Επανεφευρίσκοντας το Πανεπιστήμιο!

«Ποιος χρειάζεται ένα πανεπιστήμιο στην εποχή της Google; Όπως ένας παλιός φωνογράφος που ήρθε η ώρα να αντικατασταθεί απ'ό το iTunes το γηραιό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μας είναι έτοιμο για απόσυρση - με μεγάλες ευκαιρίες για τις επόμενες γενιές» υποστηρίζει ο Χρύσανθος Ντελαρόκας, καθηγητής  Πληροφοριακών Συστημάτων στο Reinventing University, ΗΠΑ,  στην ομιλία του στο TEDx Athens 2013. Και τούτο συμβαίνει όταν «σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν 75 εκατ. νέοι άνεργοι οι εργοδότες δηλώνουν πως αδυνατούν να βρουν κατάλληλα προετοιμασμένους υποψήφιους σε ποσοστό 57%.» Κάτι που οφείλεται  «στο ότι το σημερινό σύστημα έχει τις ρίζες του στη βιομηχανική εποχή και προετοιμάζει τους νέους για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.»... Όταν «Τα σημερινά πανεπιστήμια είναι φτιαγμένα για να κατασκευάζουν αντίτυπα από συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων. Ο σημερινός κόσμος όμως είναι πολύ διαφορετικός. Αλλάζει ραγδαία και βασίζεται στην καινοτομία και την κοινωνική ευελιξία. Μπορεί το σύστημα να αλλάξει και να συμβαδίσει με την εποχή της διαφορετικότητας, της ταχύτητας και της ευελιξίας;» αναφέρει ο καθηγητής στην ομιλία του». Μεταξύ των άλλων ο Χρ. Ντελαρόκας μιλά για ένα σύστημα παιδείας με τόλμη, τίμια αξιολόγηση των ικανοτήτων του καθενός, επιβράβευση των ταλέντων, αλλά κυρίως για ένα σύστημα δικαιοσύνης, που θα επιφέρει στη συνέχεια οικονομική επανάσταση (δες εδώ).

Περί αξιοκρατίας εν Ελλάδι κι άλλων ανεκδότων...

Διαβάζω και δεν εκπλήσσομαι...Λέει μεταξύ των άλλων ο διακεκριμένος Έλληνας διαστημικός φυσικός και ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής στη συνέντευξή του στην εφ. Καθημερινή: (...)"Μου κάνει τρομερή εντύπωση η στάση των πολιτικών. Είναι παραλογισμός και αδικία ότι σήμερα έχουμε πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους από τον ιδιωτικό τομέα και όλοι οι πολιτικοί λένε “δεν μπορούμε να αγγίξουμε τον δημόσιο υπάλληλο”. Αν στο εξωτερικό ένας πολιτικός έδειχνε τέτοια μεροληψία, δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε μία ημέρα. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις με τη συνέργεια των πολιτικών εκμεταλλεύονται τον υπόλοιπο κόσμο. Η κρίση είναι ηθική γι’ αυτό είναι δύσκολο να είναι κανείς αισιόδοξος για το μέλλον». – Στην Αμερική δεν γίνονται πολιτικές παρεμβάσεις; – Παρεμβάσεις γίνονται, καταστρατήγηση της αξιοκρατίας δεν γίνεται. Δεν έχει σημασία αν είσαι γιος του καθηγητή αλλά αν αξίζεις. Η πιο αδιάσειστη απόδειξη είναι η δική μου πορεία. Ημουν ένας ξένος φοιτητής, γιος ενός μετανάστη εστιάτορα. Τι μέσο μπορούσα να έχω; Η χώρα αυτή προοδεύει γιατί ευνοεί το ταλέντο."(...)Και αλλού: "Υπάρχουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα από όπου μπορείς να αντλήσεις χρήματα. Η Ελλάδα ξοδεύει 0,5% του ΑΕΠ για έρευνα όποτε το θυμηθεί. Ο μέσος όρος της Ευρώπης είναι 2% και στον ΕΣΕΤ προωθούμε ένα δεκαετές σχέδιο δράσης που προϋποθέτει αύξηση του ποσοστού χρηματοδότησης στο 1,5 % έως το 2020. Αυτό όμως πρέπει να επιβεβαιωθεί από την παρούσα κυβέρνηση. Μπορούν να βρεθούν κονδύλια και από τον ιδιωτικό τομέα. Δυστυχώς όμως λιγότερο από το 30% της χρηματοδότησης της έρευνας στην Ελλάδα προέρχεται από ιδιωτικά κονδύλια. Στην Ευρώπη ο μέσος όρος είναι 60%, στην Αμερική 65% και στην Ιαπωνία και τη Φινλανδία 70%. Αυτό είναι και θέμα του εκπαιδευτικού συστήματος. Oι καθηγητές εδώ δεν τολμούν να δεχθούν χρήματα από τη βιομηχανία για να πραγματοποιήσουν μια ερευνητική εργασία γιατί θεωρούν ότι δεν επιτρέπεται για ιδεολογικούς λόγους. Αυτή βέβαια είναι μια νοοτροπία του προηγούμενου αιώνα που βρίσκεται εδώ και καιρό στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Αν δεν υπάρξει ιδιωτικός τομέας με καλή τεχνολογία να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να πληρώσει φόρους πώς θα χρηματοδοτηθεί ο δημόσιος τομέας;"(...)Κι ένα τελευταίο. Στο ερώτημα αν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν, απαντά:" Ο Μητρόδωρος, ο Χίος φιλόσοφος του 4ου π.Χ αιώνα είχε γράψει ένα σύγγραμμα «Περί Φύσεως». Ελεγε λοιπόν ότι το να υποθέσει κανείς ότι η ζωή εμφανίστηκε μόνο στη Γη είναι το ίδιο με το να πει ότι από όλους τους σπόρους που έσπειρε ο γεωργός στο χωράφι, φύτρωσε μόνο ένας. Αυτή είναι και η θέση της επιστήμης. Υπάρχουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια πλανήτες. Το να υποθέσει κανείς ότι μόνο στη Γη υπάρχει βιολογική δραστηριότητα νομίζω ότι δεν είναι λογικό. Ακόμα και στα διαστρικά νέφη υπάρχουν αμινοξέα που είναι η πρώτη ύλη για τη δημιουργία βιολογικής δραστηριότητας. Το πρόβλημα είναι ότι το Διάστημα είναι σχεδόν άπειρο και οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Τεχνολογικά λοιπόν δεν έχουμε τη δυνατότητα να δώσουμε σήματα ζωής ώστε να μας ανακαλύψουν. Στα 4,5 δισ. χρόνια της ύπαρξης του ηλιακού μας συστήματος μόνο τα τελευταία εκατό χρόνια έχουμε δώσει σήματα ζωής, εκπέμποντας ραδιοκύματα τα οποία είναι τόσο ελάχιστης έντασης σε σχέση με το πιο κοντινό άστρο -το Α του Κενταύρου- που θα χρειαζόταν μια αντέννα με διαστάσεις από τον Ηλιο μέχρι τη Γη για να πιάσουν κάποιο σήμα. Υποθέτουμε όμως ότι εκείνοι μπορεί να είναι πολύ πιο προηγμένοι τεχνολογικά και να έχουν τη δυνατότητα να μας παρατηρήσουν με τρόπο που εμείς δεν ξέρουμε. Φυσικά όλα αυτά περί ιπτάμενων δίσκων είναι παρανοήσεις..." Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.

Εμείς οι Έλληνες και τα χάλια των πανεπιστημίων μας

Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο (δες εδώ) της παραίτησης από το Σύλλογο Διδασκόντων Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας Μαρίας Δ. Ευθυμίου

"Αξιότιμε κ. Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη του Δ.Σ.,

Με την παρούσα επιθυμώ να δηλώσω την επιθυμία διαγραφής μου από τους καταλόγους των μελών του Συλλόγου Δ.Ε.Π της Σχολής μας (εάν αυτή δεν έχει ήδη γίνει, καθώς, από δεκαπενταετίας και πλέον, έχω, κατά πολύ, απομακρυνθεί από τον Σύλλογο, τις δράσεις του και τις στοχεύσεις του).Οι τελευταίες αποφάσεις παρατεταμένης απεργίας κατά τον μήνα Σεπτέμβριο/ πραγματοποίησης των εξετάσεων (και, μάλιστα, εις διπλούν για όσες είχαν ήδη γίνει!!…) με αντίστοιχη μετάθεση (!!...), κατά δεκαπενθήμερο, της έναρξης των μαθημάτων/ νέου κύκλου απεργιών για μία ακόμα διαμαρτυρία κατά του «κακού κράτους», με έκαναν να λάβω την τελική μου απόφαση και να καταθέσω την παρούσα επιστολή."

