντική εκπαίδευση (δες κι ένα παλαιότερο σχετικό δημοσίευμα εδώ).Έτσι:
- Τα παιδιά θα πρέπει να έχουν γνώση blog, podcast, της Wikipedia και «ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης» (social-networks) όπως το Twitter .
- Τα παιδιά να μπορούν να αποκτήσουν άνεση στον χειρισμό του πληκτρολογίου με την ίδια ευκολία που χρησιμοποιούν το μολύβι και να ανατρέχουν σε προγράμματα όπως ο «spellchecker» (= ορθογράφος) για να βελτιώσουν την ορθογραφία τους.
- Τα παιδιά θα πρέπει να μπορούν να τοποθετήσουν συγκεκριμένα γεγονότα σε χρονολογική σειρά. Ωστόσο κάθε παιδί θα κληθεί να μάθει δύο μόνο βασικές περιόδους της βρετανικής ιστορίας, με το σχολείο να καλείται να αποφασίζει ποιες θα είναι αυτές. Έτσι οι δάσκαλοι θα μπορούν να διδάσκουν βικτοριανή ιστορία ή τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δεν θα είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.
-Το νέο σύστημα θα ασχολείται και με κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τη ζωή ενός παιδιού, όπως οι πιέσεις που ασκούν ομάδες συνομηλίκων, ο εκφοβισμός, καθώς και οι σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους.
Εδώ, βέβαια, η όποια εκπαιδευτικά μεταρρύθμιση αρχίζει από τα …κεραμίδια: Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ! Άντε να ασχοληθούμε και το αναλυτικό πρόγραμμα μαθημάτων του λυκείου, δηλαδή, την αναδιάταξη των κεφαλαίων των τρεχόντων ΑΠΣ, και μόνο…Όσο για το γυμνάσιο άστα να πάνε –και μια και πρέπει να αυξήσουμε την απορρόφηση από το ΕΣΠΑ, άντε να μοιράσουμε laptop στους μαθητές της Α΄ τάξης Γυμνασίου από του χρόνου (δες εδώ) -στους καθηγητές πότε; Τώρα αν κάποιοι συν-έλληνες μπερδεύουν το ποντίκι (μυς) με το ''ποντίκι'', είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο! Για το δημοτικό, ε! γνωστή είναι η ιστορία του περιβόητου βιβλίου Ιστορίας της συγγραφικής ομάδας Ρεπούση (προετοιμασία για …master στις ιστορικές σπουδές από την έκτη τάξη), μη πω για το βιβλίο Φυσικής της ίδιας τάξης, κατάλληλο για προετοιμασία για master στο…μικρόκοσμο κι από την έκτη τάξη κατευθείαν στο… CERN για το ''πείραμα του Αιώνα''!Tώρα θα μου πεις, το master στο ...Twitter είναι πιο χρήσιμο;Μμμ, είναι κι αυτό ένα ερώτημα...

Πηγή:http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4509048

Παιδιά της Ελλάδος στην παρέλαση

«Δύο Ελληνόπουλα καθισμένα δίπλα δίπλα παρακολουθούν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα. Μπορεί να μοιάζει εικόνα από το μέλλον, αλλά ανήκει στο παρόν κι έρχεται από το παρελθόν του Ελληνισμού. Η ελληνικότητα ήταν πάντα μια έννοια που δεν ορίστηκε από φυλές, ψευδογονίδια και χρώματα. Έλληνες πάντα ήταν οι της κοινής παιδείας μετέχοντες.» Η φωτογραγραφία και το σχόλιο από την εφ. Καθημερινή και ας την ''αφιερώσω'' σε όλους αυτούς που τις μέρες αυτές σκλήριζαν ''τι τη θέλουμε την παρέλαση''...

