Ανδρέας Σάμαρης και γκόοοολ!

Νίκος Παπασταματίου, "...και γκόοοολ!", προσχέδιο, 2014, λαδοπαστέλ σε χαρτί, 23εκ. x 30,5εκ.
Δες κι εδώ (video).

Βυζαντινά κάλαντα

Βυζαντινά κάλαντα Χριστουγέννων, από τη χορωδία του Μουσικού Σχολείου Ζακύνθου.

Καθώς το τανκ διαλύει την κεντρική πύλη…Μυθοποίηση και αγιογραφίες

«H ιστορία του "Πολυτεχνείου" δεν έχει ακόμη γραφτεί» υποστηρίζει ο Τάκης Καμπύλης στην εφ. Καθημερινή. «Για την ακρίβεια», λέει, «τα επόμενα χρόνια έγινε ό,τι ήταν δυνατόν ώστε να μη χρειαστεί να γραφτεί. Tο "Πολυτεχνείο" και κυρίως όσα προηγήθηκαν τα πρώτα χρόνια της Xούντας δεν έχουν ερευνηθεί ούτε τεκμηριωθεί ιστορικά. O ρόλος του περιορίστηκε -παρά τις δημόσιες διακηρύξεις- περίπου ως "λιπαντικό" στη σύγχρονη Ιστορία μας. Mε τη μυθοποίηση και τις αγιογραφίες. Tο "Πολυτεχνείο" αγκαλιάστηκε μεταπολιτευτικά με υστεροβουλία και από Δεξιά και από Aριστερά. H Δεξιά ξέπλυνε τις ενοχές της, η Aριστερά τα λάθη της. Kαι οι δύο κέρδισαν να μην τους καταλογιστεί, η πρώτη η συμμετοχή της και η δεύτερη η απουσία της από τις εξελίξεις εκείνης της 7ετίας.Δεν είναι περίεργο ότι χρειάστηκαν τριάντα τόσα χρόνια ώστε επιτέλους να καταρτιστεί μία αξιόπιστη λίστα με τους νεκρούς εκείνων των ημερών; (Που αποδεικνύει ότι στην πλειονότητά τους δολοφονήθηκαν το 48ωρο μετά την 17η Nοεμβρίου και σε περιοχές μακριά από το ιστορικό κτίριο-δες εδώ).Tέτοια η βιασύνη της μεταπολιτευτικής Eλλάδας. Tα παιδιά του Πολυτεχνείου και της Nομικής δεν ήταν απλώς μια νέα γενιά. Ηταν η πρώτη γενιά που μεγάλωσε χωρίς βιώματα από τη μετεμφυλιακή και προδικτατορική Eλλάδα. Ηταν η γενιά που δεν κουβαλούσε προσωπικές βεντέτες από το παρελθόν. Παιδιά της αστικής κοινωνίας συναντήθηκαν χωρίς κόμπλεξ με παιδιά καταδιωγμένων αριστερών στα πανεπιστήμια. Eκεί οι ήχοι από τις ερπύστριες στην Πράγα συναντήθηκαν με τους ήχους των Rolling Stones. Mια νέα πολιτισμική πραγματικότητα πιο διεθνιστική και χάρη στον παρισινό Mάη πιο απελευθερωμένη από τα "έπη" της αυταπάρνησης και του επαναστατικού ασκητισμού του παρελθόντος. Aυτή η όσμωση ήταν κάτι πρωτοφανές στην ελληνική κοινωνία»(…) Και συνεχίζει: «Ήδη από τις πρώτες μέρες του πραξικοπήματος φάνηκε πως η Aντίσταση δεν θα είχε πολλά να περιμένει από τον μέχρι τότε φυσικό της χώρο. Aνέτοιμη και αιφνιδιασμένη η ηγεσία της Aριστεράς δεν κατάφερε να εμπνεύσει και να στηρίξει ένα αντιδικτατορικό κίνημα. Oι εκ των υστέρων αποσιωπήσεις αυτής της περιόδου είχαν κι αυτό το νόημα. Tο σκηνικό της αντίστασης ήταν πολύ πιο σύνθετο και καθόλου προφανές, όπως βολικά στήνεται τα χρόνια μετά τη Xούντα. Σαν να φτάσαμε από το 1967 κατευθείαν στο 1973 με μερικές ενδιάμεσες στάσεις, όπως ο Παναγούλης ή η κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου. Στο εσωτερικό και μέχρι το 1973 οι μικρές και μεγαλύτερες οργανώσεις δεν κατάφεραν μια κοινή δράση, όπως άλλωστε δεν το κατάφεραν και οι μαζικές παραδοσιακές δυνάμεις (χαρακτηριστική η ασυμφωνία μεταξύ Aριστεράς και Aν. Παπανδρέου το 1970 στη Pώμη).» Κατά τη γνώμη του: «Η Νομική και το Πολυτεχνείο απετέλεσαν τομή και επειδή στις βόμβες και στις ένοπλες ενέργειες (παραδοσιακή μέχρι τότε γραμμή αντίστασης στο εσωτερικό της χώρας) αντιπαρέβαλλαν τις μαζικές δράσεις μέσα από μια πρωτόγνωρη για την εποχή διαδικασία ανοιχτών συνελεύσεων. Άλλωστε μην ξεχνάμε από πού ξεκίνησαν όλα. Οταν, αρχές του 1972, η Χούντα προσπάθησε να αφαιρέσει κεκτημένα δικαιώματα των φοιτητών (3η εξεταστική περίοδος, μεταφορά μαθημάτων και νέο πρόγραμμα σπουδών).Eκ των υστέρων η γενιά του Πολυτεχνείου αποδείχθηκε και μια τυχερή γενιά. H συμμετοχή στο Πολυτεχνείο ήταν (και) διαβατήριο για την κοινωνική ανέλιξη. Όχι για τους περισσότερους από τους 5000 που ήταν μέσα, πάντως για μερικούς απ' όσους ήταν ήδη κομματικά οργανωμένοι. Βλέπετε, η επίσημη Ιστορία στήθηκε πάνω στις μεταπολιτευτικές κομματικές ανάγκες.» Για να καταλήξει πικρόχολα: « Ένας από τους πιο ταπεινούς αγωνιστές, ο Παναγιώτης Kανελλάκης ("έφυγε" πρόσφατα) έγραψε το 1996 ως επίμετρο στη δική του ιστορία στις φυλακές της ΕΣΑ: Αυτή η ιστορία αποτελεί και μια ενθύμηση προς ορισμένους από τους συντρόφους της εποχής, τα πρόσωπα των οποίων άθελά τους αλλοιώθηκαν, σχεδόν παραμορφώθηκαν από την αυταρέσκεια της πολιτικής εξουσίας που επάξια κατέλαβαν, εξαργυρώνοντας βιώματα όπως εκείνα». Δες και "Το Πολυτεχνείο παθαίνει" του Στέφανου Ληναίου.