"Αξιότιμε κ. Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη του Δ.Σ.,

Η αίσθησή μου είναι ότι εμείς είμαστε –από πολλού – ένας «κακός σύλλογος» που έχει περιχαρακώσει τους στόχους του σε ο, τι πάγιο διέλυε την χώρα μας κατά την τελευταία τριακονταετία: ασταμάτητες απεργίες και «αγωνιστικές κινητοποιήσεις» μονίμως «αγανακτισμένων» «αγωνιζομένων πολιτών» που εκβίαζαν ένα εκβιάσιμο κράτος προκειμένου να επιτύχουν επιπλέον παροχές και προνόμια, γνωρίζοντας πως τούτο - για την ελεεινή πολιτική του επιβίωση, και μόνον- θα τα παραχωρούσε τελικά (με δανεικά) και, έτσι, ο «ηρωικός αγώνας των εργαζομένων» θα εύρισκε «την δικαίωσή του». Κεντρικός στόχος του Συλλόγου οι «αγανακτισμένες απεργίες» της κασέτας. Με τα ίδια λόγια. Το ίδιο ύφος. Τις ίδιες μεγαλοστομίες. Την ίδια στιγμή που εξασφαλίζονταν - εξ ίσου «ηρωικά» και περίτεχνα- να μην περικοπεί ο μισθός μας κατά τις περιόδους των μακρόσυρτων απεργιών και στάσεων εργασίας… Το Πανεπιστήμιο, η εύρυθμη λειτουργία του, η κανονικότητα πληρότητα και απαιτητικότητα των μαθημάτων, η επαρκής εκπαίδευση των φοιτητών μας, η σοβαρότητα της δουλειάς τους και της δουλειάς μας, η αξιοπρέπεια της δουλειάς μας δεν έχει απασχολήσει τον Σύλλογό μας. Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω βλάπτονταν και βλάπτονται σοβαρά και καίρια με τις τακτικές απεργίες του. Οι οποίες, σε συνδυασμό με τις, εξ ίσου τακτικές, παραδοσιακές καταλήψεις των «φοιτητών» και τις αλλεπάλληλες στάσεις εργασίας και απεργίες των διοικητικών, διαλύουν σταθερά κάθε κανονικότητα του εκπαιδευτικού έργου, απορρυθμίζουν το πρόγραμμα διδασκόντων και διδασκομένων, υποβαθμίζουν την σημασία των μαθημάτων και μετατρέπουν το Πανεπιστήμιο σε θλιβερό εξεταστικό κέντρο του τίποτα.

Αν ο Σύλλογος είχε αγωνία για το μαθησιακό περιβάλλον της Σχολής και για την αξιοπρέπεια της εργασίας των μελών του θα είχε, προ πολλών ετών, άμεσα και κάθετα, αντιδράσει για την κατάχρηση δικαιωμάτων εκ μέρους μερίδας φοιτητών/ για την μακρόχρονη βία φοιτητών ενάντια σε καθηγητές και συλλογικά όργανα διοίκησης των ΑΕΙ -και της Σχολής μας/ για την κατάληψη και χρήση ζωτικών χώρων της Σχολής από «φοιτητικές παρατάξεις» (οι οποίες έχουν, εντέχνως και για ιδιοτελείς στόχους διαπλοκής, από τριακονταετίας, υποκαταστήσει τους αντιπροσωπευτικούς Φοιτητικούς Συλλόγους και την ΕΦΕΕ)/ για την κατάληψη και χρήση από ύποπτα στοιχεία χώρων διδασκαλίας του κτηρίου/ για τις φοιτητικές εκλογές που, αντί να γίνονται κανονικά σε ημέρα μαθήματος, ακυρώνουν πολλές και πολύτιμες ημέρες μαθημάτων/ για τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς που έχουν γίνει, από δεκαετιών, κανονικότητα στην Σχολή μας/ για την καθημερινή έκθεση φοιτητών, διοικητικών και διδασκόντων στο κοινό έγκλημα με μεγαλύτερες ή μικρότερες κλοπές που σημειώθηκαν και σημειώνονται στο κτήριο της Σχολής μας/ για την ελεεινή ρύπανση, τα κρεμάμενα «σεντόνια», την ασύδοτη αφισοκόλληση, τα άθλια ¨τραπεζάκια» των δήθεν «παρατάξεων» που προβάλλουν την «πραμάτεια» της χυδαιότητάς τους και της διαπλοκής τους μετατρέποντας ένα πανεπιστημιακό κτήριο σαν εκείνο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σε αχούρι ανομίας και διάλυσης.

Για τους Πρυτάνεις, Συγκλήτους, Κοσμήτορες, Πανεπιστημιακά Τμήματα, Επόπτες Κτηρίων που ανέχθηκαν -και, τελικά, εξέθρεψαν και νομιμοποίησαν με την αβουλία τους (στην καλύτερη περίπτωση) -τα παραπάνω όλα αυτά τα τριάντα χρόνια. Αν ο Σύλλογος είχε αγωνία για το μαθησιακό περιβάλλον της Σχολής και για την αξιοπρέπεια της εργασίας των μελών του θα είχε, προ πολλών ετών, σθεναρά δράσει και συντονίσει τις ενέργειές του ώστε να αντιμετωπιστεί ο ευτελισμός των εξετάσεων από τις αντιγραφές καθώς και ο εξευτελισμός της δουλειάς των διδασκόντων από τους ανήκουστους αριθμούς (όλο και πιο αμαθών)εισερχομένων και από την μη διαγραφή των «αιωνίων φοιτητών». Και, φυσικά, θα αντιμετώπιζε την ανισότητα εργασίας σε μία Σχολή όπου κάποιοι δουλεύουν ελάχιστα, την ώρα που άλλοι, σαν τον Άτλαντα, προσπαθούν, με φόρτο εργασίας απερίγραπτο, να καλύψουν την επιτηδειότητα των μη εργαζομένων συναδέλφων τους. Οι οποίοι μη εργαζόμενοι συνάδελφοι είναι - καθόλου τυχαία- πρώτοι ανάμεσα σ’ εκείνους που δίδουν προβιβάσιμους βαθμούς σε γραπτά βαρύτατης αμάθειας (γλωσσικής και ουσιαστικής), κινδυνεύοντας να μετατρέψουν τα πτυχία της Σχολής μας -όπως ήδη έχει συμβεί σε περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα- σε ένα είδος πανεπιστημιακής Ζακύνθου στην οποία μοιράζονται «πιστοποιητικά τυφλότητας» και όχι πτυχία βαθειάς γνώσης και ουσιαστικής, επιστημονικής, απαιτητικής και συστηματικής μάθησης.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.Εύχομαι τα καλύτερα για τον Σύλλογο Μελών ΔΕΠ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών."

Με τιμή

Μαρία Δ. Ευθυμίου,Τομέας Ιστορίας/ Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας/ Πανεπιστήμιο Αθηνών

Υποθέτω ότι η επιστολή αυτή  περιγράφει αδρά τι πλέον εστί ελληνικό πανεπιστήμιο (και όχι μόνο). Και μη διαμαρτυρόμαστε γιατί η χώρα σήμερα πάει κατά διαόλου… Δεν μάς φταίει κανένα Μνημόνιο, καμιά Μέρκελ, κανείς Ομπάμα ή άλλα παλαιότερα φαντάσματα. Το ξερό μας το κεφάλι φταίει - όλων ή μιας μειοψηφίας, δεν παίζει ρόλο- και ό,τι τα τελευταία 30 χρόνια θέλουμε να ονομάζουμε «Δημοκρατία» made in Greece- τρομάρα μας!...Α, ξέχασα, οι Έλληνες είναι -οι ίδιοι το λένε - ο …εξυπνότερος λαός του κόσμου, «Αριστεροί» a la carte κι άλλα τέτοια αυτοθαυμασμού των τηλεοπτικών μας σήριαλ, των "παραθύρων" στις τηλε-ειδήσεις, στην αρθρογραφία πολλών ΜΜΕ κτλ., αλλά και των όποιων «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα…υποσκάπτοντας κάθε προσπάθεια για την άλλη Ελλάδα της εργασίας και της προκοπής, που και αυτή υπάρχει. Α, ναι, για όλα φταίνε καθολικά οι πολιτικοί (μας) και όχι οι πολίτες.
Δες και

Ν. Μαραντζίδης: Ποια αυγή ξημερώνει στο πανεπιστήμιο

Β. Κιντή: Κοινωνία πιο ώριμη από τους πολιτικούς της

Ν. Σταυρακάκης: Ακαδημαϊκός πολιτισμός στο ελληνικό πανεπιστήμιο

Δ. Τσάκος: Μια και κανείς δε μιλά για μας στη Βουλή, θα το κάνουμε μόνοι μας

Π. Μαρτινίδης: «Συριζαυγίτες»: Τραμπούκοι με άλλοθι

ΣΥΡΙΖΑ για την ηλεκτρονική ψηφοφορία
8-11-2012 Δ. Μυταράς: Έκκληση για την παιδεία

Απέρριψαν πρόταση έρευνας που μετά από δύο μέρες πήρε διεθνή διάκριση!

