Επανεφευρίσκοντας το Πανεπιστήμιο!

«Ποιος χρειάζεται ένα πανεπιστήμιο στην εποχή της Google; Όπως ένας παλιός φωνογράφος που ήρθε η ώρα να αντικατασταθεί απ'ό το iTunes το γηραιό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μας είναι έτοιμο για απόσυρση - με μεγάλες ευκαιρίες για τις επόμενες γενιές» υποστηρίζει ο Χρύσανθος Ντελαρόκας, καθηγητής  Πληροφοριακών Συστημάτων στο Reinventing University, ΗΠΑ,  στην ομιλία του στο TEDx Athens 2013. Και τούτο συμβαίνει όταν «σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν 75 εκατ. νέοι άνεργοι οι εργοδότες δηλώνουν πως αδυνατούν να βρουν κατάλληλα προετοιμασμένους υποψήφιους σε ποσοστό 57%.» Κάτι που οφείλεται  «στο ότι το σημερινό σύστημα έχει τις ρίζες του στη βιομηχανική εποχή και προετοιμάζει τους νέους για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.»... Όταν «Τα σημερινά πανεπιστήμια είναι φτιαγμένα για να κατασκευάζουν αντίτυπα από συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων. Ο σημερινός κόσμος όμως είναι πολύ διαφορετικός. Αλλάζει ραγδαία και βασίζεται στην καινοτομία και την κοινωνική ευελιξία. Μπορεί το σύστημα να αλλάξει και να συμβαδίσει με την εποχή της διαφορετικότητας, της ταχύτητας και της ευελιξίας;» αναφέρει ο καθηγητής στην ομιλία του». Μεταξύ των άλλων ο Χρ. Ντελαρόκας μιλά για ένα σύστημα παιδείας με τόλμη, τίμια αξιολόγηση των ικανοτήτων του καθενός, επιβράβευση των ταλέντων, αλλά κυρίως για ένα σύστημα δικαιοσύνης, που θα επιφέρει στη συνέχεια οικονομική επανάσταση (δες εδώ).

Εκαίδευση vs μάθησης

Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον παρουσιάζει 3 αρχές, σημαντικές για την πρόοδο του ανθρώπινου μυαλού, και περιγράφει πώς η τρέχουσα εκπαίδευση δουλεύει εναντίον τους.

9-7-2013 Κλάσματα και υπολογιστές από τη πρώτη δημοτικού!...

18χρονη εφηύρε τρόπο φόρτισης των κινητών τηλεφώνων σε μόλις 20 δευτερόλεπτα!

Η μαθήτρια Eesha Khare, 18 ετών, από το Saratoga της California, πρόσφατα κέρδισε το ποσό των $50.000 από το ίδρυμα της Intel για νέους επιστήμονες.Η μικροσκοπική συσκευή που εφεύρε μπορεί να επαναφορτίσει την μπαταρία ενός κινητού τηλεφώνου μέσα σε 20 έως 30 δευτερόλεπτα. «Το τηλέφωνό μου πάντοτε "πεθαίνει"», δήλωσε η ίδια όταν ερωτήθηκε από πού άντλησε έμπνευση.«Ανέπτυξα ένα νέο υπερ-πυκνωτή, ο οποίος είναι στην ουσία μια συσκευή αποθήκευσης ενέργειας, που μπορεί να συσσωρεύσει πολλή ενέργεια σε ελάχιστο χώρο», εξήγησε η Χερ μιλώντας στο NBC News. «Επιπλέον, αντέχει για περισσότερους κύκλους φόρτισης και είναι εύκαμπτος, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αναδιπλούμενες οθόνες, ρούχα και υφάσματα».Πρόσθεσε ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να επιταχύνει τη φόρτιση των μπαταριών ηλεκτροκίνητων οχημάτων.Ανακοινώνοντας τα ονόματα των νικητών του διαγωνισμού, εκπρόσωπος της Intel έπλεξε το εγκώμιο της Khare λέγοντας ότι αναγνώρισε «την καθοριστικής σημασίας ανάγκη για ενεργειακά αποδοτικές συσκευές αποθήκευσης», καθώς οι φορητές ηλεκτρονικές συσκευές εισβάλλουν σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Πηγή:

O Ηλίας Καλογήρου στο TEDx

Ο φίλος Ηλίας Καλογήρου, φυσικός, εντυπωσίασε και στο TEDx Θεσσαλονίκης (δες εδώ, εδώ). Ο Ηλίας είναι ένας χαρισματικός εκπαιδευτικός ο οποίος το 2011, είχε αναγνωριστεί ως ο καλύτερος δάσκαλος της Ευρώπης στην Κοπεγχάγη, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος "Science on Stage" , για την πειραματική του διάταξη που περιγράφει εποπτικά τη λειτουργία του ουράνιου τόξου (δες κι εδώ).Ο Ηλίας Καλογήρου έχει καταξιωθεί σε πανευρωπαϊκούς διαγωνισμούς με πρώτη συμμετοχή του το 2002 με την εργασία του «μελετώντας τα κυματικά φαινόμενα με το γραμμικό ελαστικό μέσο».  Η ευρηματικότητα του αυτή του χάρισε την 10η θέση στο Διαγωνισμό "Physics on Stage. Αλλά και την επόμενη χρονιά, 2003, κατάφερε να κερδίσει το πρώτο βραβείο στον ίδιο διαγωνισμό, ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε 500 εργασίες, παρουσιάζοντας μια αναπαράσταση (μηχανικό μοντέλο) της κατασκευής του ανθρώπινου αυτιού και του τρόπου λειτουργίας του: «προσεγγίζοντας τη φυσιολογική λειτουργία του ανθρώπινου αυτιού". Ο Ηλίας είναι υπεύθυνος του Εργαστηριακού Κέντρου Φυσικών Επιστημών του νομού Ηλείας (δες κι εδώ).

Ορχήστρα με όργανα φτιαγμένα από σκουπίδια!

Landfill Harmonic film teaser from Landfill Harmonic on Vimeo.

Εκπαίδευση, δημιουργικότητα και πλάγια σκέψη

Μια παρουσίαση της ομιλίας του Sir Ken Robinson στο Royal Society of Arts με τίτλο "Changing Education Paradigms" με αναφορές στο τι είναι εκπαίδευση, σε ποιους πυλώνες στήθηκε και τι εξυπηρετεί η γραμμικότητα του σημερινού ξεπερασμένου μοντέλου της με τα "βαρετά" μαθήματα, σε ένα κόσμο που κατακλύζεται παντοιοτρόπως με πληροφορία από ποικίλες πλατφόρμες, αναισθητοποιώντας στα παιδιά αυτό που έχουν μέσα τους... Και εν τέλει για ποιο λόγο πρέπει να γίνει αλλαγή στα πρότυπα προς την καλιέργεια της δημιουργικότητας και της αποκλίνουσας σκέψης...Παράλληλα διαβάστε: Κεν Ρόμπινσον, Άλλη λογική, για μια επανάσταση δημιουργικότητας, εκδόσεις Εν Πλω, 2011 (δες κι εδώ). Δείτε και "Τα σχολεία σκοτώνουν τη δημιουργικότητα;" "Δηµιουργική γνώση"