Οι TV-δημοσιογράφοι της πυρκαγιάς...

Τόχουμε ξαναπεί για τη "δημοσιογραφία" ενίων εγχώριων έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων...Εις επίρρωση, αντιγράφω από το blog της φίλης sine:« Ήταν μια πολύ δύσκολη ημέρα η χθεσινή! Η φωτο-γραφία - ίσως η λιγότερο "τρομακτική"- τα λέει όλα. Χιλιοειπωμένα λόγια! Οι "δεινόσαυροι" και οι "επαΐοντες" βγήκαν στα κανάλια το βράδυ! Οι ρεπόρτερ, άφθαστοι στο έργο τους. "Δεν βλέπουμε αεροπλάνα, ελικόπτερα! Ούτε επίγειες δυνάμεις"! Ξεφώνιζαν, ασθμαίνοντες! Βέβαια! Πού να δούνε…Ήταν όλα συγκεντρωμένα στο …μπαλκόνι μου! Έπινα καφέ, με τους πιλότους και που και πού έριχνα και μια κουβαδιά στα …λουλούδια μου! Τα αεροπλάνα έκαναν χαμηλή πτήση απο τις 4 παρά έως που σκοτείνιασε. Το ίδιο και τα ελικόπτερα. Από τις 6 το πρωί σήμερα, ξεκίνησαν πάλι τις πτήσεις τους. Αλλά τα media, έχουν άλλες αισθήσεις! Ξέρετε τι με θλίβει αφάνταστα; Ότι ζω σε μια χώρα, που "δεν μπορεί" να συλληφθεί ένας "ύποπτος" και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Με οποιοδήποτε κόστος!»

Μνήμη Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Και για να ξέρουμε ποιους πράγματι οφείλουμε να τιμούμε: «Το καλοκαίρι του 1955, ο Ευαγόρας πραγματοποίησε το μεγάλο του όνειρο, να επισκεφθεί την ελεύθερη πατρίδα (την Ελλάδα) με την καθιερωμένη εκδρομή των μαθητών της προτελευταίας τάξης του σχολείου του. Και γράφει: Αύριο ξεκινούμε για την πατρίδα, γιαλούς θε να περάσουμε και στεριά. Μαζί μας θε να πάρουμε την ελπίδα ταχιά πως θα μας έρθη κι η Λευτεριά. Κι όταν γύρισε – πολλοί συμμαθητές του είχαν μείνει στην Ελλάδα για να τελειώσουν το γυμνάσιο – κι η μητέρα του τον ρώτησε γιατί δεν προτίμησε να μείνει κι αυτός αποφεύγοντας τόσους κινδύνους της επαναστατημένης Κύπρου, η απάντηση του ήταν:Εγώ δεν πήγα για να μείνω. Χρειάζομαι εδώ!» Άραγε, το γνωρίζουν αυτό (τους το δίδαξε κάποιος…) οι μαθητές κεντρικού σχολείου της Αθήνας, το χώρο του οποίου -παλαιότερα βρισκόταν στο προαύλιο- κοσμεί η προτομή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη;