Έγινε κι αυτό! Διαβάζω (δες εδώ) ότι η ερευνητική πρόταση για την κυτταρική θεραπεία του αυτοάνοσου νοσήματος της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, που υπέβαλλε η 30χρονη βιοχημικός Αναστασία Παπαδοπούλου στο πρόγραμμα «Θαλής», το οποίο στοχεύει στην ενίσχυση της έρευνας και της καινοτομίας στα ΑΕΙ, απορρίφθηκε με την ένδειξη «δεν αξιολογήθηκε θετικά». Μάλιστα, κόπηκε από την πρώτη κιόλας φάση της κρίσης και δε συμπεριλήφθηκε ούτε στις 400 καλύτερες. Η ίδια πρόταση δύο ημέρες μετά βραβεύτηκε με το Βραβείο της Καλύτερης Νέας Ερευνήτριας (Young Investigator Award) για το έτος 2011 κατά τη διάρκεια των εργασιών του 17ου ετήσιου παγκόσμιου συνεδρίου της Διεθνούς Εταιρείας Κυτταρικής Θεραπείας στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας (δες εδώ).Λέει η ίδια: «Πρώτος μου στόχος είναι η έρευνα. Μπορώ και θέλω να προσφέρω και το έχω αποδείξει. Θα ήθελα να βγω για σύντομο διάστημα στο εξωτερικό, να ασχοληθώ με μία καινοτόμο τεχνολογία και στη συνέχεια να τη φέρω στην Ελλάδα. Όμως, δυστυχώς, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της και μαζί... τρώγεται και η ίδια. Δεν μπορεί να έχεις παιδιά στην πιο παραγωγική ηλικία, με μυαλό και διάθεση να προσφέρουν, και να τα κρατάς στον πάγο. Ετσι δεν θα μπορέσεις ποτέ να έχεις ανάπτυξη και μέλλον». Ελλάς το μεγαλείο σου ή οι «παρέες» καλά κρατούν…

Περισσότερα για το θέμα και την ερευνήτρια εδώ.

Σκονάκι ...της πλάκας!

Διαβάζω για το τάχα μου "ευρηματικό" σκονάκι στον απέναντι τοίχο στο ΤΕΙ Λάρισας (δες εδώ) και σκέφτομαι αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω...Αν κάποιος/οι δεν μπορούν να αποστηθίσουν τέσσερεις τριγωνομετρικές σχέσεις, ε, τότε τι μπορούν για να τύχουν πτυχίου; Περισσότερα περί σκονακίων κι εδώ.

Άσυλο ελεύθερης αλητείας vs James Watson

Προχθές ο 83χρονος Αμερικανός καθηγητής Τζέιμς Γουότσον (James Watson), Βραβείο Νομπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας 1962, έζησε στην Πάτρα μιαν αλησμόνητη εμπειρία: κουκουλοφόροι εισέβαλαν στο αμφιθέατρο, όπου έδινε διάλεξη (δες αποσπάσματα εδώ), ο ένας εξ αυτών κινήθηκε εναντίον του κραδαίνοντας στειλιάρι, ενώ καθηγητές και φοιτητές παρενέβησαν απομακρύνοντας (;) τους εισβολείς (video)… Κι όπως διαβάζω, «στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα επικρατούν τα "ανθρωπάκια", (…) Αυτά τρέμουν την ισχύ των τραμπούκων που διαφεντεύουν τα πανεπιστήμια. Οι τελευταίοι χτίζουν τους καθηγητές μέσα στα γραφεία τους (και μετά οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τρέχουν να τους αθωώσουν στα δικαστήρια), προπηλακίζουν όποιον θέλει να εκφράσει διαφορετική άποψη, ξυλοφορτώνουν "ενοχλητικούς" πανεπιστημιακούς όπως τον Γιάννη Πανούση (δες κι εδώ) ή τον πρόεδρο του Παιδαγωγικού Tμήματος Iωάννη Παπαδάτο. Κι όμως ουδείς -της πολιτικής ηγεσίας συμπεριλαμβανομένης- δεν μπορεί να ψελλίσει μια απλή κουβέντα και την απλή λύση: Το άσυλο δεν προστατεύει πια την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Προστατεύει μόνο τους αλήτες που διαφεντεύουν τα ΑΕΙ (…)Αντιτίθεται στην ελευθερία διακίνησης των ιδεών. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταργηθεί; Η ανοχή στην παρανομία το μόνο που παράγει είναι περισσότερη αλητεία.». Μμμ το έχουμε ξαναγράψει, τι άλλο να περιμένει κανείς στη χώρα του ασύλου της ξεφτίλας, της ημιμάθειας και των πλαστικών "ηρώων" της λεγόμενης μεταπολίτευσης κι αυτών που μας διαφεντεύουν στο όνομά της με πάσης φύσεως ανομίες (δες κι εδώ)...Και θα είναι δύσκολο να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις ή να υποβαθμιστεί το πρωτοφανές συμβάν, που ταξίδεψε εν ριπή οφθαλμού, μέσω του Διαδικτύου, στα πέρατα του κόσμου. Τι κι αν ο καθηγητής Σ. Κουμπιάς, πρώην Πρύτανης του πανεπιστημίου Πατρών υποστηρίζει ότι (δες εδώ) «Το εν λόγω περιστατικό, ως κρούσμα βίας, είναι αποκρουστικό, απαράδεκτο, απολύτως καταδικαστέο και ντροπιαστικό. Εκτός του ότι αποτελεί κατάφωρη και πρωτοφανή παραβίαση του ακαδημαϊκού ασύλου (!), προσβάλει βάναυσα το κύρος του πανεπιστημίου (ακόμα και αν αυτό δεν έχει καμία ευθύνη) τόσο στο εσωτερικό, όσο και κυρίως στο εξωτερικό, λόγω και της ιδιότητας του φιλοξενούμενου νομπελίστα προσκεκλημένου. Παρήγορο σημάδι είναι η άμεση και αποτελεσματική αντίδραση των παρισταμένων και ιδιαίτερα των φοιτητών. Φαίνεται ότι πανεπιστήμιο πρέπει πια να συνυπολογίσει σήμερα την τρέχουσα παρακμιακή πραγματικότητα και να αναθεωρήσει κρατούσες απόψεις (!) για την διαφύλαξη των δρωμένων στο χώρο του, πάντα βεβαίως με την απαιτούμενη ευαισθησία, αλλά και με αίσθηση αυτής της σκληρής παρακμιακής πραγματικότητας. Ευθύνη έχει η πολιτεία, που χρόνια κωφεύει στις εκκλήσεις, συνεχείς και μονότονες, να εγκρίνει και να διαθέσει τον απαιτούμενο αριθμό φυλάκων για την φύλαξη των πανεπιστημιακών χώρων. Την μεγάλη όμως ευθύνη έχουν όσοι έχουν καλλιεργήσει ατομικά και συλλογικά την απαράδεκτη και αντιδημοκρατική άποψη ότι οποιαδήποτε διαφωνία και διαφορετική αντίληψη και άποψη μπορεί και πρέπει να επιβάλλεται με τη βία. Η βία φέρνει βία και αυταρχισμό και η Ελλάδα έχει υποφέρει από αυτό. Μια κοινωνία που ανέχεται την επιβολή της άποψης με τη βία βρίσκεται σε βαθιά παρακμή.» Λεκτικές εκ των υστέρων καταδίκες και στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα...
Διαβάσε επίσης : Ο κατήφορος και Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής

Υπουργού ΠΔΒΜ&Θ ελληνικά…

Διαβάζω σχόλια δηκτικά για την ομιλία της υπουργού ΠΔΒΜ&Θ κατά τη συνάντηση διαλόγου και εργασίας για την τριτοβάθμια εκπαί-δευση στους Δελφούς (δες εδώ κι εδώ), προ μηνός περίπου, και ερανίζομαι «μαργαριτάρια» ανθολογημένα και κατάλληλα σχολιασμένα (δες εδώ) από τον καθηγητή της Θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Γιώργο Κεντρωτή, ο οποίος με περισσή χάρη, μεταξύ των άλλων, σχολιάζει (στα παραθέματα οι λόγοι της υπουργού με πλάγια γραφή εντός εισαγωγικών με το σχολιασμό να ακολουθεί):
«Το Ψηφιακό Σχολείο εν δράση». Ανορθογραφία βοώσα.
«Συγγραφή διπλωμάτων και πτυχιακών εργασιών». Τι είναι αυτό;
«Καταλήξαμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο μπορούμε όλοι να πατήσουμε και να συνεχίσουμε». Λογικώς δυσπροπέλαστη η σημασία των γραφομένων.
«Έχει πολύ μεγάλη σημασία η εθνική συναίνεση γιατί δε χωράει να έχουν βάθος χρόνου και να γίνουν σεβαστά από όλες τις κυβερνήσεις». Ακατανόητος ο –και λόγω Δελφών– υπουργικός χρησμός.
«Οι Σύγκλητοι των Πρυτάνεων». Δεν υπάρχει τέτοιος θεσμός.
«Το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα καθορισθούν αυτοί οι δύο πόλοι». Οι πόλοι, ως ορίζοντες ακρότατα όρια, μόνο να καθορίζουν μπορούν (έστω και κάποιο πλαίσιο), και όχι το όποιο πλαίσιο τούς όποιους πόλους του. Το όλο σύνταγμα δεν διεκδικεί, ασφαλώς, δάφνες ελληνοπρεπούς λόγου.
«Το Συμβούλιο Διοίκησης, στο οποίο συμμετέχουν πανεπιστημιακές δυνάμεις από το Πανεπιστήμιο». Λαπαλισάδα!
«Των νέων μορφών-θεσμών, τους οποίους». Ασυμφωνία γένους.
«Και βεβαίως κατανοούμε όλοι ότι μιλούμε για εξωτερική πλέον αξιολόγηση και να τη συνδέσουμε με συγκεκριμένους δείκτες». Αοριστολογία παντρεμένη με σολοικισμό.
«Υπό την ομπρέλα». Κομψό!
Για να καταλήξει: «Θα μπορούσα να αντιγράψω πολλά ακόμα, αλλά και τούτα μόνο αρκούν. Αναμεμειγμένα δε με αταβιστικές επιβιώσεις φοιτητοπαραταξιακής ρητορικής των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης του ’74 (…)δημιουργούν ένα συνεχή βόμβο, που ταλαιπωρεί τον νου και ξεκάνει την υπομονή και του πλέον καλοπροαίρετου και ανεκτικού αναγνώστη. Τι να μελετήσεις; Τι να σχολιάσεις; Μπορείς να μιλήσεις για όποια ουσία των εξαγγελιών της κ. Υπουργού, όταν ο τύπος, που τις περιβάλλει, δεν σου το επιτρέπει; Όχι, βέβαια! Και πώς, αλήθεια, θα πείσεις όσους σε παρακολουθούν ότι όντως μπορείς να επιφέρεις την οποιαδήποτε αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, όταν δεν μπορείς να πεις στα ελληνικά αυτό που θέλεις και σκοπεύεις να κάνεις; Αλίμονο...»
Και ενώ σιγή ιχθύος από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, να που την πάσα παίρνει σήμερα ο Στάθης στην εφ. Ελευθροτυπία, και στο «Γράμματα, χασάπη...» (δες εδώ) συνεχίζει : «Κι όμως, υπάρχει και κάτι ακόμα για να σχολιάσει κανείς, ίσως το χειρότερο: ότι η κυρία Υπουργός έχει επιστρατεύσει ακόμα κι εταιρείες -την εταιρεία "Πλάνετ"- για να κάνει τα γράμματα πιο αγοραία, πιο χρηστικά, πιο διαδραστικά με τις μπίζνες, πιο απασχολήσιμα. Και μόνον ότι η εταιρεία αυτή (υποκαθιστώντας τους επτά σοφούς) συντάσσει "μελέτη εφικτότητας" (!) για τα προγράμματα σπουδών, αποδεικνύει ότι αρκεί να 'ναι κανείς τρισβάρβαρος για να θεωρείται μοντέρνος και κάργα προχώ. Καθ' ότι η "εφικτότητα" δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα πασόκιος βαρβαρισμός, αλλά είναι οπωσδήποτε ένα ακόμα ίχνος της βλακείας που μαζί με την αγραμματοσύνη, τον "εκσυγχρονισμό" και τις "μεταρρυθμίσεις" "συνωστίζονται" τα τελευταία χρόνια, ποιος θα μας εκπαιδεύσει καλύτερα στην υποταγή, στην ήσσονα προσπάθεια, στον ωχαδερφισμό, εν τέλει στην προσαρμογή στη "Μηχανή"! Μαθήματα όπως τα Θρησκευτικά, τα οποία θα έπρεπε να έχουν αντικατασταθεί από χρόνια με το μάθημα της Ιστορίας και του περιεχομένου (ηθικού και φιλοσοφικού) των θρησκειών, συγχέονται σκόπιμα στην προοπτική της υποβάθμισής τους με κρίσιμα μαθήματα όπως η Ιστορία».
Περιβόλι…

Δες και Το «νέο πανεπιστήμιο», μόνο που τα ίδια είχαν εξαγγελθεί προ …45ετίας!

Περί ΑΕΙ και ξένων συμβούλων του πρωθυπουργού ευτράπελα

Διαβάζω στην εφ. Έθνος το σχο-λιασμό: «Εκνευριστική έχει καταντήσει πλέον αυτή η ξενομανία του πρωθυπουργού που εκδηλώνεται με τη διαρκή προσφυγή σε ξένους "σωτήρες" για οποιοδήποτε θέμα αφορά την Ελλάδα. "Διεθνούς" σύνθεσης εκλεκτορικά σώματα θα εκλέγουν τους καθηγητές (!) των ελληνικών ΑΕΙ, "διεθνείς" εμπειρογνώμονες θα αξιολογούν τα ελληνικά ΑΕΙ, "ξένοι αξιολογητές" θα κρίνουν τα ερευνητικά προγράμματα των ελληνικών ΑΕΙ και πάει λέγοντας [δες και προχθεσινό μας post για το "νέο πανεπιστήμιο"]. Κάποτε πρέπει να αντιληφθούν στην κυβέρνηση ότι αυτή η νοοτροπία είναι ταπεινωτική και για τη χώρα αλλά και για τους ίδιους τους κυβερνώντες. Μυρίζει νοοτροπία καθυστερημένων μεταναστών των δεκαετιών του 1950 και του 1960!» (δες εδώ). Και εν συνεχεία στην εφ. Αυγή περί του ακαδημαϊκού βίου και της άμεμπτου πολιτείας της συντονίστριας της άμισθης Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής για τα ΑΕΙ, που θα αναλάβει ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης για τη μετάλλαξη του πανεπιστημίου και την πάταξη της διαφθοράς και της συναλλαγής, την ελληνικής καταγωγής πρύτανη του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Davis. Έλα όμως που σύμφωνα με το δημοσίευμα η ιδία έχει εμπλακεί σε σκάνδαλο σχετικό με εγγραφές φοιτητών(!) όταν ήταν κοσμήτορας και αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις, ΗΠΑ, και ότι «γράφτηκαν την τελευταία πενταετία εκατοντάδες φοιτητές με βασικό εφόδιο τις πολιτικές διασυνδέσεις των οικογενειών τους και όχι τα προσόντά τους»- ε, καλά όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει, που λέει και ο ποιητής… Και ακόμα ότι προσελήφθη στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας με ετήσιες αποδοχές ύψους 400 000 δολαρίων – ύψος αμοιβής που προκάλεσε και την παρέμβαση του πολιτειακού γερουσιαστή Leland Yee - συν επίδομα μετακίνησης ύψους 100 000 δολαρίων, δωρεάν οικία, 9000 δολάρια τον χρόνο για τα έξοδα αυτοκινήτου κτλ., την ώρα που αυξάνονται τα δίδακτρα φοίτησης κατά 9,3% (περισσότερα εδώ). Α, μια που το κουβεντιάζουμε, ο Tommaso Padoa – Schioppa, οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, σε άρθρο του στη βρετανική εφ. Financial Times προτείνει (δες κι εδώ) αναδιάρθρωση του χρέους και παραμονή στο ΔΝΤ ! Και λέω, να υπήρχε κι ένας πρωθυπουργικός σύμβουλος για ενδεχόμενη επαφή με UFO- τώρα που το σκέπτονται στον ΟΗΕ- τι καλά που θα ΄τανε...
30-9-2010 Ο Ι. Πανάρετος για την Λίντα Κατέχη
1-10-2010 μάθε Μπαμπινιώτη γράμματα
3-10-2010 Παπαδήμος εναντίον Σκιόπα
6-10-2010 Συνέντευξη Λ. Κατέχη στην esos & το 2o μέρος

Το «νέο πανεπιστήμιο», μόνο που τα ίδια είχαν εξαγγελθεί προ …45ετίας!