via Manos Matsaganis

Κiran Bir Sethi: πώς τα παιδιά παίρνουν τον έλεγχο

Διαβάζω ότι «τον προσεχή Απρίλιο θα παραδοθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στην υπουργό Παιδείας η τελική εισήγηση για το νέο πρόγραμμα σπουδών και την αμέσως επόμενη σχολική χρονιά το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε 160 σχολεία».Και ότι τα νέα προγράμματα σπουδών της υποχρεωτικής εκπαίδευσης αποβλέπουν «στη μύηση των μαθητών σε ερευνητικές διαδικασίες και διεργασίες. Οι μαθητές δηλαδή θα οδηγούνται να μαθαίνουν: να διατυπώνουν ερωτήματα, να προσδιορίζουν προβλήματα, να σχεδιάζουν και να μεθοδεύουν διερευνήσεις, να αναζητούν απαντήσεις στα προβλήματα που έχουν τεθεί, να αναζητούν και να αξιοποιούν ερευνητικά εργαλεία, να αναλύουν και να συνθέτουν δεδομένα» (…) Αλλά και «στην παραγωγή και δημιουργία και την έξοδο στην κοινότητα οι μαθητές θα μαθαίνουν (!) ολοκληρώνοντας τις ερευνητικές τους προσπάθειες, να καταλήγουν σε συμπεράσματα και προτάσεις, να παράγουν έργα (ερευνητικά, καλλιτεχνικά, κατασκευαστικά κλπ.), να δημοσιοποιούν τις παραγωγές τους στην κοινότητα και να δέχονται την κριτική της» (εδώ). Δε λέω, μου αρέσει η πρόταση και οι στόχοι της – παρόλο που το επαναλαμβανόμενο ρήμα «μαθαίνουν» είναι κυριολεκτικά α-στόχο… -κρίμα. Από την άλλη, αυτά τα ωραία «που γράφουν τα βιβλία και υποστηρίζουμε στα συνέδρια», όταν, ας πούμε, τα παρουσιάζω, ας πούμε και πάλι, σε ομήγυρη εκπαιδευτικών σε συναντήσεις ή σεμινάρια, φαντάζουν εξωπραγματικά για τα σχολεία μας. Και δεν αντιλέγω. Και να που πήρα το μέιλ με το αναρτημένο βιντεάκι με την ομιλία της εκπαιδευτικού Kiran Bir Sethi στο TED 2009, η οποία γλαφυρά περιγράφει πώς το πρωτοποριακό σχολείο Riverside School που ίδρυσε στην πόλη Ahmedabad, Ινδία, διδάσκει στα παιδιά το "Μπορώ". Με τους μαθητές να παίρνουν τα τοπικά ζητήματα στα χέρια τους, να καθοδηγούν άλλους νέους ανθρώπους, ακόμα και να διδάσκουν τους γονείς τους και να παρουσιάζουν και υψηλές επιδόσεις στα μαθήματά τους. Για δες λοιπόν, αν δε θέλουμε, αν δεν πάρουμε ατομικές πρωτοβουλίες, αν δεν ξεφύγουμε από τα political correct και τις υπουργικές ντιρεκτίβες (που κάποιες φορές ακούγονται ωραία…), δε θα πετύχουμε αυτό που μεταξύ άλλων υποστήριξε ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, ότι δηλαδή (δες εδώ): «Στα επιμέρους προγράμματα σπουδών θα δίνεται έμφαση στη διαφοροποιημένη διδασκαλία με έμφαση: στην καλλιέργεια κινήτρων για ενεργοποίηση της συμμετοχής, στην καλλιέργεια κλίματος αναγνώρισης και αποδοχής, στην καλλιέργεια επικοινωνίας και κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, στην αξιοποίηση των προηγούμενων γνώσεων και εμπειριών των μαθητών στην προοπτική της υποστήριξής τους για επιστημονικού και μορφωτικού χαρακτήρα κατακτήσεις, στη διαμόρφωση ελκυστικών περιβαλλόντων μάθησης και τη σύνδεσή τους με τα περιβάλλοντα ζωής, στο σχεδιασμό και την οργάνωση ευκαιριών για πλούσιες εμπειρίες μάθησης που συνδέονται με τη συμμετοχή σε εγγράμματα γεγονότα και εγγράμματες πρακτικές της ευρύτερης κοινότητας, στην καλλιέργεια της συμμετοχής των μαθητών στη διαχείριση της μάθησής τους (…)».Να υποθέσω ότι ο πρωθυπουργός θα δείξει το βιντεάκι (υπότιτλοι και στην ελληνική) με την ομιλία της Kiran Bir Sethi στο υπουργικό συμβούλιο, κατά πώς το συνηθίζει τώρα τελευταία με αιχμή τις διαλέξεις TED; Κατά τα λοιπά, ας παραδειγματιζόμαστε…

Τα σχολεία σήμερα σκοτώνουν τη δημιουργικότητα;