Νάτανε το ΄21: Σκιαμαχίες και Εθνική Επέτειος

Πότε άρχισε η Επανάσταση του 1821; Ποικίλουν οι απαντήσεις…Κατά τα ειωθότα στις 25 Μαρτίου 1821, ημέρα εορτασμού της Εθνικής Επετείου με ομιλίες, στρατιωτική παρέλαση κλπ. εκδηλώσεις και …επίσημη αργία! Τι έγινε τότε; Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα και όρκισε τους οπλαργηγούς… Κατά την εκδοχή ενίων ιστορικών και άλλες μαρτυρίες, μάλλον δεν έγινε…τίποτα αξιομνημόνευτο! Μια και η Επανάσταση είχε ξεκινήσει στις 26 Φεβρουαρίου του 1821, όταν στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών του Ιασίου της Μολδοβλαχίας (Ρουμανία) ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε τη σημαία με έμβλημα το Σταυρό και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ξεκίνησε τον Αγώνα, και ύψωσε τη σημαία του στο Βουκουρέστι στις 17 Μαρτίου … Στην Πελοπόννησο από τις 21 Μαρτίου οι επαναστάτες κατέλαβαν τα Καλάβρυτα, στις 22 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος ύψωσε τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, ενώ στις 23 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στήνει μια κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό και ορκίζει τους αγωνιστές στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα ….Και την ίδια ημέρα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα και κήρυξαν την επανάσταση στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Ανεξάρτητα από αυτά, το γεγονός είναι ότι το τελευταίο 10ημερο του Μαρτίου 1821 είχε ξεκινήσει ο μεγάλος ξεσηκωμός των Ελλήνων. Το αν το λάβαρο στο σήκωσε ο Π. Π. Γερμανός , το αν υπήρξε ή όχι το «Κρυφό σχολειό» κτλ. κι αν το ένα κι αν το άλλο, που ένα πλήθος άρθρων, σημειωμάτων και σχολίων (δες λ.χ. εδώ) μάς πληροφορεί κάθε χρόνο, αποτελούν «ενδιαφέρουσα εναντιοδρομία, αλλά και αποκαλυπτική εμμονή: οι ενστάσεις -ακόμη και όταν δεν τελούν απολύτως εν δικαίω- τιτρώσκουν το απόλυτον της επίσημης Ιστορίας, η οποία βρίθει από επί μέρους κατασκευές, και κατά τούτο εισφέρουν στον γόνιμο προβληματισμό και την εθνική αυτογνωσία» όπως σημειώνεται στη στήλη ''Ο Τύπος των ήλων''. Και παρακάτω: «Ωστόσο -και εδώ εντοπίζεται η εμμονή- τα περισσότερα εξ αυτών των κειμένων διακρίνονται από επιθετική δυσανεξία και αποδομητική διάθεση, με άρρητο αλλά προφανή στόχο τη συνέχεια του ελληνισμού (κλασικό παράδειγμα από μια ''σχολή σκέψης'' με ιδεοληπτικές εμμονές τύπου Ρεπούση: επηρεασμένοι από τον Διαφωτισμό οι Έλληνες επινόησαν τους προγόνους τους!)... Εν πάση περιπτώσει, είναι γόνιμο και λυσιτελές να παρατίθενται οι διαφορετικές προσεγγίσεις, και -γιατί όχι;- να διδάσκονται στα σχολεία μαζί με την επίσημη εκδοχή». Κι απ΄ αλλού αντιγράφω: «Βεβαίως το ΄21 το διδαχτήκαμε σύμφωνα με τις αφηγήσεις των νικητών, της εξουσίας και του χρήματος. Μας εδόθη το ανεστραμμένο είδωλό του. Για να γνωρίσει κανείς το αληθινό Εικοσιένα, όπως μας λέει ο Δημήτρης Φωτιάδης, ''πρέπει να σκύψει πάνω σε άλλα κείμενα, σ΄ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ΄ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι΄ άστραφτε το γιαταγάνι και στα απομνημονεύματα των αγωνιστών –του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομίλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων…''.Ωστόσο η ''ουσία'' και η ''ψυχή'' του ’21, που είναι το αίσθημα της Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση. Το ΄21 παραμένει και σήμερα η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του…» Με άλλα λόγια, οι εθνικοί μύθοι τρέφουν τους λαούς μπροστά στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, όταν κάποιοι δικοί μας ''νέοι ιστορικοί'' δεν αρκούνται μόνο στην απομυθοποίησή του ΄21 αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα: χαρακτηρίζουν τους επαναστάτες και τρομοκράτες (…και κάποιοι άλλοι αθεόφοβοι θέτουν το ερώτημα: γιατί να γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940, όταν η Ιταλία είναι στην ΕΕ, είναι σύμμαχός μας στο ΝΑΤΟ κτλ.). Ε, ρε γερο-Κολοκοτρώνη, και σεις οι άλλοι που τότε πολεμήσατε και δώσατε το αίμα σας για τη Λευτεριά του τόπου, να ξέρατε τι κουμάσια είναι κάποιοι από τους απογόνους που τη Λευτεριά και την Ελλάδα τους κληρονομήσατε… που μόνο τους πρόβλημα έχει καταντήσει αν η Επανάσταση του '21 ξεκίνησε ή όχι από την Αγία Λαύρα. Να το πω αλλιώς, είναι σαν να λέμε κατά πόσο αληθεύουν οι αντίστοιχοι επιστημονικοί μύθοι για την ''μπανιέρα του Αρχιμήδη'' ή το ''μήλο του Νεύτωνα'', γιατί αν, κατ΄ αντιστοιχία, ήταν έτσι, τότε κομμάτι δύσκολο να επικοινωνούμε, εσείς κι εγώ και ο πλανήτης όλος, μέσω του Διαδικτύου σήμερα.
Επιμύθιο: "(...) εις τα ΄20 με ήλθαν γράμματα από τον Υψηλάντην διά να είμαι έτοιμος (...) 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής Επαναστάσεως." Θ. Κολοκοτρώνη, Διήγησης συμβάντων της ελληνικής φυλής.
19-4-2011 Περί της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821