Διαβάζω στον τύπο ότι το «παρωχημένο και εσωστρεφές» πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης φεύγει, το σύγχρονο ανώτατο ίδρυμα της αριστείας, της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης έρχεται. Το δρόμο θα στρώσουν οι ριζικές αλλαγές σε διοίκηση-φοίτηση-χρηματοδότηση των ιδρυμάτων αλλά και στη «γεωγραφία» της Ανώτατης Εκπαίδευσης (δες εδώ)! Κι αλλού (δες εδώ) ότι θα είναι ευκολότερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ καθώς οι φοιτητές θα εισάγονται σε σχολές ή ακόμα και σε πανεπιστήμια (π.χ. στο Πάντειο) αντί σε τμήματα όπως τώρα, αλλά θα είναι δυσκολότερη η αποφοίτηση, καθώς θα κρίνονται βάσει των επιδόσεών τους μέσα στα ιδρύματα και δεν θα μπορούν πια να μετατρέπονται σε «αιώνιους»… Επίσης διαβάζω ότι «τη σύνθεση της διεθνούς συμβουλευτικής επιτροπής για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας» (δες εδώ).Μεταξύ των όσων εξαγγέλθηκαν εν Δελφοίς από τον πρωθυπουργό και την υπουργό Παιδείας, περιλαμβάνονται και τα εξής: Οι φοιτητές θα εισάγονται σε ομοειδείς σχολές ή και σε πανεπιστήμια - αλλά όχι σε τμήματα, οι εξετάσεις και εξεταστικές περίοδοι θα μειωθούν, θα επιδιωχθεί η διεθνής αναγνωρισιμότητα, καταξίωση και διάκριση ιδρυμάτων και καθηγητών (δες κι εδώ).
Αλλά να που κάτι παρόμοιο είχα διαβάσει στον τύπο προ …45ετίας και βάλε με την εξαγγελία της ίδρυσης του πανεπιστημίου Πατρών, το οποίο ...θα επέφερε αυτόματη βελτίωση στα προγράμματα διδασκαλίας των άλλων πανεπιστημίων της χώρας και θα διευκόλυνε την προσαρμογή της στις νέες συνθήκες της οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, προσδίδοντας διεθνή χαρακτήρα (!) στην αποστολή του (δες εδώ). Αυτά επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου παππού (και των δανείων από τη Διεθνή Τράπεζα). Για όσους δεν το θυμούνται, το πανεπιστήμιο Πατρών πρωτολειτούργησε το 1966 με μία σχολή, τη Φυσικομαθηματική. Κάποιοι από τους καθηγητές του ήταν Έλληνες με "μετεγγραφή" από πανεπιστήμια των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γερμνανίας. Οι φοιτητές του εισάγονταν το πρώτο έτος στη μοναδική σχολή και στο δεύτερο έτος επίλεγαν ένα από τα τμήματα: Φυσικό, Χημικό, Μαθηματικό, Βιολογικό. Επίσης, το πανεπιστήμιο διοικούνταν από διοικούσα επιτροπή, υπήρχαν δυο μόνο εξεταστικές περίοδοι για τους φοιτώντες και δεν υπήρχε η (κλασική) μεταφορά μεταφερομένου μαθήματος. Βέβαια όλα αυτά τα «καινοτομικά» κράτησαν δεν κράτησαν τρεις ακαδημαϊκές χρονιές. Και να που εν έτει 2010, επί πρωθυπουργίας του εγγονού ΓΑΠ και του ΔΝΤ, ξανακουβεντιάζουμε τα ίδια, με ολίγη από ψηφιακά συγγράμματα (αντί των χειρόγραφων πολυγραφημένων σημειώσεων, και μάλιστα επί πληρωμή, του τότε), τις εξ ανάγκης ευρωπαϊκές πιστωτικές μονάδες (ECTS) (που τότε δεν υπήρχαν, παρά μόνο στα αμερικανικά πανεπιστήμια).
΄Αντε και να (προλάβω) τα δω, αν και έχω πολλές επιφυλάξεις…

28-9-2010 Ποιους θίγουν οι αλλαγές στα πανεπιστήμια
28-9-2010 Τι είπε η υπουργός Παιδείας σε συνέντευξή της στη ΝΕΤ (βίντεο)
28-9-2010 Μάχη για την εξουσία στα ΑΕΙ
30-9-2010 Διαμαρτυρία ΠΟΣΔΕΠ
1-10-2010 Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας στην παιδεία

2-10-2010 Μια εκτενής συζήτηση για τη συνάντηση εν Δελφοίς, πριν και μετά τα εξαγγελθέντα, κι άλλα σχετικά, στο Greek University Reform Forum, εδώ
3-10-2010 Πινελιές και «χρησμοί» από τους Δελφούς
3-10-2010 Μεταρρύθμιση για περιεχόμενο
3-10-2010 Με ξένους υπότιτλους η μετάλλαξη των πανεπιστημίων
20-10-2010 ΠΑΣΠ vs Διαμαντοπούλου
20-10-2010 Υπουργού ΠΔΒΜ&Θ ελληνικά… 23-10-2010 Κείμενο διαβούλευσης για την έναρξη διαλόγου για την Ανώτατη Εκπαίδευση

Σκονάκια με ...πτυχίο

Πρωτότυπη έκθεση με περισσότερα από …200 παραδοσιακά και μη σκονάκια «άνοιξε» στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ. Τα «έργα τέχνης» συγκέντρωσαν οι καθηγητές του τμήματος από τους εφευρετικούς μεν απρόσεχτους δε φοιτητές, που πιάστηκαν στα πράσα να αντιγράφουν από το 1984 μέχρι σήμερα. Τα σκονάκια εκτίθενται σε δύο προθήκες κι έχουν κατηγοριοποιηθεί σε 32 αντιπροσωπευτικούς τύπους. Μεταξύ άλλων, εντύπωση προκαλεί ένα σκονάκι σε μορφή παπύρου, που έχει μήκος δύο μέτρα και πλάτος 4 εκατοστά και το οποίο είναι τυλιγμένο σε δύο μικρά ξυλάκια, ενώ πραγματικό καλλιτέχνημα (...πρώτο βραβείο!) θεωρείται ένας άλλος πάπυρος, μήκους ενός μέτρου και πλάτους 4 εκατοστών για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκε πολύ λεπτό ριζόχαρτο και επαγγελματικός ραπιδογράφος, αλλά κι ένα «μίνι βιβλίο» σε σμίκρυνση που αποτελείται από περίπου 100 σελίδες μεγέθους 7Χ10 εκατοστά, όπως και οι πιο εξελιγμένες σύγχρονες μορφές αντιγραφής - iσκονάκια - όπως η χρήση κινητών τηλεφώνων, bluetooth, handsfree κτλ. Προφανώς μετά τη φετινή οριοθέτηση της βάσης εισαγωγής στο …0,9, τα «σκονάκια», παραδοσιακά και ηλεκτρονικά, έχουν μέλλον.
2-9-2010 Σκονακίων εγκώμιον