Πηγές:http://www.geocities.com/sykygr/diafora/pallikaridis.htm, http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82, http://www.cyprusnet.gr/eke/EKEPages/Pages%202007/EKE-Ekdilosi%20Mnimeio%202007.htm, eSnips Folder http://www.esnips.com/web/pallikarides/

Το πέταγμα του χαρταετού

Η συνήθεια του πετάγματος χαρταετού προέρχεται από την Κίνα. Πατρίδα του θεωρείται η περιοχή Weifang στην ΒΑ ακτή, όπου κατασκεύαζαν χαρταετούς περίπου 2800 χρόνια πριν κι αυτό επειδή υπήρχε η «πρώτη ύλη»: μεταξωτό ύφασμα για το υλικό πανιών, μπαμπού για ένα ισχυρό, ελαφρύ πλαίσιο, γερή και λεπτή μεταξωτή κλωστή για την καλούμπα. Αργότερα από την Κίνα μετανάστευσε, στην Κορέα, την Ιαπωνία, την Ταϊλάνδη, και τις άλλες χώρες της χερσονήσου της Ινδοκίνας, στην Ινδία, το Αφγανιστάν, την Αραβική χερσόνησο, αλλά και στην Ινδονησία και τα νησιά του Ειρηνικού. Στην Ευρώπη ο χαρταετός κάνει την εμφάνισή του όχι νωρίτερα από το 1400 μ.Χ. από Ευρωπαίους εξερευνητές που επέστρεψαν από την Ασία. Σαφείς ειδήσεις για την παρουσία του χαρταετού στα νεότερα χρόνια, έχουμε μια γερμανική του 1450 και μια ισπανική του 1606. Στη δεύτερη, ένας κληρικός που έγραψε το ημερολόγιό του, αναφέρει τούτο το σημαντικό για τον χαρταετό, δηλαδή ότι τον χρησιμοποιούσαν στην εποχή σαν παιγνίδι χαράς, την “ημέρα του Πάσχα”. Ο χαρταετός από το 18ο αιώνα άρχισε να φαίνεται χρήσιμος και σαν επιστημονικό όργανο. Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander Wilson χρησιμοποίησε χαρταετούς για να ανυψώσει θερμόμετρα μέχρι το ύψος των 3000 ποδών για να καταγράψει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο. Και μετά τρία χρόνια αργότερα, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πλέον σε όλους πείραμα με τον χαρταετό για να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτε άλλο παρά στατικός ηλεκτρισμός. Ο σερ George Cayley πειραματίστηκε με χαρταετό κατά τα έτη 1799 – 1809 στην προσπάθειά του να κατασκευάσει μια μηχανή που θα είναι ικανή να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα. Την ίδια εποχή τα πλουσιόπαιδα της Ευρώπης, που διάθεταν χαρτί (είδος μεγάλης πολυτέλειας), άρχισαν πρώτα τη χρήση του παιγνιδιού “αετού”. Το παιγνίδι του πετάγματος του χαρταετού ήλθε και στην Ελλάδα, πιάνοντας πρώτα τα λιμάνια της Ανατολής (Σμύρνη, Χίο, Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, έπειτα της Σύρου και των Πατρών, και σιγά-σιγά όλα τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε να αγοραστεί σπάγκος και χρωματιστό χαρτί. Καθιερώθηκε ως μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας και συγκεκριμένα του υπαίθριου εορτασμού της, τα λεγόμενα κούλουμα. Σήμερα ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται είτε από ελαφρύ ξύλο είτε από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί. Οι χαρταετοί φτιάχνονται σε τεράστια ποικιλία σχημάτων. Παραδοσιακό σχήμα στην Ελλάδα είναι αυτό με τον εξάγωνο σκελετό (δες εδώ πώς να φτιάξεις το δικό σου χαρταετό ).Σημαντικά σημεία του χαρταετού για επιτυχημένο πέταγμα είναι:τα ζύγια της καλούμπας, τα ζύγια της ουράς, το μέγεθος της ουράς. Το πέταγμα του χαρταετού, για μικρούς και για μεγάλους, είναι ένας δυναμικός τρόπος εισαγωγής στην αεροδυναμική, έχοντας υπόψη ότι ο κάθε χαρταετός πετά λίγο διαφορετικά από έναν άλλο! Η κίνηση του χαρταετού μέσω του αέρα είναι το αποτέλεσμα των δυνάμεων που εφαρμόζονται στο χαρταετό σύμφωνα με τους νόμους του Νεύτωνα. Δες τα βασικά της φυσικής του χαρταετού στην ιστοσελίδα της NASA http://www.grc.nasa.gov/WWW/K-12/airplane/kitefly.html και για ...μελέτη και εξάσκηση κατέβασε την προσομοίωση του πετάγματος του χαρταετού.