Η (παρα)παιδεία από το Α ως το Ω

Αντιγράφω από την εφ. Ελεύθερος Τύπος, την …ξενάγηση στα απόκρυφα του διαλόγου για το εξεταστικό μέσα από τις σελίδες του πιο ενημερωμένου για την περίσταση οδηγού, του Λεξικού Μπαμπινιώτη. Η επιλογή των λημμάτων έγινε με εμφανώς χαλαρή διάθεση και διττό στόχο, την ενημέρωση και την ψυχαγωγία του αναγνώστη. Χιούμορ εύστοχο και …μεταφορικά κυριολεκτικό.
Α Άρης: [ένας από τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, ο θεός του πολέμου (σελ. 137)] Καμία σχέση με τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, που το βαφτιστικό του είναι… Αριστόβουλος.
Β Βερέμης: Δεν υπάρχει στο Λεξικό Μπαμπινιώτη, όπου η πλησιέστερη προς το επώνυμο του προέδρου του ΕΣΥΠ λέξη είναι «βερεσέ» [(μτφ.) ακούω κάτι βερεσέ: δεν λαμβάνω κάτι σοβαρά υπ’ όψιν μου]. Σε αυτό το σημείο της σελίδας 189 του λεξικού Μπαμπινιώτη είναι κρυπτογραφημένη η τύχη της πρότασης Βερέμη για απογευματινά φροντιστήρια στο Λύκειο.
Γ Γαζέλα: [αντιλόπη της Αφρικής και της Ασίας (σελ. 207) Δεν έχει κάποια εμφανή σχέση με το διάλογο, αλλά είναι η ωραιότερη λέξη που βρήκαμε στο Γ του λεξικού Μπαμπινιώτη, μετά τη γραβιέρα, που είναι νόστιμο τυρί, και τη γάμπαρη, που γίνεται ωραία ψητή.
Δ Δεκεμβριανά: [η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ελληνικού και του αγγλικού στρατού το Δεκέμβριο του 1944 (σελ. 244)] Σε επόμενη έκδοση του λεξικού ίσως συμπεριληφθεί και η νεότερη σημασία της λέξης: Τα γεγονότα που «ανακαίνισαν» την Αθήνα, με αφορμή το φόνο μαθητή από ειδικό φρουρό. Ετσι μπήκαν τα θεμέλια του διαλόγου για την Παιδεία.
Ε Εξετάσεις: [το σύνολο των γραπτών ή προφορικών δοκιμασιών που αποσκοπούν στην αξιολόγηση κάποιου (σελ. 346)]. Η αναπόδραστη κατάληξη του διαλόγου για το νέο σύστημα πρόσβασης. Χρειάζεται προσοχή στη δόση. Λένε ότι οι εξετάσεις είναι σαν το φάρμακο. Η μικρή δόση κάνει καλό, η μεγάλη «τον στέλνει» τον υποψήφιο.
Ζ Ζάππειο: Το λεξικό Μπαμπινιώτη έχει σχετική αναφορά στο λήμμα Ζάππας [επώνυμο εθνικών ευεργετών, όπως ο Ευάγγελος και ο Κωνσταντίνος (σελ. 399)] Συνυπήρξαν εκεί για μία και μοναδική φορά οι δύο μονομάχοι του εξεταστικού. Δεν θα επαναληφθεί. Το ενδεχόμενο να συνυπάρξουν Βερέμης και Μπαμπινιώτης στα γραφεία του ΕΣΥΠ στη Συγγρού προσέκρουσε στις αντιρρήσεις της «σπιτονοικοκυράς», που δεν επέτρεψε να γκρεμιστούν μεσότοιχοι για να φτιαχτεί αίθουσα συνεδριάσεων. Η στάση της συνδέθηκε με ροδαλό μυστακοφόρο ασπρομάλλη, που εθεάθη να της μετράει έξι νοίκια μπροστά. Μετά ανακοινώθηκε ότι το Συμβούλιο του κ. Μπαμπινιώτη θα συνεδριάζει στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Η Ήλος: [το καρφί, συνήθ. στη φρ. επί τον τύπον των ήλων, πρέπει να βάλουμε το δάκτυλο στο αποτύπωμα των καρφιών (πάνω στο σώμα του Χριστού), (μτφ.) στο σημείο, θέμα κ.λπ. που κυρίως ενοχλεί (σελ. 411)] Το μότο όλων των εθνικών διαλόγων. Το ακούει η Παιδεία και τρέχει στο σταυρό να καρφωθεί μόνη της.