Περί δημοσίων ελληνικών ΑΕΙ το ανάγνωσμα

Αντιγράφω από κείμενο του Στεφ. Κασιμάτη από την εφ. Καθημερινή: «Ακούστε το εξής: Υπουργός Παιδείας τηλεφωνεί σε πρύτανη πανεπιστημιακού ιδρύματος της επαρχίας και του προτείνει την πραγματοποίηση μιας εκδήλωσης σε χώρο του πανεπιστημίου του. Αυτός ενθουσιάζεται με την ιδέα, προτού όμως δεσμευτεί οριστικά, διατυπώνει μια επιφύλαξη ως προς τους... ανωτέρους του: "Θα σας απαντήσω οριστικά σε δύο ώρες. Πρέπει πρώτα να συνεννοηθώ με τα ΕΑΑΚ". (Εδώ είναι απαραίτητη μία παρέκβαση: ΕΑΑΚ είναι η φοιτητική παράταξη, που ενώνει διάφορα γελοία κομματίδια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, με εξωτικές επωνυμίες. Μολονότι οικτρή μειοψηφία, κατορθώνουν να επιβάλλουν τη θέλησή τους στην καθημερινότητα της πανεπιστημιακής ζωής, επειδή κραυγάζουν πιο δυνατά και, ενίοτε, δέρνουν κιόλας...). Πράγματι, σε δύο ώρες ο υπουργός δέχεται το τηλεφώνημα του πρύτανη: "Είμαστε εντάξει! Τα ΕΑΑΚ δεν έχουν αντίρρηση". "Α, οπότε προχωρούμε με την εκδήλωση", του λέει ο υπουργός. "Οριστική απάντηση θα σας δώσω αύριο", αποκρίνεται ο πρύτανης. "Αφού θα έχω ρωτήσει και την ΚΝΕ". Κατόπιν τούτου, ο υπουργός, σκεπτόμενος προφανώς ότι δεν άξιζε τον κόπο να χαραμίζει τον χρόνο του όπως ο πρύτανης, ξέχασε τα σχέδια για την εκδήλωση και πήγε παρακάτω.» Και συνεχίζει ο αρθρογράφος: «Αυτή είναι, δυστυχώς, η πραγματικότητα στα σημερινά πανεπιστήμια. Ο θεσμός ο οποίος, κατ’ εξοχήν, εγγυάται την κοινωνική ανέλιξη με αξιοκρατικά κριτήρια, έχει καταντήσει σήμερα άθυρμα στα χέρια στυγνών κομματικών υπαλλήλων. Οι τελευταίοι επικαλούνται δημοκρατικά ιδεώδη -το άσυλο, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και άλλα ηχηρά παρόμοια- με τα οποία εννοούν το ακριβώς αντίθετο από το νόημα των λέξεων που χρησιμοποιούν. Περισσότερο και από τα αφεντικά τους στα κομματικά αρχηγεία, επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα του Τζορτζ Οργουελ στο δοκίμιό του "Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα" - ισχύει για κάθε γλώσσα: Η πολιτική γλώσσα -και αυτό ισχύει, με παραλλαγές, για όλα τα πολιτικά κόμματα, από τους Συντηρητικούς ως τους Αναρχικούς- είναι σχεδιασμένη για να κάνει τα ψεύδη να ακούγονται αληθινά, τον φόνο αξιοσέβαστη πράξη και για να δίνει μια εικόνα στερεότητας στον απλό αέρα». Στη συνέχεια αφού σχολιάσει δηκτικά της περί «ασύλου» πομφόλυγες, γράφει για το …επάγγελμα «πρύτανης ελληνικού ΑΕΙ»: «Ο νόμος της Γιαννάκου έχει μια σοφή πρόβλεψη: Αποκλείει την επανεκλογή του πρύτανη για δεύτερη θητεία. Υποψιάζομαι ότι αυτό ενοχλεί τους αντιδρώντες: Γι’ αυτό πιέζουν. Κατάπιαν τόσους εξευτελισμούς για να γίνουν στον χώρο τους "μικροί Τσοχατζόπουλοι"! (Ξέρετε, να μην δείχνουν ταυτότητα στο αεροδρόμιο...) Να μην απολαύσουν την ηδονή της εξουσίας λίγο περισσότερο; Να είναι τόσο σύντομη όσο ένας οργασμός; Δεν αντιλαμβάνονται, όμως, το τίμημα της ματαιοδοξίας τους. Ας ρωτήσουν τον Χρήστο Κίττα, που δοκίμασε τη βία των κουκουλοφόρων και κόντεψε να το πληρώσει με τη ζωή του. Ας τον ρωτήσουν πώς αισθάνεται σήμερα, που ξεκίνησε ως καλοπροαίρετος και κατέληξε δαρμένος κακομοίρης.» Για να καταλήξει: «Βαρύτερο όμως είναι το τίμημα για την κοινωνία μας. Για όλα αυτά τα παιδιά και τους γονείς τους, που αφού κάνουν το σχολείο δύο φορές (οι ώρες των σχολικών μαθημάτων συν των φροντιστηρίων), αφού το πληρώσουν οι γονείς τους δύο φορές (οι φόροι συν οι φροντιστές), υποχρεώνονται μετά να υποστούν την εξαχρείωση μιας ανώτατης εκπαίδευσης, που μόνη χρησιμότητα έχει τον διορισμό στο Δημόσιο. Αυτή η γελοία κατάσταση δεν αποβαίνει προς όφελος μιας καλύτερης κοινωνίας, όπως πιστεύουν οι ηλίθιοι που τη στηρίζουν. Αποβαίνει προς όφελος των πλουσίων, που μπορούν να εξασφαλίζουν εξ αρχής στα παιδιά τους καλύτερη εκπαίδευση. Εν τέλει. όμως, αποβαίνει εις βάρος όλων μας. Γιατί τι αξία έχει η μόρφωση όταν σε αποκόπτει από την υπόλοιπη κοινωνία; Και είναι αυτή η χρεοκοπία που προσωπικώς με πονάει περισσότερο από την οικονομική...» Στην υγειά μας ...αν και νομίζω ότι οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί οι οποίοι προσάπτονται στους πανεπιστημιακούς συλλήφθην, αλλά, πλαγίως και στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας από τη (λεγόμενη) μεταπολίτευση και μετά, δε θα κάνουν το αυτί κανενός να ιδρώσει... Και για να μη χάνουμε την επικαιρότητα, αντιγράφω, πάλι, από την εφ. Καθημερινή: Φοιτητές της Ιατρικής Σχολής Αθηνών κράτησαν «ομήρους» στα γραφεία τους δύο καθηγήτριες, διότι εκείνες αρνήθηκαν να δεχθούν το πρόγραμμα εξετάσεων που πρότειναν οι φοιτητές και υιοθέτησε η ...Γενική Συνέλευση της σχολής. Και αυτό διότι το πρόγραμμα έχει διάρκεια 2 μήνες, αντί περίπου τρεις βδομάδες που προβλέπει ο νόμος!

5-2-2010 Υπό κατάληψη η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Περίπου 150 άτομα εισήλθαν φορώντας κράνη και κατέλαβαν το κτίριο. 7-2-2010 Aνεξέλεγκτοι φοιτητές στην Ιατρική Σχολή , «Νόμος είναι η ανάγκη του κάθε φοιτητή»;

Περί ασύλου της Συνόδου Πρυτάνεων βυζαντινολογία

Αυτό δεν είναι άσυλο λένε τώρα οι Πρυτάνεις (άντε!), και το σχετικό ψήφισμα, άμα τη λήξει της συνόδου των Πρυτάνεων, αναφέρει μεταξύ των άλλων: « …την εποχή που αυτό θεσπίστηκε υπήρξε μια ιστορική αναγκαιότητα. Αποτέλεσε σημαντική δημοκρατική κατάκτηση της κοινωνίας μας για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, έφερε εξαιρετικής σημασίας συμβολισμούς και έκτοτε θεωρείται ότι συμβάλλει στη συλλογική αυτογνωσία μας και στην κατοχύρωση της πνευματικής ελευθερίας. Διαπιστώνει ομόφωνα ότι η έννοια και η εφαρμογή του ακαδημαϊκού ασύλου έχει από πολλών ετών σε μεγάλο βαθμό στρεβλωθεί και εκφυλισθεί, με αποτέλεσμα το άσυλο να μην εξυπηρετεί πλέον την ελευθερία διακίνησης ιδεών όλων, καθώς και την κατά βούληση συμμετοχή τους στις ακαδημαϊκές δράσεις, αλλά να χρησιμοποιείται ως πρόφαση τελέσεως ποινικών αδικημάτων και ως μέσο βίαιης επιβολής απόψεων και απόπειρας ποδηγετήσεως των ακαδημαϊκών κοινοτήτων. Αυτό που παρουσιάζεται σήμερα ως άσυλο και αυτό που πιστεύεται από την κοινωνία ότι αποτελεί άσυλο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την ιστορική έννοια του ασύλου και με τη σχετική νομοθετική πρόβλεψη. Διακηρύσσει ότι η κατάσταση αυτή δημιουργεί σοβαρά προβλήματα λειτουργίας, τα οποία στην ουσία καταργούν τον λόγο θεσμοθέτησής του, αποτελεί απειλή για τη σωματική ακεραιότητα των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας και προσβάλλει κάθε έννοια ακαδημαϊκής δεοντολογίας (...)» Για να καταλήξει: «Ζητά από την Πολιτεία και τους λειτουργούς της [δηλαδή την αστυνομία;] την απροσχημάτιστη εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας και ενδεχομένως την προσαρμογή της, ώστε να αποκατασταθεί η πραγματική έννοια του ασύλου και η προστασία όλων στις ακαδημαϊκές τους δράσεις, κάνοντας παράλληλα έκκληση στην πανεπιστημιακή κοινότητα [εαυτούς και αλλήλους…] να μην αφίσταται των ευθυνών της για την ορθή λειτουργία και προσαρμογή [σε τι;] του ακαδημαϊκού ασύλου.» Τι να σχολιάσω, αντί απροσχημάτιστα να ζητηθεί η κατάργησή του, το μπαλάκι και πάλι στην εξέδρα και μπλα, μπλα… Δηλαδή, πρώτα έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο χτυπημένος ο (παραιτηθείς) Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, για να «αντιληφθούν» το υπαρκτό πρόβλημα οι υπόλοιποι Πρυτάνεις; Πάει γάντι νομίζω προγενέστερο του Πρυτανικού ψηφίσματος σχόλιο του Πάσχου Μανδραβέλη στην εφ. Καθημερινή «…Το "πανεπιστημιακό άσυλο" (είτε επειδή φταίνε οι πανεπιστημιακοί είτε επειδή φταίνε οι κυβερνήσεις είτε επειδή στην κοινωνία υπάρχουν μπαχαλάκηδες) δε δουλεύει. Χειρότερα: λειτουργεί κατά της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και υποβαθμίζει τα πτυχία, αφού ελέω ασύλου διάφορες ομάδες καταλαμβάνουν τα πανεπιστήμια οποτεδήποτε τους καπνίσει. Αυτό το υπαρκτό πρόβλημα δεν λύνεται, διότι σε κάθε λύση που προτείνεται αντιπαρατίθεται ένας ενδεχόμενος κίνδυνος. Οι χουλιγκάνοι αλωνίζουν τώρα κι εμείς συζητάμε ότι μπορεί μεθαύριο να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν στην αστυνομία να παρεμποδίσει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Είναι σαν να καίγεται το σπίτι και η πυροσβεστική να παραμένει άπραγη, διότι διάφοροι αναπτύσσουν θεωρίες για την ενδεχόμενη βλάβη που θα επιφέρει το νερό…».