To ερώτημα θέτει ο Sir Ken Robinson σε διάλεξή του στη σύνοδο της TED στο Monterey της Καλιφόρνια (ΗΠΑ) πριν τρία χρόνια. Ορίζοντας τη δημιουργικότητα «σαν τη διαδικασία του να έχεις πρωτότυπες ιδέες που έχουν αξία», κάνει μια πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα των παιδιών. Με χιουμοριστικά παραδείγματα θέτει καίρια ερώτημα μεταξύ των οποίων: Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε τις θεμελιώδεις αρχές στις οποίες εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας; Μήπως τα σχολεία, από παλιά, σκοτώνουν τη δημιουργικότητα των παιδιών; Ισχυρίζεται ότι τα παιδιά έχουν τρομερά ταλέντα κι αυτά εμείς (το σχολείο) τα σπαταλάμε αλύπητα. «Η δημιουργικότητα είναι σήμερα τόσο ισχυρή όσο και ο αλφαβητισμός και πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με την ίδια τακτική» λέει, κι επίσης «αν δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις λάθος, δε θα σκεφτείς ποτέ κάτι πρωτότυπο». Έλα όμως που τα εκπαιδευτικά συστήματα όπου Γης καλλιεργούν την αντίθετη άποψη, έτσι που τα παιδιά μέχρι να φτάσουν στην ενηλικίωση «έχουν χάσει αυτή την ικανότητα»…Για να θέσει το ερώτημα: «Πού χρησιμεύει η δημόσια εκπαίδευση;» Και να απαντήσει: «Μα, να παράγει καθηγητές πανεπιστημίου…», τους οποίους δε θεωρεί και σαν το υψηλότερο δείγμα ανθρώπινου πνεύματος! Αποτέλεσμα, «το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι στοιχειοθετημένο στην ιδέα της ακαδημαϊκής ικανότητας» και ολόκληρο το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης (υποχρεωτικής ή μη) αποτελεί, παγκόσμια, «μια παρατεταμένη διαδικασία εισαγωγής στο πανεπιστήμιο». Για αυτό το λόγο, στα προγράμματα σπουδών περιλαμβάνονται τα πιο χρήσιμα μαθήματα για την εύρεση εργασίας σε ένα σύστημα σχεδιασμένο από τα πανεπιστήμια για επαγγέλματα που πιθανόν μετά 10-15 χρόνια δε θα υπάρχουν (ή άλλα που δεν υφίστανται σήμερα, δες κι εδώ).
Και για να έρθουμε στα δικά μας. Μετά από αυτά, έστω και διαγώνια, εύκολα κάποιος αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο το μείζον θέμα της ελληνικής εκπαίδευσης είναι ο τρόπος εισαγωγής στα ΑΕΙ, για ποιο λόγο οι συν-έλληνες γονείς (εμού συμπεριλαμβανόμενου) είναι πρόθυμοι να ξεπουληθούν για να «μπει το παιδί στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει», για ποιο λόγο οι μαθητές της β΄ τάξης γυμνασίου πρέπει να κατανοήσουν την έννοια «μέση διανυσματική ταχύτητα (!)» από την πρώτη επαφή τους με το μάθημα της Φυσικής (στη σελ. 31), γιατί αυξάνουν ραγδαία οι περιπτώσεις νεποτισμού στο ελληνικό πανεπιστήμιο (ενδεικτικά δες εδώ, εδώ, εδώ), γιατί…γιατί…γιατί. Κι ας αναλογιστούμε ότι δε θάμαστε σήμερα σε θέση να συζητούμε διαδικτυακά, αν κάποτε εμπειρικοί μηχανικοί όπως ο Savery, o Newcomen και ο Watt δεν εφεύραν την ατμομηχανή, ο μαθητευόμενος βιβλιοδέτης Michael Faraday την ηλεκτρογεννήτρια (ηλεκτρομαγνητική επαγωγή) ή ο Edison - ένας "βλαμμένος" (addled) μαθητής κατά την άποψη του δασκάλου του- δεν είχε εφεύρει, μεταξύ των άλλων, τη δίοδο λυχνία…Θα μου πεις στον καιρό τους η επιστήμη δεν ήταν επάγγελμα, ούτε υπήρχε «δημόσια δωρεάν εκπαίδευση» (για τα φροντιστήρια, δε λέω, προϋπήρχαν, απ΄τον καιρό των ''σοφιστών''). Αλλά κι αυτός ο Bill Gates να παρατήσει, κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους σπουδών, το Πανεπιστήμιο Harvard για να φτιάξει τη Microsoft...

Για τη διαφορά μεταξύ δημιουργικότητας και καινοτομίας και την ιστορία του όρου δες κι εδώ.
Πηγή του αναρτημένου video: http://www.ted.com/index.php/talks/lang/gre/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html (αξίζει να διαβάσει κανείς και τα σχόλια που το ακολουθούν)
Για υπότιτλους στην ελληνική, επιλέξτε: View subtitles>Greek
To κείμενο της ομιλίας του Sir Ken Robinson διαβάστε το ολόκληρο εδώ.
30-6-2012 Διαβάστε: Ken Robinson, Άλλη λογική, για μια επανάσταση δημιουργικότητος, εκδ. Εν Πλω, 2011