Θ Θεοδώριχος: [ηγεμόνας των Γότθων (5ος αι.), (σελ. 423)] Καμία σχέση με το διάλογο, αλλά μπορεί να πέσει στα περιφερειακά τεστ του Μπαμπινιώτη.
Ι Ιδιαίτερα: [φροντιστηριακά μαθήματα κατ’ οίκον (σελ. 437)] Η μαύρη τρύπα των οικογενειακών προϋπολογισμών στην Ελλάδα. Η ταρίφα μπορεί να ξεπεράσει τα 200 ευρώ/ώρα, εάν ο «ιδιαίτερος» έχει διατελέσει στο παρελθόν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων.
Κ Κεραμίδια: [ψημένες πήλινες πλάκες που χρησιμοποιούνται στην κάλυψη της στέγης (σελ. 501)] Στο εκπαιδευτικό σύστημα «κεραμίδια» αποκαλείται το εξεταστικό. Η φράση «ξεκινάτε από τα κεραμίδια» ήταν η πρώτη κριτική επί της ατζέντας που δέχθηκε πριν αποχωρήσει από το Ζάππειο ο υπουργός Παιδείας. Τη διατύπωσε ο πρόεδρος της ΔΟΕ, Δημ. Μπράτης.
Λ Λύκειο: [η δεύτερη βαθμίδα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (σελ. 587)] Ο μεγάλος ασθενής στο ιατρείο του διαλόγου. Οπως δήλωσε ο επιβλέπων της επέμβασης Αρης Σπηλιωτόπουλος, ο ασθενής θα υποβληθεί σε λιποαναρρόφηση διδακτέας ύλης και αποκοπή του ομφάλιου λώρου που τον συνδέει με την παραπαιδεία. Οι εξετάσεις θα γίνονται μετά την αποφοίτηση.
Μ ΜαρτυριΑρης: [αυτός που μαρτυρεί μυστικά (σελ. 601)] Κατ’ επέκταση, όποιος προβαίνει σε αποκαλύψεις «χωρίς εξουσιοδότηση». Ακριβώς αυτό καταλόγισε προχθές η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου στον κ. Γ. Μπαμπινιώτη, αναφερόμενη στη συνέντευξη που παραχώρησε ο επικεφαλής του διαλόγου στο City.
Ν Ναυάγιο: [βύθιση, προσάραξη ή συντριβή πλοίου, (μτφ.) η αποτυχία, το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων (σελ. 666)] Η συνήθης έκβαση των εγχειρημάτων διαλόγου στην Ελλάδα. Ηδη πέφτουν τα πρώτα στοιχήματα για το ποιος θα αποχωρήσει πρώτος: Ο Δ. Μπράτης της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας ή ο Γ. Πανάρετος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος άρχισε να ξεδιπλώνει το σατανικό του σχέδιο από την πρώτη κιόλας συνεδρίαση του Συμβουλίου; Τσάκισε το ηθικό του ακροατηρίου του με την ατέλειωτη ομιλία του.
Ξ Ξενοφών: [Αθηναίος ιστορικός, πολιτικός και στρατηγός (σελ. 695)]. Το λήμμα είναι συνθηματικό. Το γράφουμε για όποιον έχει να διαβάσει τη Δευτέρα Αρχαία, αλλά κάθεται και χαζεύει την εφημερίδα.