16-12-2009 Ο συμβολισμός του ασύλου, Η αυτοκαταστροφική μανία στα Ελληνικά ΑΕΙ 19-12-2009 Ασύλου σύληση 20-12-2009 Ανθρωποι και «ανθρωπάκια»

Γάτες με διδακτορικό και «γάτες με πέταλα» στη Θεολογική!

Σε παλαιότερο post γράφαμε για διδακτορικά μαϊμούδες – προϊόν γερμανικών πανεπιστημίων. Αλλά πλην ημών τε και υμών «διδακτόρων» και μη υπάρχουν και… γάτες που έχουν κατορθώσει όχι μόνο να τελειώσουν το σχολείο, αλλά να πάρουν και διδακτορικό! Έτσι, ο Κόλμπι Νόλαν είναι ο σπιτόγατος που τιμήθηκε με ένα πτυχίο MBA το 2004 από το Πανεπιστήμιο Trinity Southern University, στο Ντάλας του Τέξας, ΗΠΑ, πυροδοτώντας μια μήνυση από το γραφείο του γενικού εισαγγελέα της Πενσυλβάνια. Και ο Ben Goldacre, επιστημονικός δημοσιογράφος, εξασφάλισε ένα δίπλωμα στον τομέα της διατροφής από την American Association of Nutritional Consultants για τη νεκρή γάτα του, τη Χενριέτα, κατά τη διάρκεια έρευνάς του για ψεύτικα πτυχία…(δες εδώ κι εδώ). Από την άλλη, ο υφυπουργός Παιδείας ζητάει να ενημερωθεί για τις καταγγελίες που αφορούν τη λειτουργία του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου κατά πως αποδεικνύει γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η οικογένεια της κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής και του συζύγου της, καθηγητή στην ίδια σχολή, κατόρθωνε να αποκαθιστά επαγγελματικά και ακαδημαϊκά τα μέλη της, παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες (λεπτομέρειες εδώ).Τα σχόλια περιττεύουν- αν και κάποιοι λένε ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί» ...
23-12-2009 Ακύρωση του διορισμού καθηγήτριας στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Παιδείας αυτονόητα και το δικό μας ακατανόητο

Στην τρέχουσα έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για τη χώρα μας περιγράφεται η επιδείνωση των μεγεθών της οικονομίας μας και γίνονται εκτενείς συστάσεις προς την κυβέρνηση για τη λήψη μέτρων (δες εδώ), μεταξύ των οποίων υπάρχουν και αυτά για την Παιδεία. Έτσι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση συστήνεται η επιβολή διδάκτρων σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, η λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, η αξιολόγηση ΑΕΙ και ΤΕΙ και η σύνδεση της χρηματοδότησης με την αξιολόγησή τους, η αυτονομία τους στην επιλογή προσωπικού και φοιτητών, η χορήγηση φοιτητικών δανείων. Για τη δευτεροβάθμια και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση συστήνεται η αξιολόγηση του προσωπικού, η επιβράβευση των εκπαιδευτικών που επιτελούν ποιοτικό έργο, η αξιολόγηση των σχολείων με βάση τις επιδόσεις των μαθητών, ο διαχωρισμός των εξετάσεων για το απολυτήριο λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ, η υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση, τα νέα προγράμματα διδασκαλίας, το υποχρεωτικό έτος κατάρτισης πριν από το διορισμό των εκπαιδευτικών. Με άλλα τα από χρόνια ισχύοντα και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που εδώ πεισμόνως επί χρόνια απορρίπτουμε και επεξεργαζόμαστε νεωτερισμούς ποικίλων τύποις «εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων» του είπα-ξείπα και ο καιρός να περνά. Άραγε πόσες «επιτροπές Μπαμπινώτη» απαιτούνται για να κατανοήσουμε τα αυτονόητα;

Βαριεστημένοι και βολεμένοι;