Ο ΟΛΜΕ: [Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (σελ. 714)]: Οι ακροβάτες του διαλόγου. Με τα πόδια έξω από το διάλογο και τα χέρια μέσα τραβάει τον κ. Μπαμπινιώτη στα γραφεία της για να τα πουν ιδιαιτέρως. Η απουσία της το μεγάλο μαράζι του Αρη. Στη θέα της άδειας της καρέκλας στο Ζάππειο κάποιοι τον είδαν που προσπαθούσε να κρύψει ένα δάκρυ.
Π Πρυτάνεις: [αιρετοί προϊστάμενοι ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με χρονικά καθορισμένη θητεία (σελ. 876)] Μανούλες στους ελιγμούς. Εθαψαν στο χιόνι του Καρπενησίου τις διαφωνίες τους για το εξεταστικό και τέσσερις απειλές παραίτησης και ύστερα επιτέθηκαν στους δημοσιογράφους που τις ξέθαψαν.
Ρ Ρεπορτάζ (εκπαιδευτικό): [το προϊόν της σκληρής δουλειάς ταλαιπωρημένων συμπολιτών μας με ιδιαίτερη αντοχή στο σκοτσέζικο ντους. Από τον πετροπόλεμο και τα πάρτι με χημικά μέχρι τα «τσάγια με κάμερες και βιολιά»]
Σ Συμβούλιο (Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης): [συλλογικό όργανο που συγκροτείται σε σώμα με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, για ορισμένη θητεία και για τη λήψη αποφάσεων (σελ. 980)] Το βασίλειο του καθηγητή Μπαμπινιώτη. Από τα 30 μέλη της Ολομέλειας η κυβέρνηση ελέγχει τα 18, αν αφαιρέσουμε τους συνδικαλιστές, τους εκπροσώπους των κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ), της ΚΕΔΚΕ, της ΕΝΑΕ, του ΣΕΒ και τους 2 έφηβους βουλευτές.
Τ ΤΕΙ: [Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (σελ. 1.023)] Η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με τις ευλογίες της κυβέρνησης ξεκίνησε η διερεύνηση του σεναρίου συγχώνευσής τους με τα πανεπιστήμια.
Υ Υπουργός (ΠαιδεΙας): [σήμαινε αρχικά «υπηρέτης, βοηθός». Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η λέξη αντικατέστησε την ιταλική «μινίστρος», ώστε το αξίωμα του υπουργού να συνδεθεί με την έννοια «υπηρέτης του πολίτη» (σελ. 1.090)] Εχει κανείς αντίρρηση;
Φ Φροντιστήριο: [ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που βοηθεί τους μαθητές στα μαθήματα και την προετοιμασία για εξετάσεις (σελ. 1.119)] Θεσμός που γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση στην Ελλάδα αλλά και την Τουρκία. Στόχος και αυτού του υπουργού Παιδείας η «εξάλειψή» του.
Χ Χασκογελώ: [γελώ δυνατά και με ανοιχτό στόμα (σελ. 1.138)] Ο τρόπος που αντιδρούν οι υποψήφιοι του 2009, του 2010 και του 2011 με όλα αυτά που ακούνε ότι θα υφίστανται οι επόμενες γενιές από το 2012 και μετά.
Ψ Ψιψιψίνια: Τα συνδέεις με τα κοκοκόψαρα και παραμυθιάζεις τον κόσμο ότι στο ελληνικό πανεπιστήμιο μπορεί να λειτουργήσει η ελεύθερη πρόσβαση. Μετά αρχίζεις να κλαις στον ώμο του Εσκιμώου διπλανού σου που «έχασες το κορμί» και ξεσπάς στον Παπαδημούλη.
Ω Ωτοστόπ: Ένας από τους τρόπους διαφυγής σας στο εξωτερικό, εάν έχετε τρομάξει από τις προτάσεις για το νέο εξεταστικό.

Πανελλήνιες και η βάση του 10…

Γράφει Γιάννης Μυλόπουλος, καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ στην εφ. Τα Νέα: ''Tο μέτρο της βαθμολογικής βάσης εξακολουθεί να διχάζει. Κυρίως γιατί εισήγαγε μια καινοφανή αντίληψη περί αξιοκρατίας. Σύμφωνα με την οποία οι υποψήφιοι των χαμηλόβαθμων σχολών απορρίπτονται, γιατί εξεταζόμενοι στα ίδια θέματα με τους υποψήφιους υψηλόβαθμων σχολών, όπως η Ιατρική και το Πολυτεχνείο, δεν συμπληρώνουν τη βάση του δέκα. Στη συνέχεια, οι… κομμένοι του δημόσιου πανεπιστημίου επιτρέπεται να εγγράφονται ελεύθερα, χωρίς εξετάσεις, σε αδιαβάθμητες εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, απ΄ όπου μπορούν να αποκτούν πτυχία τα οποία οι εμπνευστές του μέτρου της βαθμολογικής βάσης φρόντισαν να αναγνωρίσουν ως ισότιμα των κανονικών πανεπιστημίων…Πώς είναι όμως δυνατόν κι ένα καθαρά εκπαιδευτικό μέτρο λειτουργεί άδικα και αναξιοκρατικά; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι με την αυθαίρετη επιβολή βαθμολογικής βάσης διαστρεβλώθηκε ο χαρακτήρας των εισαγωγικών εξετάσεων. Οι οποίες, ως κατατακτήριος γενικός διαγωνισμός με ενιαία κριτήρια και με δεδομένο αριθμό θέσεων ανά σχολή, δεν είχαν ασφαλώς ανάγκη βαθμολογικού ορίου εισαγωγής. Το οποίο θα αποκτούσε νόημα μόνον εάν οι εξετάσεις ήταν διαπιστωτικές της ικανότητας των υποψηφίων να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών των επιμέρους σχολών. Μόνο που στην περίπτωση αυτή οι εξετάσεις θα έπρεπε να διαφοροποιούνται ανά σχολή και τα εξεταζόμενα θέματα να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες γνωστικές απαιτήσεις κάθε επιστημονικού κλάδου.Όσοι λοιπόν σήμερα ζητούν τη διατήρηση της βαθμολογικής βάσης στις εισαγωγικές εξετάσεις, πρέπει συγχρόνως να ζητούν να διασφαλιστεί και η ορθή εφαρμογή της. Που σημαίνει ότι πρέπει να απαιτήσουν την πλήρη μετατροπή των εξετάσεων από κατατακτήριες σε διαπιστωτικές της γνωστικής επάρκειας των υποψηφίων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η μονομερής επιβολή βαθμολογικού ορίου χωρίς άλλη αλλαγή στο σύστημα των εισαγωγικών είναι σαφές ότι είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.'' Τι να σχολιάσω, τα προφανή; Ότι, δηλαδή, οι εισαγωγικές για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι διαγωνισμός, δεν είναι εξετάσεις... και επιτυχόντες είναι λ.χ. οι 100 πρώτοι στη ''βαθμολογία'' από τους όσους συμμετείχαν, τι κι αν βαθμολογήθηκαν με 2,5 τι αν πήραν 18,9 στα 20, χωρίς να μας παραξενεύει το 2,5 στα είκοσι ως βαθμός εισαγωγής. Κάτι που φαίνεται να το σκέπτονται και στο Υπουργείο Παιδείας ώστε εξετάζουν η βάση εισαγωγής να ισοδυναμεί με το 50% της υψηλότερης βαθμολογίας που επιτυγχάνεται σε ένα τμήμα ΑΕΙ-ΤΕΙ, αντί για δέκα (με άριστα το είκοσι) που είναι σήμερα…Μόνο που έχω την εντύπωση ότι αλλο είναι το ...κίνητρο: ο ''εναλλακτικός τουρισμός'' μια και ''ερήμωσαν'' πολλά περιφερειακά ΤΕΙ, με τις όποιες επιπτώσεις στην τοπική οικονομία και τον αντίκτυπο σε ...ψήφους.
Επικαιροποίηση: 11-3-2010 Το "όριο" πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση 1-4-2010 Η βάση του 10, της βάσης του 10
13-4-2010 Kατάργηση από φέτος της βάσης του 10 16-4-2010 Το αβάσιμο της βάσης του 10