Γράφει ο Κ. Ζούλας στην εφ. Καθημερινή: «Όσοι έχουμε υποστεί τους παραλογισμούς του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, τους κουβαλάμε σαν παιδικό τραύμα. Στις πανελλαδικές εξετάσεις του 1987 ένας βαθμολογητής Ιστορίας έβαλε στο γραπτό μου 79 με άριστα το 80, ενώ ο δεύτερος 73. Γι’ αυτήν τη διαφορά των μόλις έξι μορίων εισήχθην αντί στη Νομική, στη... Νοσηλευτική (!) ΤΕΙ Αθηνών. Μπήκα δηλαδή σε μια σχολή παντελώς άσχετη των μαθημάτων στα οποία είχα διαγωνισθεί (Αρχαία, Έκθεση, Ιστορία, Λατινικά) και χρειάστηκε να "χάσω" μια ολόκληρη χρονιά για να τα καταφέρω την επομένη.»Και συνεχίζει: «Επικαλούμαι το προσωπικό μου παράδειγμα, καθώς έχω αντιληφθεί ότι όσοι έχουμε υποστεί (και απομυθοποιήσει) και την εμπειρία του ελληνικού πανεπιστημίου, δεν έχουμε πάψει έκτοτε να συζητάμε τι φταίει και τι πρέπει να αλλάξει σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα. Εξοργιζόμαστε όταν ακούμε (σχεδόν όλους) τους υπουργούς Παιδείας να εξαγγέλλουν αβασάνιστα μια ακόμη "μεταρρύθμιση", όπως και από την πάγια αντίδραση των εκάστοτε αντιπάλων τους να δεσμεύονται ότι "θα τα αλλάξουν όλα" μόλις εκείνοι έρθουν στην εξουσία. Με την αδιέξοδη αυτή κομματική τακτική, τα πράγματα ουδόλως έχουν αλλάξει την τελευταία 20ετία, κάτι που επιβεβαιώνω και από συζητήσεις με φίλους που έχουν παιδιά στην εφηβεία. Το διαχρονικό πρόβλημα, άλλωστε, τα κόμματα το αποσιωπούν: Ένας 17άρης σήμερα -όπως και τότε το 1987- μπορεί άνετα να πάρει σχολικό απολυτήριο, με ελάχιστες ή και ανύπαρκτες γνώσεις ακόμη και σε βασικά μαθήματα, όπως η Ιστορία, η Λογοτεχνία, η Γεωγραφία. Μπορεί κάλλιστα να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο χωρίς να ξέρει πού είναι η Κοζάνη ή ο Πύργος, πότε απελευθερώθηκαν τα Δωδεκάνησα, πόσες χώρες έχει η ΕΕ, ποιοι κυβέρνησαν την Ελλάδα τη μεταπολίτευση.» Τι κατά τη γνώμη του φταίει; Μμμ, ο τρόπος διδασκαλίας και οι "βολεμένοι" καθηγητές …Yποστηρίζει λοιπόν: «Δεν είναι τα βιβλία και η ύλη. Είναι ο τρόπος που γίνεται εδώ και χρόνια η διδασκαλία στο σχολείο. Κακά τα ψέματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η πλειονότητα των δημόσιων καθηγητών, βαριεστημένοι και βολεμένοι στη μονιμότητά τους, ουδόλως ενδιαφέρονται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των μαθητών τους. Ελλείψει οποιουδήποτε κινήτρου, ελέγχου, αλλά και αξιολόγησης δεν δίνουν άλλωστε λογαριασμό σε κανέναν. "Όποιος θέλει ας μάθει, όποιος δεν θέλει, στα φροντιστήρια" σκέφτονται και μπαινοβγαίνουν ασκόπως και ακόπως στις τάξεις τους, με τους μαθητές τους να μετρούν ανάποδα τα λεπτά "διδασκαλίας" σαν να προσμένουν το τέλος του μαρτυρίου τους.» Για να καταλήξει: «Αυτή είναι η εικόνα των απαξιωμένων δημόσιων σχολείων, χρόνια τώρα. Για να αλλάξει δεν αρκούν οι υποσχέσεις για νέα βιβλία, νέα προγράμματα, περικοπές της ύλης και άλλα μεγαλεπήβολα που έχουμε ξανακούσει. Για να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο το δημόσιο σχολείο χρειάζεται πρωτίστως να αλλάξουν νοοτροπία οι εκπαιδευτικοί. Έλεγχος, αξιολόγηση και κίνητρα χρειάζονται. Ας το καταλάβουν και οι ιθύνοντες που στέλνουν -όχι τυχαία- τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία.»
Να πω ότι μέσες-άκρες συμφωνώ. Αλλά έχω και σοβαρές ενστάσεις. Ας το πάω από την αρχή:
- «Γι’ αυτήν τη διαφορά των μόλις έξι μορίων (δηλαδή 1,5 μονάδες στις 20) εισήχθην αντί στη Νομική, στη... Νοσηλευτική ΤΕΙ Αθηνών (…) σε μια σχολή παντελώς άσχετη των μαθημάτων στα οποία είχα διαγωνισθεί ». Μα, το σύστημα δεν κατατάσσει κάποιον σε μια σχολή που δεν την έχει δηλώσει. Συνεπώς άλλος έκανε το λάθος. Τώρα τι σχέση έχει η ταυτόχρονη επιλογή Νομικής και Νοσηλευτικής, δεν γνωρίζω…
- Για την εμπειρία από το πανεπιστήμιο, διαβάζω αλλού ότι: «το ΕΜΠ αποφάσισε να χορηγεί στους διπλωματούχους του πιστοποιητικό ότι τα διπλώματά τους είναι πλήρως ισοδύναμα προς τα πτυχία Μaster ομοταγών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων… Δηλαδή περί «ισοδυναμίας» των τίτλων: Διπλ. Μηχανικός (ΕΜΠ) και Μaster in Εngineering… Φυσικά, στη δίκαιη και άκρως καθυστερημένη αυτή ισοτίμηση αντιδρούν βίαια αυτοί που σε όλα αντιδρούν. Οι "προοδευτικοί", δηλαδή, αριστεροί φοιτητές, όλων των αποχρώσεων του κόκκινου!» Πες μου τώρα ότι είμαι κακόπιστος, αλλά ποια κυβέρνηση "έφερε το λαό στην …εξουσία και τους φοιτητές, κυριολεκτικά, στη συνδιοίκηση των πανεπιστημίων;" Μα το κόμμα που είναι σήμερα Αντιπολίτευση, που ευαγγελίζεται ότι θα τα αλλάξει όλα όταν θα έλθει στην εξουσία και το οποίο πρωτίστως ευθύνεται για όσα την τελευταία 20ετία ταλανίζουν την ελληνική εκπαίδευση. Για το κυβερνόν κόμμα δε λέω, ήξεις-αφίξεις (δες εδώ)!
- Πάμε τώρα στον τρόπο διδασκαλίας. Τίποτε το ιδιαίτερο στα σχολεία μας που δε συμβαίνει σχεδόν στον κόσμο (της Φιλανδίας συμπεριλαμβανομένης, δες εδώ):ο λόγος του δασκάλου στην τάξη. Με τη διαφορά, για να πιάσει τόπο πρέπει να είναι σύγχρονος και το σχολείο οργανωμένο. Τι σημαίνει αυτό: το περιεχόμενο και ο εν γένει αριθμός των μαθημάτων στα σχολεία μας παραμένουν αμετάβλητα από τη δεκαετία του ΄50 και βάλε. Κανείς μας δεν έχει καταλάβει ότι οι σημερινοί μαθητές ζουν στον 21ο αιώνα κι όχι στον 20ό των δασκάλων τους και των πολιτικών, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Για παράδειγμα, διαβάστε τι προτείνει για τους μαθητές του δημοτικού στη Μ. Βρετανία η αντίστοιχη (ας πούμε) "επιτροπή Μπαμπινιώτη", που εδώ επικεντρώνεται στη διετή φοίτηση στο Νηπιαγωγείο ή στον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και την περικοπή της ύλης! Άσε την ανοργανωσιά που επικρατεί στο ελληνικό σχολείο (μη-οργάνωση και μη-διοίκηση της εκπαίδευσης). Για μια κατάσταση που δε μιλάει κανείς.
- «Ένας 17άρης σήμερα -όπως και τότε το 1987- μπορεί άνετα να πάρει σχολικό απολυτήριο, με ελάχιστες ή και ανύπαρκτες γνώσεις ακόμη και σε βασικά μαθήματα, …μπορεί κάλλιστα να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο χωρίς να ξέρει πού είναι η Κοζάνη ή ο Πύργος (…)». Άραγε παλαιότερα ήξερε; Αν ναι, να είναι καλά η καταραμένη η αποστήθιση: τα βουνά της Ελλάδος είναι …Αλλιώς γράψε τα στο τετράδιο σου 50 φορές! Σήμερα, η μοντέρνα διδακτική απαιτεί διαθεματικότητα! Πάντως, ανιψιός μου, με σπουδές στα οικονομικά στην Αγγλία και φρέσκος διδάκτωρ, με ρώταγε προχθές αν το Κιάτο βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο Κορίνθου (Ισθμού)- Επιδαύρου και νόμιζε ότι η Φιλιππιάδα είναι κάπου στην Μακεδονία! Και σε γραπτό μαθητή μου, των καλών εποχών, στα νησιά των Δωδεκανήσων είχε συμπεριληφθεί και το …Βιετνάμ!
- Για τους βολεμένους εκπαιδευτικούς του δημόσιου σχολείου: «Για να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο το δημόσιο σχολείο χρειάζεται πρωτίστως να αλλάξουν νοοτροπία οι εκπαιδευτικοί.» «Η πλειονότητα των δημόσιων καθηγητών, βαριεστημένοι και βολεμένοι στη μονιμότητά τους, ουδόλως ενδιαφέρονται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των μαθητών τους. Ελλείψει οποιουδήποτε κινήτρου, ελέγχου, αλλά και αξιολόγησης δεν δίνουν άλλωστε λογαριασμό σε κανέναν.» Συμφωνώ. Με μόνη τη διαφορά, με τόσους πολλούς ακατάλληλους εκπαιδευτικούς πώς κατάφερε ο αρθρογράφος να γράψει και να πετύχει στις εξετάσεις εισαγωγής, μαζί με χιλιάδες άλλους; Με το ΕΜΠ να εισάγει τους καλύτερους από τους μαθητές μας με ομολογουμένως δύσκολες και άδικες εισαγωγικές εξετάσεις; Μη μου πεις τα φροντιστήρια …Ισχύουν και για αυτούς που πάνε απευθείας να σπουδάσουν και σπουδάζουν επιτυχώς στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ;
- Και για τη ρημάδα την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών: Στην ετήσια έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για το 2008 αναφέρεται μεταξύ των άλλων ότι: «Κάποιοι γιατροί δημοσίων νοσοκομείων έχουν ιδρύσει off shore εταιρείες όπου βάζουν τα εισοδήματα από τα φακελάκια», για να υπογραμμίσει σχετικά με τις αξιολογήσεις των δημοσίων υπαλλήλων: «Δεν είναι δυνατόν 800 000 δημόσιοι υπάλληλοι να είναι εξαίρετοι» (δες εδώ). Και να πάω πάρα πίσω, τον καιρό του Επιθεωρητή, και να θυμηθώ ότι υπήρχαν τότε περιπτώσεις που έμπαινε ο Επιθεωρητής στην τάξη και ο αιφνιδιασμένος εκπαιδευτικός δεν ήξερε τι …μάθημα είχε: φυσική, χημεία ή γεωγραφία; Και από τότε η δημόσια εκπαίδευσή μας έχει κάνει αλματώδεις προόδους σε υποδομές και προσωπικό, αλλά με το περιεχόμενο σπουδών, επαναλαμβάνω, να παραμένει στον καιρό που ήμουν μαθητής, 40 και βάλε χρόνια πριν, τι κι αν θα μοιράσουμε λάπτοπ στους μαθητές της Α΄ γυμνασίου από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο…(δες εδώ).
-Για τα κίνητρα, μα γιατί να υπάρχουν; Όλοι ίσοι και ικανοί. Ένας «δημοκρατικός» λαός του συμφέροντός μας και της κονόμας της (δεξιάς μας) τσέπης είμαστε. Όταν, κάποτε, πρότεινα σε κάποιο υπουργό Παιδείας να θεσμοθετηθούν τουλάχιστον εύφημες μνείες (επιβράβευση) για δημιουργικούς εκπαιδευτικούς και ποιοτική διδασκαλία, με κοίταξε σαν εξωγήινο –μην πω το τι θα τράβαγε από τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, της ΔΟΕ και τις λοιπές δυνάμεις της αλλαγής και της προόδου.
-Τέλος, για «τους ιθύνοντες που στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία» τι να σχολιάσω; Οι λαμογιές στις εξετάσεις του Διεθνούς Μπακαλορεά που απασχολούν την τρέχουσα επικαιρότητα λένε τα άρρητα και τα ανομολόγητα (δες εδώ).
Εντέλει, μην και ζω σε άλλη χώρα;

Παλαιότερες σχετικές (δικές μου) αναρτήσεις:
Περί εκπαιδευτικής αξιολόγησης διακηρύξεις
Περί πολλαπλού βιβλίου ανάγνωσμα κι άλλα ευτράπελα
Η οικονομία των Πανελλαδικών: φροντιστήρια και «ιδιαίτερα»
Περί αδιάβλητου και τα «παρατράγουδα» των Πανελλαδικών #2
Τα θέματα των Πανελληνίων στα εκπαιδευτικά μας βοηθήματα!
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και η «καλή» μαθήτρια της Γ’ Λυκείου
Ο «καλός» καθηγητής της Γ΄ Λυκείου…
Σχολεία χαβαλέ;
Τι δασκάλους έχουμε;
Η δυστυχία να είσαι Έλληνας μαθητής ή το χάλι του εκπαιδευτικού μας συστήματος
Περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ή από το Δημοτικό στο Διαδίκτυο, στη Βρετανία
Τα σχολεία σήμερα σκοτώνουν τη δημιουργικότητα;