Μας πήρε και μας σήκωσε…

Γράφει ο Α. Παπαχελάς στην εφ. Καθημερινή: « Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε ''μπαχαλάκηδες'' αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα... παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα Kαλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Όλοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό ''ένοπλης μαγκιάς'' χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο (…) Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. ''Έλα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;''. Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη ''λευκή απεργία'' που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη (…) Και καταλήγει: «Έχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Όπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.» Ειρήσθω εν παρόδω, προχθές στο Κολωνάκι, οι αστυνομικοί που βρίσκονταν στην περιοχή, την ώρα που το ''παιδιά'' τα έσπαγαν, πήραν εντολή να ''απεμπλακούν''. Ε, ρε επιθεωρητής Κάλλαχαν που μας χρειάζεται…για την ψοφοδεή κεντροδεξια (!) Κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση και τα ''αριστερά'' με τη δεξιά τσέπη κόμματα και πολιτικούς, την ηγεσία της Αστυνομίας συλλήβδην, την TV- δημοσιογραφία της πλάκας, του εφήμερου και της τηλεθέασης των 6 με 10 το πρωί και 8 με 9 το βράδι (δες κι εδώ), τα ξύλινα πρωτοσέλιδα του τύπου για την -τρομάρα τους- ''προάσπιση της Δημοκρατίας (τους)'' και κάθε έκνομης ενέργειας που δεν αφορά τα εκδοτικά συμφέροντά τους, η δημοκρατική ημι-μάθεια που καλλιεργεί η ελληνική εκπαίδευση όλων των βαθμίδων σε - φευ- πλείστους διδάσκοντες, διδασκόμενους και κοινωνία…Παραλίγο να το ξεχάσω, προς τι οι τωρινές διαμαρτυρίες, φως φανάρι ήταν προς τα πού οδηγούμαστε εδώ και 30 σχεδόν χρόνια, από τότε που ''ο λαός ήλθε στην εξουσία'', κατά την ιστορική ρήση του Α. Παπανδρέου!

Μνήμη Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Και για να ξέρουμε ποιους πράγματι οφείλουμε να τιμούμε: «Το καλοκαίρι του 1955, ο Ευαγόρας πραγματοποίησε το μεγάλο του όνειρο, να επισκεφθεί την ελεύθερη πατρίδα (την Ελλάδα) με την καθιερωμένη εκδρομή των μαθητών της προτελευταίας τάξης του σχολείου του. Και γράφει: Αύριο ξεκινούμε για την πατρίδα, γιαλούς θε να περάσουμε και στεριά. Μαζί μας θε να πάρουμε την ελπίδα ταχιά πως θα μας έρθη κι η Λευτεριά. Κι όταν γύρισε – πολλοί συμμαθητές του είχαν μείνει στην Ελλάδα για να τελειώσουν το γυμνάσιο – κι η μητέρα του τον ρώτησε γιατί δεν προτίμησε να μείνει κι αυτός αποφεύγοντας τόσους κινδύνους της επαναστατημένης Κύπρου, η απάντηση του ήταν:Εγώ δεν πήγα για να μείνω. Χρειάζομαι εδώ!» Άραγε, το γνωρίζουν αυτό (τους το δίδαξε κάποιος…) οι μαθητές κεντρικού σχολείου της Αθήνας, το χώρο του οποίου -παλαιότερα βρισκόταν στο προαύλιο- κοσμεί η προτομή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη;

Πηγές:http://www.geocities.com/sykygr/diafora/pallikaridis.htm, http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82, http://www.cyprusnet.gr/eke/EKEPages/Pages%202007/EKE-Ekdilosi%20Mnimeio%202007.htm, eSnips Folder http://www.esnips.com/web/pallikarides/